1 तेखअ लागअ तेमान नगरीओ एलीपज आयूबा लै बोल्दअ,
2,3 "आयूब, ईंयां लाई बै तंऐं ज़ाथी नथोघी गल्ला!
ज़ै कहा मणछा अक्ल होए, सह निं आप्पू नर्दोश खोज़णा लै
ताह ज़ेही एही नथोघी गल्ला करदअ।
4 ज़ै तेरी गल्ले ज़ाणैं लागे,
तै निं कोही परमेशरे डअर रहणीं,
नां तेऊ सेटा कुंणी अरज़ लाई करी।
5 तेरी गल्ला का जाआ ज़ाण्हुंई कि तूह भितरा का किहअ कदुष्ट आसा!
गल्ला सज़ाऊई लाआ तूह आंट।
6 हुंह निं इधी तेरी पांच़ी करदअ आथी बेठअ द,
तेरी आपणीं गल्ला ई आसा तेरै बारै शाजत
कि कशूरबार आसा तूह ई।
7 तूह आप्पू लै कै समझ़ा कि तूह मणछ संसारै सोभी का आजी आसा हुअ द?
ज़धू बिधाता ईंयां पर्बत बणाऐं, तूह कै तधू हई त गअ द?
8 तंऐं कै स्वर्गै बिधाते सभा दी बेशी शूणीं ईंयां गल्ला?
मणछा मांझ़ै कै अक्ल सिधी ताखा आसा?
9 ताखा इहअ किज़ै आसा ज़ेतो थोघ हाम्हां का निं आथी?
ताखा एही कै समझ़ आसा ज़ुंण हाम्हैं निं समझ़दै?
10 हाम्हैं आसा ईंयां अक्लीए गल्ला सैणैं-प्रोढै का शिखल़ी दी,
ज़ुंण तेरै दादा-बाबा का बी ज़ेठै आसा।
11 परमेशरै दैनअ ताल्है आप्पै हैअ,
तेता करै बी तेरै हुअ निं आथी?
12 तूह किल्है आसा इहअ फहुंकुअ द?
तेरी आछी किल्है आसा लाल हुई दी?
13 एऊ साबै आसा तेरै ईंयां रोश्श परमेशरा लै अर
ईंयां बृथा गल्ला बी बोली तंऐं तेऊ ई लै।
14 मणछा मांझ़ै निं इहअ कोहै आथी
ज़ुंण परमेशरा संघै शुचअ अर धर्मीं होए।
15 परमेशर निं आपणैं पबित्र स्वर्ग दूता प्रैंदै बी भरोस्सअ करदअ,
सारअ भ्रमंड बी निं तेऊ सेटा शुचअ आथी।
16 हाम्हैं करा पाप ज़िहअ कि पाणींओ गलास झुटअ होए,
हाम्हैं मणछ आसा भ्रष्ट अर बृथा हुऐ दै।
17 आयूब, ऐबै शुण तूह मेरी ज़ुंण मंऐं
आझ़ तैणीं ज़ाणीं-भाल़ी दी आसा।
18 ईंयां गल्ला आसा मंऐं अक्ली आल़ै मणछा का शिखल़ी दी,
ज़ुंण तिंयां आपणैं दादा-बाबा ओर्ही शिखल़दी आऐ,
तिन्नैं निं एतो किछ़ै भेद च़ोरी डाहअ।
19 परमेशरै ज़हा लै एही सोर दैनी,
तिन्नां लै दैनअ तेऊ ज़ुदअ ज़िहअ देश बी,
तिन्नां मांझ़ै निं कोहै परदेसी बी थिअ
कि तिंयां तेऊ का होरी रंगे गल्ला शिखल़े।
20 ज़ुंण कदुष्ट मणछ होरी हंता,
तेऊ लागा सारी ज़िन्दगी तेते सज़ा भुगतणी।
21 तिन्नें कानै लागा डरैऊंणी क्रिंगा शुण्हदी,
ज़ेभै तिंयां इहअ सोठा कि तिंयां आसा राज्ज़ी-मौज़ी,
तेभै पै गोटा तिन्नां च़ोर-डाकू फेरा-फेर।
22 तिन्नें हआ न्हैरै का छ़ुटणे आशा ई खतम,
कुंण नां कुंण हआ तिन्नां मारना लै ताखुई रहअ द।
23 रोटी पिछ़ू रहा तिंयां ज़ैगै-ज़ैगै ठुहर्दै लागी,
तिन्नां का जाआ आप्पू ज़ाण्हुंई कि
आजू आसा तिन्नें ज़िन्दगी दी न्हैरअ ई।
24 तिन्नां रहा फिकर पल़ी कि किज़ै बूरअ निं लोल़ी त हुअ,
आजू निं लोल़ी ती किज़ै आफ़त पल़ी।
तिंयां रहा तेता लै राज़ै ज़िहै जुधा लै तैर्हुई।
25 तिन्नां लै करा इहअ हई किल्हैकि तिंयां आसा
तेऊ परमेशरे द्रोही ज़हा का सारअ बल आसा।
26,27 तिंयां आसा शरेरै द्रोही, तिंयां आसा इहै हठू कि
तिंयां ठुर्हा आपणीं ढाल़ च़की परमेशरा संघै जुधा करदै!
28 तिंयां आसा बरैबाद हुई दी नगरी अर इहै
घअरै बस्सै दै ज़ेते मालक तेता छ़ाडी आसा डेऊऐ दै,
पर तिंयां नगरी अर घअर हणैं जुधा दी पठी बरैबाद।
29 आजू नां तिंयां सेठ रहणैं अर
नां तिन्नां का ज़ैदात रहणीं।
तिन्नें छ़ैल्ली बी डेऊणीं तिन्नां का दूर।
30 तिंयां निं न्हैरै का छ़ुटी सकदै।
तिंयां हणैं इहै बूटा ज़िहै ज़ुंण आगी करै पठी हआ झल़ुशुअ द अर
तेते शुक्कै दै पाच बी निखल़ा बागरी करै दूर।
31,32 ज़िहअ तिंयां बृथा च़िज़े भरोस्सै रहै,
ऐबै हुऐ तिंयां बी तिहै ई बृथा।
तिंयां हुऐ इहै डाल़ा-बूटा ज़िहै ज़ेता
छ़ेक्कै हेरा काटी पाई अर तेखअ
निं तेथ भिई हरै पाच निखल़दै।
33 तिंयां हुऐ एही दाखे बेला ज़िहै
ज़ेते दाणैं पाकणै का आजी जाआ धरनीं अल़ी अर
जैतूने इहै बूटा ज़िहै ज़ेते फूल फल़ा लागणै का आजी जाआ अल़ी।
34 अह गल्ल आशा शुची कि पापी मणछे निं
आजू आद-लुआद ई रहंदी,
ज़ुंण रेशपत खाआ तिन्नें डेरै लै पल़ा सरगा का बीज।
35 ईंयां गल्ला हआ तेऊ लै ज़ुंण होरी लै आफ़त पाआ अर बूरअ सोठा,
अर ज़सरै मन्नैं कबल्लअ छ़ल़-कपट रहा।"