1 I muri i ēnei mea ka whakanuia e Kīngi Ahahueruha a Hāmana tama a Hamerata Akaki, hāpainga ana ia ki runga, whakanekehia ake ana tōna torōna ki runga ake i o ngā rangatira katoa e noho ana i a ia. 2 Nā, kei te tuohu, kei te koropiko ki a Hāmana ngā tāngata katoa a te kīngi i te Kūwaha o te Kīngi; ko tā te kīngi whakahau hoki tēnā mōna. Ko Mororekai ia kīhai i tuohu, kīhai i piko.
3 Kātahi ka mea ngā tāngata a te kīngi i te Kūwaha o te Kīngi ki a Mororekai, "He aha koe i takahi ai i tā te kīngi whakahau?" 4 Kōrero noa rātou ki a ia i ia rā, i ia rā, heoi kīhai ia i rongo ki a rātou. Nā, kōrerotia ana e rātou ki a Hāmana, kia kitea ai e ū rānei ngā mea a Mororekai; kua whakaaturia hoki e ia ki a rātou he Hūrai ia.
5 Ā, nō te kitenga o Hāmana kīhai a Mororekai i tuohu, kīhai i piko ki a ia, nā, kī tonu a Hāmana i te riri. 6 Otiia i whakahāwea tōna whakaaro ki te whakapā ringa ki a Mororekai anake, kua oti hoki te kōrero ki a ia te iwi o Mororekai. Nā reira i whai ai a Hāmana kia whakangaromia ngā Hūrai katoa i te kīngitanga katoa o Ahahueruha, arā te iwi o Mororekai.
7 I te marama tuatahi, arā i te marama Nihana, i te tekau mā rua o ngā tau o Kīngi Ahahueruha, ka makā te Puri, arā te rota ki te aroaro o Hāmana i tēnei rā, i tēnei rā, i tēnei marama, i tēnei marama ā te tekau mā rua rā anō, arā te marama Arara.
8 Nā, ka mea a Hāmana ki a Kīngi Ahahueruha, "Tēnei tētahi iwi kei te tohatoha haere, kei te marara noa atu i roto i ngā iwi o ngā kāwanatanga katoa o tōu kīngitanga; ā, ko ā rātou ture he rerekē i a ngā iwi katoa; kāhore hoki rātou e mahi i ā te kīngi ture. Nā, ehara i te mea pai mō te kīngi kia tukua tā rātou. 9 Ki te pai te kīngi, me tuhituhi kia whakangaromia rātou, ā, māku e pāuna atu kia tekau mano taranata hiriwa ki ngā ringa o te hunga mahi i tā te kīngi mahi, kia kawea ki ngā whare taonga o te kīngi."
10 Nā, ka unuhia e te kīngi tōna mōwhiti i tōna ringa, ā, hoatu ana ki a Hāmana tama a Hamerata Akaki, ki te hoariri o ngā Hūrai. 11 Ā, ka mea te kīngi ki a Hāmana, "Ka hoatu te hiriwa ki a koe, te iwi anō hoki, kia meatia ki a rātou tāu e pai ai."
12 Kātahi ka karangatia ngā karaipi a te kīngi i te marama tuatahi, i te tekau mā toru o ngā rā o taua marama, ā, ka tuhituhia ngā mea katoa i whakahaua e Hāmana ki ngā kāwana a te kīngi, rātou ko ngā kāwana iti o tēnei kāwanatanga, o tēnei kāwanatanga, ki ngā rangatira hoki o tēnei iwi, o tēnei iwi; ki tēnei kāwanatanga, ki tēnei kāwanatanga, he mea whakarite ki tō reira reo; i tuhituhia i runga i te ingoa o Kīngi Ahahueruha, hīri rawa ki te mōwhiti o te kīngi. 13 Nā, ka tukua ngā pukapuka kia kawea e ngā kaikawe pukapuka ki ngā kāwanatanga katoa a te kīngi, kia whakangaromia, kia patua, kia hunā ngā Hūrai katoa, te taitama, me te koroheke, ngā kōhungahunga, me ngā wāhine, kia kotahi tonu te rā, i te tekau mā toru o ngā rā i te tekau mā rua o ngā marama, arā o te marama Arara, kia pāhuatia hoki ō rātou taonga. 14 Ko ngā kōrero i tuhituhia, mō te ture kia hoatu ki ngā kāwanatanga katoa, i whakakitea nuitia ki ngā iwi katoa, kia tatanga ai rātou i taua rā.
15 Haere ana ngā kaikawe pukapuka, he mea whakahohoro e te kupu a te kīngi, i hoatu anō te ture i Huhana, i te whare kīngi. Nā, noho ana te kīngi rāua ko Hāmana ki te inu; raruraru tonu ia te pā, a Huhana.
1 DESPUÉS de estas cosas, el rey Assuero engrandeció á Amán hijo de Amadatha 3.1 Nm. 24.7. 1 S. 15.8.Agageo, y ensalzólo, y puso su silla sobre todos los príncipes que estaban con él.
2 Y todos los siervos del rey que estaban 3.2 cp. 2.19.a la puerta del rey, se arrodillaban é inclinaban á Amán, porque así se lo había mandado el rey; pero Mardochêo, ni se arrodillaba ni se humillaba.
3 Y los siervos del rey que estaban á la puerta, dijeron á Mardochêo: ¿Por qué traspasas el 3.3 ver. 2mandamiento del rey?
4 Y aconteció que, hablándole cada día de esta manera, y no escuchándolos él, denunciáronlo á Amán, por ver si las palabras de Mardochêo se mantendrían; porque ya él les había declarado que era Judío.
5 Y vió Amán que Mardochêo ni se arrodillaba ni se humillaba delante de él; y llenóse de ira.
6 Mas tuvo en poco meter mano en solo Mardochêo; que ya le habían declarado el pueblo de Mardochêo: y procuró Amán destruir á todos los Judíos que había en el reino de Assuero, al pueblo de Mardochêo.
7 En el mes primero, que es el mes de 3.7 Neh. 2.1.Nisán, en el año duodécimo del rey Assuero, 3.7 cp. 9.24,26.fué echada Pur, esto es, la suerte, delante de Amán, de día en día y de mes en mes; y salió el mes duodécimo, que es el mes de 3.7 Esd. 6.15.Adar.
8 Y dijo Amán al rey Assuero: Hay un pueblo esparcido y dividido entre los pueblos en todas las provincias de tu reino, y 3.8 Esd. 4.12,13. Hch. 16.20,21.sus leyes son diferentes de las de todo pueblo, y no observan las leyes del rey; y al rey no viene provecho de dejarlos.
9 Si place al rey, escríbase que sean destruídos; y yo pesaré diez mil talentos de plata en manos de los que manejan la hacienda, para que sean traídos á los tesoros del rey.
10 Entonces el rey 3.10 Gn. 41.42. cp. 8.2quitó su anillo de su mano, y diólo á Amán hijo de Amadatha Agageo, 3.10 cp. 8.1 y 9.10,24.enemigo de los Judíos,
11 Y díjole: La plata propuesta sea para ti, y asimismo el pueblo, para que hagas de él lo que bien te pareciere.
12 3.12 cp. 8.9. Entonces fueron llamados los escribanos del rey en el mes 3.12 ver. 7primero, á trece del mismo, y fué escrito conforme á todo lo que mandó Amán, á los 3.12 Esd. 8.36.príncipes del rey, y á los capitanes que estaban sobre cada provincia, y á los príncipes de cada pueblo, á cada provincia según su escritura, y á cada pueblo según su lengua: 3.12 cp. 8.8,10.en nombre del rey Assuero fué escrito, y signado con el anillo del rey.
13 Y fueron enviadas letras 3.13 2 Cr. 30.6. cp. 8.10por mano de los correos á todas las provincias del rey, para destruir, y matar, y exterminar á todos los Judíos, desde el niño hasta el viejo, niños y mujeres 3.13 cp. 8.12 y 9.1.en un día, en el trece del mes duodécimo, que es el mes de 3.13 Esd. 6.15.Adar, y 3.13 cp. 8.11.para apoderarse de su despojo.
14 3.14 cp. 8.13,14. La copia del escrito que se diese por mandamiento en cada provincia, fué publicada á todos los pueblos, á fin de que estuviesen apercibidos para aquel día.
15 Y salieron los correos de priesa por mandato del rey, y el edicto fué dado en Susán capital del reino. Y el rey y Amán estaban sentados á beber, y 3.15 cp. 8.15.la ciudad de Susán estaba conmovida.