1 און ה׳ האָט אָנגעברײט אַ גרױסן פֿיש אײַנצושלינגען יוֹנהן, און יוֹנה איז געװען אין די אינגעװײד פֿון פֿיש דרײַ טעג און דרײַ‏ נעכט. 2 און יוֹנה האָט מתפּלל געװען צו ה׳ זײַן ג-ט, פֿון די אינגעװײד פֿון דעם פֿיש. 3 און ער האָט געזאָגט:

איך האָב גערופֿן פֿון מײַן נױט צו ה׳,

און ער האָט מיר געענטפֿערט;

פֿון דעם בױך פֿון שְׁאֹול האָב איך געשריען,

האָסטו צוגעהערט מײַן קֹול.

4 װאָרעם האָסט מיך אַרײַנגעװאָרפֿן אין דער טיפֿעניש,

אין האַרצן פֿון די ימען,

און דער שטראָם האָט מיך אַרומגענומען;

אַלע דײַנע װעלן און אינדן

זײַנען אַריבערגעגאַנגען איבער מיר.

5 און איך האָב געװעסט געזאָגט:

איך בין פֿאַרטריבן פֿון פֿאַר דײַנע אױגן;

אָבער איך װעל װידער נאָך קוקן

אױף דײַן הײליקן הֵיכל.

6 װאַסערן האָבן מיך אַרומגערינגלט ביזן נפֿש,

דער תּהום האָט מיך אַרומגענומען,

טײַכגראָז איז געװען געװיקלט אַרום מײַן קאָפּ.

7 צו די גרונטן פֿון די בערג האָב איך גענידערט,

די ערד פֿאַר מיר אירע ריגלען אױף אײביק.

אָבער דו האָסט אױפֿגעבראַכט פֿון פֿאַרדאָרבנקײט מײַן לעבן,

דו ה׳ מײַן ג-ט.

8 װען מײַן זעל איז געװען פֿאַרחלשט אין מיר,

האָב איך אָן ה׳ געדאַכט,

און מײַן תּפֿילה איז געקומען צו דיר,

אין דײַן הײליקן הֵיכל.

9 די װאָס האַלטן זיך אָן פֿאַלשע נישטיקײטן

פֿאַרלאָזן זײער אײגענע חסדים;

10 אָבער איך װעל צו דיר מקריבֿ זײַן

מיט דעם קֹול פֿון דאַנקעניש;

װאָס איך האָב אַ נדר געטאָן װעל איך באַצאָלן.

די ישועה איז בײַ ה׳.

11 און ה׳ האָט געהײסן דעם פֿיש, און ער האָט אױסגעשפּיגן יוֹנהן אױף דער יבשה.