1 Und Elia, der Tisbiter, aus Tisbe-Gilead, sprach zu Ahab: So wahr der HERR, der Gott Israels, lebt, vor dessen Angesicht ich stehe, es soll diese Jahre weder Tau noch Regen fallen, es sei denn, daß ich es sage! 2 Und das Wort des HERRN erging an ihn also: 3 Gehe fort von hier und wende dich gegen Morgen und verbirg dich am Bache Krit, der gegen den Jordan fließt! 4 Und du sollst aus dem Bache trinken, und ich habe den Raben geboten, daß sie dich daselbst versorgen. 5 Da ging er hin und tat nach dem Worte des HERRN; er ging und setzte sich an den Bach Krit, der gegen den Jordan fließt. 6 Und die Raben brachten ihm Brot und Fleisch am Morgen und am Abend, und er trank aus dem Bache. 7 Es begab sich aber nach einiger Zeit, daß der Bach vertrocknete; denn es war kein Regen im Lande. 8 Da erging das Wort des HERRN an ihn also: 9 Mache dich auf und gehe nach Zarpat, das bei Zidon liegt, und bleibe daselbst; siehe, ich habe daselbst einer Witwe geboten, daß sie dich mit Nahrung versorge! 10 Und er machte sich auf und ging nach Zarpat. Und als er an das Stadttor kam, siehe, da war eine Witwe, die Holz auflas. Und er rief sie an und sprach: Hole mir doch ein wenig Wasser im Geschirr, daß ich trinke! 11 Als sie nun hinging zu holen, rief er ihr nach und sprach: Ich bitte dich, bringe mir auch einen Bissen Brot mit! 12 Sie sprach: So wahr der HERR, dein Gott, lebt, ich habe nichts Gebackenes, sondern nur eine Handvoll Mehl im Faß und ein wenig Öl im Krug! Und siehe, ich habe ein paar Hölzer aufgelesen und gehe hin und will mir und meinem Sohn etwas zurichten, daß wir es essen und darnach sterben. 13 Elia sprach zu ihr: Fürchte dich nicht! Gehe hin und mache es, wie du gesagt hast; doch mache mir davon zuerst ein kleines Gebackenes und bringe es mir heraus; dir aber und deinem Sohne sollst du hernach etwas machen. 14 Denn also spricht der HERR, der Gott Israels: Das Mehlfaß soll nicht leer werden und das Öl im Kruge nicht mangeln bis auf den Tag, da der HERR auf Erden regnen lassen wird! 15 Sie ging hin und tat, wie Elia gesagt hatte. Und er aß und sie auch und ihr Haus eine Zeitlang. 16 Das Mehlfaß ward nicht leer, und das Öl im Kruge mangelte nicht, nach dem Worte des HERRN, das er durch Elia geredet hatte. 17 Aber nach diesen Geschichten ward der Sohn des Weibes, der Hauswirtin, krank, und seine Krankheit ward so schwer, daß kein Atem mehr in ihm blieb. 18 Und sie sprach zu Elia: Du Mann Gottes, was habe ich mit dir zu schaffen? Du bist zu mir hergekommen, daß meiner Missetat gedacht werde und mein Sohn sterbe! 19 Er sprach zu ihr: Gib mir deinen Sohn her! Und er nahm ihn von ihrem Schoß und trug ihn hinauf in das Obergemach, wo er wohnte, und legte ihn auf sein Bett; 20 und er rief den HERRN an und sprach: HERR, mein Gott, hast du auch der Witwe, bei der ich zu Gaste bin, so übel getan, daß du ihren Sohn sterben lässest? 21 Und er streckte sich dreimal über das Kind aus und rief den HERRN an und sprach: HERR, mein Gott, laß doch die Seele dieses Kindes wieder in dasselbe zurückkehren! 22 Und der HERR erhörte die Stimme des Elia. Und die Seele des Kindes kam wieder in dasselbe, und es ward lebendig. 23 Und Elia nahm das Kind und brachte es von dem Obergemach ins Haus hinab und gab es seiner Mutter und sprach: Siehe da, dein Sohn lebt! 24 Da sprach das Weib zu Elia: Nun erkenne ich, daß du ein Mann Gottes bist und daß das Wort des HERRN in deinem Munde Wahrheit ist!
1 Nā, ka mea a Irāia Tihipi, nō ngā tāngata o Kireara, ki a Āhapa, "E ora ana a Ihowā, te Atua o Īharaira, kei tōna aroaro nei ahau e tū ana, e kore ēnei tau e whai tōmairangi, e whai ua; engari mā tāku kupu anake."
2 Nā, ka puta te kupu a Ihowā ki a ia, ka mea, 3 "Haere atu i konei, anga atu whaka te rāwhiti, ka piri ki te awa ki Keriti, e aro nui atu nā ki Horano. 4 Ā, kei te awa he wai mōu; kua oti hoki ngā raweni te whakahau e ahau hei whāngai i a koe i reira."
5 Nā, haere ana ia, meatia ana tā Ihowā i kōrero ai; i haere hoki, ā, noho ana ki te taha o te awa, o Keriti, e aro nui nei ki Horano. 6 Ā, nā ngā raweni i kawe mai he taro, he kikokiko māna i te ata, he taro, he kikokiko māna i te ahiahi; nō te awa hoki tōna wai. 7 Nāwai ā kei ētahi rā mai, ka maroke te awa, kāhore hoki he ua o te whenua.
8 Nā, ka puta mai te kupu a Ihowā ki a ia, ka mea: 9 "Whakatika, haere ki Harepata o Hairona, ki reira noho ai. Nanā, kua oti tētahi wahine pouaru o reira te whakahau e ahau hei whāngai i a koe ki reira."
10 Nā, whakatika ana ia, haere ana ki Harepata. Ā, nō tōna taenga atu ki te kūwaha o te pā, nā, ko tētahi wahine i reira, he pouaru, e kohikohi rākau ana. Ā, ka karanga atu ia ki a ia ka mea, "Mauria mai he wai mōku i roto i te oko, hei inu māku." 11 Nā, haere ana tērā ki te tiki, ā, ka karanga anō ia ki a ia, "Tēnā tētahi wāhi taro maua mai i tōu ringa māku."
12 Nā, ka mea ia, "E ora ana a Ihowā, tōu Atua, kāhore āku keke; engari he kutanga parāoa i roto i te oko, me tētahi hinu, he iti nei, i roto i te ipu, e kohikohi ana anō tēnei ahau i ngā rākau e rua, kia haere ai ahau ki te taka i taua mea mā māua ko tāku tama, mō tā māua kai atu, ka mate ai."
13 Nā, ka mea a Irāia ki a ia, "Kaua e wehi, tīkina, meatia tāu i kī mai nā; otiia, mātua hangā mai tētahi wāhi hei keke māku, kia nohinohi, ka mau mai ai ki ahau; ā muri iho ka hangā mā kōrua ko tāu tama. 14 Ko te kupu hoki tēnei a Ihowā, a te Atua o Īharaira: ‘E kore e pau te oko parāoa, e kore anō te ipu hinu e poto ā taea noatia te rā e hōmai ai e Ihowā he ua ki te mata o te whenua.’ "
15 Nā, haere ana ia; meatia ana tā Irāia i kī ai, ā, kai ana rāua, me tōna whare anō, i ngā rā maha. 16 Kīhai te oko parāoa i hemo, kīhai hoki te ipu hinu i poto, rite tonu ki te kupu a Ihowā i kōrerotia rā e Irāia.
17 Ā, i muri i ēnei mea ka takoto mate te tama a taua wahine nōna nei te whare; nui atu te kaha o tōna mate, kāhore noa iho he manawa i mahue i roto i a ia. 18 Nā, ka mea ia ki a Irāia, "He aha tāku ki a koe, e te tangata a te Atua? I haere mai nā koe ki ahau kia whakamaharatia mai ōku hē, ki te whakamate hoki i tāku tama!"
19 Nā, ka mea tērā ki a ia, "Hōmai tāu tamaiti ki ahau." Nā, tangohia ana e ia i tōna uma, ā, kawea ana ki te rūma i runga, ki te wāhi i noho ai ia, whakatakotoria ana e ia ki tōna moenga. 20 Nā, ka karanga ia ki a Ihowā, ka mea, "E Ihowā, e tōku Atua, kua meatia anō hoki e koe he kino ki tēnei pouaru e noho nei ahau ki a ia, i tāna tama ka whakamatea nei?" 21 Nā, whārōrō ana ia, e toru ngā whārōrōtanga ki runga ki te tamaiti, ā, ka karanga ki a Ihowā, ka mea, "E Ihowā, e tōku Atua, kia hoki mai te wairua o tēnei tamaiti ki roto ki a ia."
22 Nā, rongo tonu a Ihowā ki te reo o Irāia; ā, hoki ana te wairua o te tamaiti ki roto ki a ia, nā, kua ora. 23 Nā, ka mau a Irāia ki te tamaiti, ā, kawea atu ana i taua rūma ki raro, ki te whare, ā, hoatu ana ki tōna whaea; ā, ka mea a Irāia, "Titiro, kei te ora tāu tama."
24 Nā, ka mea te wahine rā ki a Irāia, "Kātahi rawa ahau ka mōhio he tangata koe nā te Atua, he pono anō te kupu a Ihowā i tōu māngai."