1 हाम्हां मणछे अमर आसा धख ज़ेही अर
तेथ बी आसा खास्सी आफ़त।
2 हाम्हैं बझ़ा फूला ज़िहै झ़ट च़ारै,
तेतरी जाआ छ़ैल्ली ज़िहै हेरा-हेरी मुक्की।
3 हे परमेशर, तज़ी बी ताह हुंह ई भेटअ परखणां लै?
तंऐं किल्है घिशअ हुंह दालता लै ज़ेथ तूह नसाफ करा?
4 इहअ निं कधि हई ई सकदअ कि
हाम्हां मणछा ज़ेही छ़ोतली च़िज़ा का किज़ै शुचअ निखल़े।
5 हाम्हां मणछे अमर आसा धरती दी पैहलै ई तंऐं आप्पै नापी करै डाही दी कि
हाम्हैं केतरै भिन्नैं अर केतरै धैल़ै ज़िऊंणै।
ज़ुंण रह-तह तंऐं आप्पै किअ, सह हआ अटल़।
6 तूह हाम्हां कल्ही किल्है निं छ़ाडदअ?
तै झ़ाणीं म्हारी ऐहा मज़दूरा ज़ेही कठण ज़िन्दगी दी
धख खुशी भेटी जांदी।
7 "ज़ै डाल़-बूट काटी बी पाए, तेते हआ एही आशा कि
तेथ जाणीं भिई टिरा निखल़ी
संघा जाणैं तिंयां डाल़-बूट भिई तिहै ई बझ़ी।
8 च़ाऐ तेते ज़लैल़ै मछैंईं बी जाए अर
तेते डुंघ शुक्की बी जाए,
9 पाणीं हई जाआ तिंयां भिई टिर्खुई,
संघा लागा तेता का नऊंईं बुटी बझ़दी।
10 पर ज़ांऊं हाम्हैं मणछ मरा, तेखअ निं तिधा आजू तेऊए ज़िन्दगी आथी!
ज़ांऊं मणछा का शाह पोर्ही निखल़ा तेखअ किधी आसा हाम्हैं?
11 हाम्हैं हआ तेखअ एही शुक्की दी गाडा अर
शुक्कै दै सअरा ज़िहै ज़ेथ पाणींओ टिप्पू बी निं हंदअ।
12 ज़ांऊं मणछ मौते निंजा सुत्ती गअ, तेखअ निं सह भिई खल़अ उझ़दअ,
ज़ेभै तैणीं सरग आसा तेभै तैणीं निं तेखअ
तैहा निंजा का खल़अ उझ़दअ।
13 हे परमेशर, ज़ीबाण, ज़ेभै तैणीं
तेरअ रोश्श फांभअ निं होए,
तेभै तैणीं डाह तूह मुंह धरती दी उंधै डुघी घोरी दी च़ोरी,
तेखअ ज़ुंण धैल़ी तूह काढी डाहे, तेभै करै तूह मेरी आद।
14 मणछ कै मरी करै भिई ज़िऊंदअ हई सका?
पर मुंह रहणअ तैहा घल़ी न्हैल़ै लागी
ज़हा घल़ी मेरी आफ़त खतम हणीं।
15 हे परमेशर, तेभै लाणीं ताह मुल्है हाक्का अर
मुंह करनअ होए, तूह हणअ तेभै मुल्है राज्ज़ी
किल्हैकि हुंह आसा तंऐं आपणैं हाथै बणाअं द।
16 ताह डाहणअ तेभै मेरी गंईं-गंईं हांढणेओ धैन
पर तेभै निं ताह मेरै पाप गणनै आथी।
17 ताह छ़ाडणीं मुल्है माफी अर
मेरै पाप करनै ताह मुखा दूर,
ताह धोणैं मेरै सोभै पाप-दोश।
18 हर गल्लो एछा बगत
बडै-बडै पर्बत पल़ा ढूल़ी धरनीं,
बडी-बडी टोल्हा बी सिक्का ओर्ही-पोर्ही,
19 पाणीं धेल़ा पात्थर बी,
बरसात निंयां माट्टअ-गट्टअ बहाऊई,
तेही ई करा तूह मणछे आशा बी खतम।
20 तूह ज़िता मणछा का सदा
संघा करा तिन्नां सदा लै दूर,
तूह दैआ मरदी बारी मणछो मुंह ई बगाल़ी।
21 मरी करै निं तेखअ तेऊ का थोघ लागदअ कि
पिछ़ू तेऊए शोहरूओ लोग अदर करा कि
तिंयां गरीबी दी शर्मिंदै हई आसा ज़िऊंदै लागै दै!
22 दाह-दुख ज़ाण्हिंआं मणछा का सिधअ आपणीं देही दी,
शोग बी पल़ा मणछे आपणैं शाह दी।"