Jeremias 36

1 וַֽיְהִי֙ בַּשָּׁנָ֣ה הָרְבִיעִ֔ת לִיהוֹיָקִ֥ים בֶּן־יֹאשִׁיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה הָיָ֞ה הַדָּבָ֤ר הַזֶּה֙ אֶֽל־יִרְמְיָ֔הוּ מֵאֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵאמֹֽר׃ 2 קַח־לְךָ֮ מְגִלַּת־סֵפֶר֒ וְכָתַבְתָּ֣ אֵלֶ֗יהָ אֵ֣ת כָּל־הַדְּבָרִ֞ים אֲשֶׁר־דִּבַּ֧רְתִּי אֵלֶ֛יךָ עַל־יִשְׂרָאֵ֥ל וְעַל־יְהוּדָ֖ה וְעַל־כָּל־הַגּוֹיִ֑ם מִיּ֞וֹם דִּבַּ֤רְתִּי אֵלֶ֨יךָ֙ מִימֵ֣י יֹאשִׁיָּ֔הוּ וְעַ֖ד הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃ 3 אוּלַ֤י יִשְׁמְעוּ֙ בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה אֵ֚ת כָּל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁ֛ר אָנֹכִ֥י חֹשֵׁ֖ב לַעֲשׂ֣וֹת לָהֶ֑ם לְמַ֣עַן יָשׁ֗וּבוּ אִ֚ישׁ מִדַּרְכּ֣וֹ הָרָעָ֔ה וְסָלַחְתִּ֥י לַעֲוֺנָ֖ם וּלְחַטָּאתָֽם׃ ס 4 וַיִּקְרָ֣א יִרְמְיָ֔הוּ אֶת־בָּר֖וּךְ בֶּן־נֵֽרִיָּ֑ה וַיִּכְתֹּ֨ב בָּר֜וּךְ מִפִּ֣י יִרְמְיָ֗הוּ אֵ֣ת כָּל־דִּבְרֵ֧י יְהוָ֛ה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר אֵלָ֖יו עַל־מְגִלַּת־סֵֽפֶר׃ 5 וַיְצַוֶּ֣ה יִרְמְיָ֔הוּ אֶת־בָּר֖וּךְ לֵאמֹ֑ר אֲנִ֣י עָצ֔וּר לֹ֣א אוּכַ֔ל לָב֖וֹא בֵּ֥ית יְהוָֽה׃ 6 וּבָאתָ֣ אַתָּ֡ה וְקָרָ֣אתָ בַמְּגִלָּ֣ה אֲשֶׁר־כָּתַֽבְתָּ־מִפִּי֩ אֶת־דִּבְרֵ֨י יְהוָ֜ה בְּאָזְנֵ֥י הָעָ֛ם בֵּ֥ית יְהוָ֖ה בְּי֣וֹם צ֑וֹם וְגַ֨ם בְּאָזְנֵ֧י כָל־יְהוּדָ֛ה הַבָּאִ֥ים מֵעָרֵיהֶ֖ם תִּקְרָאֵֽם׃ 7 אוּלַ֞י תִּפֹּ֤ל תְּחִנָּתָם֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וְיָשֻׁ֕בוּ אִ֖ישׁ מִדַּרְכּ֣וֹ הָרָעָ֑ה כִּֽי־גָד֤וֹל הָאַף֙ וְהַ֣חֵמָ֔ה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל־הָעָ֥ם הַזֶּֽה׃ 8 וַיַּ֗עַשׂ בָּרוּךְ֙ בֶּן־נֵ֣רִיָּ֔ה כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־צִוָּ֖הוּ יִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֑יא לִקְרֹ֥א בַסֵּ֛פֶר דִּבְרֵ֥י יְהוָ֖ה בֵּ֥ית יְהֹוָֽה׃ ס 9 וַיְהִ֣י בַשָּׁנָ֣ה הַ֠חֲמִשִׁית לִיהוֹיָקִ֨ים בֶּן־יֹאשִׁיָּ֤הוּ מֶֽלֶךְ־יְהוּדָה֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הַתְּשִׁעִ֔י קָרְא֨וּ צ֜וֹם לִפְנֵ֧י יְהוָ֛ה כָּל־הָעָ֖ם בִּירֽוּשָׁלִָ֑ם וְכָל־הָעָ֗ם הַבָּאִ֛ים מֵעָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה בִּירוּשָׁלִָֽם׃ 10 וַיִּקְרָ֨א בָר֥וּךְ בַּסֵּ֛פֶר אֶת־דִּבְרֵ֥י יִרְמְיָ֖הוּ בֵּ֣ית יְהוָ֑ה בְּלִשְׁכַּ֡ת גְּמַרְיָהוּ֩ בֶן־שָׁפָ֨ן הַסֹּפֵ֜ר בֶּחָצֵ֣ר הָעֶלְי֗וֹן פֶּ֣תַח שַׁ֤עַר בֵּית־יְהוָה֙ הֶֽחָדָ֔שׁ בְּאָזְנֵ֖י כָּל־הָעָֽם׃ 11 וַ֠יִּשְׁמַ֗ע מִכָ֨יְהוּ בֶן־גְּמַרְיָ֧הוּ בֶן־שָׁפָ֛ן אֶת־כָּל־דִּבְרֵ֥י יְהוָ֖ה מֵעַ֥ל הַסֵּֽפֶר׃ 12 וַיֵּ֤רֶד בֵּית־הַמֶּ֨לֶךְ֙ עַל־לִשְׁכַּ֣ת הַסֹּפֵ֔ר וְהִ֨נֵּה־שָׁ֔ם כָּל־הַשָּׂרִ֖ים יֽוֹשְׁבִ֑ים אֱלִישָׁמָ֣ע הַסֹּפֵ֡ר וּדְלָיָ֣הוּ בֶן־שְׁ֠מַעְיָהוּ וְאֶלְנָתָ֨ן בֶּן־עַכְבּ֜וֹר וּגְמַרְיָ֧הוּ בֶן־שָׁפָ֛ן וְצִדְקִיָּ֥הוּ בֶן־חֲנַנְיָ֖הוּ וְכָל־הַשָּׂרִֽים׃ 13 וַיַּגֵּ֤ד לָהֶם֙ מִכָ֔יְהוּ אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֣ר שָׁמֵ֑עַ בִּקְרֹ֥א בָר֛וּךְ בַּסֵּ֖פֶר בְּאָזְנֵ֥י הָעָֽם׃ 14 וַיִּשְׁלְח֨וּ כָל־הַשָּׂרִ֜ים אֶל־בָּר֗וּךְ אֶת־יְהוּדִ֡י בֶּן־נְ֠תַנְיָהוּ בֶּן־שֶׁלֶמְיָ֣הוּ בֶן־כּוּשִׁי֮ לֵאמֹר֒ הַמְּגִלָּ֗ה אֲשֶׁ֨ר קָרָ֤אתָ בָּהּ֙ בְּאָזְנֵ֣י הָעָ֔ם קָחֶ֥נָּה בְיָדְךָ֖ וָלֵ֑ךְ וַ֠יִּקַּח בָּר֨וּךְ בֶּן־נֵרִיָּ֤הוּ אֶת־הַמְּגִלָּה֙ בְּיָד֔וֹ וַיָּבֹ֖א אֲלֵיהֶֽם׃ 15 וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֔יו שֵׁ֣ב נָ֔א וּקְרָאֶ֖נָּה בְּאָזְנֵ֑ינוּ וַיִּקְרָ֥א בָר֖וּךְ בְּאָזְנֵיהֶֽם׃ 16 וַיְהִ֗י כְּשָׁמְעָם֙ אֶת־כָּל־הַדְּבָרִ֔ים פָּחֲד֖וּ אִ֣ישׁ אֶל־רֵעֵ֑הוּ וַיֹּֽאמְרוּ֙ אֶל־בָּר֔וּךְ הַגֵּ֤יד נַגִּיד֙ לַמֶּ֔לֶךְ אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃ 17 וְאֶ֨ת־בָּר֔וּךְ שָׁאֲל֖וּ לֵאמֹ֑ר הַגֶּד־נָ֣א לָ֔נוּ אֵ֗יךְ כָּתַ֛בְתָּ אֶת־כָּל־הַדְּבָרִ֥ים הָאֵ֖לֶּה מִפִּֽיו׃ 18 וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ בָּר֔וּךְ מִפִּיו֙ יִקְרָ֣א אֵלַ֔י אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵ֑לֶּה וַאֲנִ֛י כֹּתֵ֥ב עַל־הַסֵּ֖פֶר בַּדְּיֽוֹ׃ פ 19 וַיֹּאמְר֤וּ הַשָּׂרִים֙ אֶל־בָּר֔וּךְ לֵ֥ךְ הִסָּתֵ֖ר אַתָּ֣ה וְיִרְמְיָ֑הוּ וְאִ֥ישׁ אַל־יֵדַ֖ע אֵיפֹ֥ה אַתֶּֽם׃ 20 וַיָּבֹ֤אוּ אֶל־הַמֶּ֨לֶךְ֙ חָצֵ֔רָה וְאֶת־הַמְּגִלָּ֣ה הִפְקִ֔דוּ בְּלִשְׁכַּ֖ת אֱלִישָׁמָ֣ע הַסֹּפֵ֑ר וַיַּגִּ֨ידוּ֙ בְּאָזְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ אֵ֖ת כָּל־הַדְּבָרִֽים׃ 21 וַיִּשְׁלַ֨ח הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־יְהוּדִ֗י לָקַ֨חַת֙ אֶת־הַמְּגִלָּ֔ה וַיִּ֨קָּחֶ֔הָ מִלִּשְׁכַּ֖ת אֱלִישָׁמָ֣ע הַסֹּפֵ֑ר וַיִּקְרָאֶ֤הָ יְהוּדִי֙ בְּאָזְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וּבְאָזְנֵי֙ כָּל־הַשָּׂרִ֔ים הָעֹמְדִ֖ים מֵעַ֥ל הַמֶּֽלֶךְ׃ 22 וְהַמֶּ֗לֶךְ יוֹשֵׁב֙ בֵּ֣ית הַחֹ֔רֶף בַּחֹ֖דֶשׁ הַתְּשִׁיעִ֑י וְאֶת־הָאָ֖ח לְפָנָ֥יו מְבֹעָֽרֶת׃ 23 וַיְהִ֣י ׀ כִּקְר֣וֹא יְהוּדִ֗י שָׁלֹ֣שׁ דְּלָתוֹת֮ וְאַרְבָּעָה֒ יִֽקְרָעֶ֨הָ֙ בְּתַ֣עַר הַסֹּפֵ֔ר וְהַשְׁלֵ֕ךְ אֶל־הָאֵ֖שׁ אֲשֶׁ֣ר אֶל־הָאָ֑ח עַד־תֹּם֙ כָּל־הַמְּגִלָּ֔ה עַל־הָאֵ֖שׁ אֲשֶׁ֥ר עַל־הָאָֽח׃ 24 וְלֹ֣א פָחֲד֔וּ וְלֹ֥א קָרְע֖וּ אֶת־בִּגְדֵיהֶ֑ם הַמֶּ֨לֶךְ֙ וְכָל־עֲבָדָ֔יו הַשֹּׁ֣מְעִ֔ים אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃ 25 וְגַם֩ אֶלְנָתָ֨ן וּדְלָיָ֤הוּ וּגְמַרְיָ֨הוּ֙ הִפְגִּ֣עוּ בַמֶּ֔לֶךְ לְבִלְתִּ֥י שְׂרֹ֖ף אֶת־הַמְּגִלָּ֑ה וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֲלֵיהֶֽם׃ 26 וַיְצַוֶּ֣ה הַ֠מֶּלֶךְ אֶת־יְרַחְמְאֵ֨ל בֶּן־הַמֶּ֜לֶךְ וְאֶת־שְׂרָיָ֣הוּ בֶן־עַזְרִיאֵ֗ל וְאֶת־שֶֽׁלֶמְיָ֨הוּ֙ בֶּֽן־עַבְדְּאֵ֔ל לָקַ֨חַת֙ אֶת־בָּר֣וּךְ הַסֹּפֵ֔ר וְאֵ֖ת יִרְמְיָ֣הוּ הַנָּבִ֑יא וַיַּסְתִּרֵ֖ם יְהוָֽה׃ ס 27 וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֶֽל־יִרְמְיָ֑הוּ אַחֲרֵ֣י ׀ שְׂרֹ֣ף הַמֶּ֗לֶךְ אֶת־הַמְּגִלָּה֙ וְאֶת־הַדְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֨ר כָּתַ֥ב בָּר֛וּךְ מִפִּ֥י יִרְמְיָ֖הוּ לֵאמֹֽר׃ 28 שׁ֥וּב קַח־לְךָ֖ מְגִלָּ֣ה אַחֶ֑רֶת וּכְתֹ֣ב עָלֶ֗יהָ אֵ֤ת כָּל־הַדְּבָרִים֙ הָרִ֣אשֹׁנִ֔ים אֲשֶׁ֣ר הָי֗וּ עַל־הַמְּגִלָּה֙ הָרִ֣אשֹׁנָ֔ה אֲשֶׁ֥ר שָׂרַ֖ף יְהוֹיָקִ֥ים מֶֽלֶךְ־יְהוּדָֽה׃ 29 וְעַל־יְהוֹיָקִ֤ים מֶֽלֶךְ־יְהוּדָה֙ תֹּאמַ֔ר כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה אַ֠תָּה שָׂרַ֜פְתָּ אֶת־הַמְּגִלָּ֤ה הַזֹּאת֙ לֵאמֹ֔ר מַדּוּעַ֩ כָּתַ֨בְתָּ עָלֶ֜יהָ לֵאמֹ֗ר בֹּֽא־יָב֤וֹא מֶֽלֶךְ־בָּבֶל֙ וְהִשְׁחִית֙ אֶת־הָאָ֣רֶץ הַזֹּ֔את וְהִשְׁבִּ֥ית מִמֶּ֖נָּה אָדָ֥ם וּבְהֵמָֽה׃ ס 30 לָכֵ֞ן כֹּֽה־אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַל־יְהֽוֹיָקִים֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה לֹא־יִֽהְיֶה־לּ֥וֹ יוֹשֵׁ֖ב עַל־כִּסֵּ֣א דָוִ֑ד וְנִבְלָתוֹ֙ תִּֽהְיֶ֣ה מֻשְׁלֶ֔כֶת לַחֹ֥רֶב בַּיּ֖וֹם וְלַקֶּ֥רַח בַּלָּֽיְלָה׃ 31 וּפָקַדְתִּ֨י עָלָ֧יו וְעַל־זַרְע֛וֹ וְעַל־עֲבָדָ֖יו אֶת־עֲוֺנָ֑ם וְהֵבֵאתִ֣י עֲ֠לֵיהֶם וְעַל־יֹשְׁבֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם וְאֶל־אִ֣ישׁ יְהוּדָ֗ה אֵ֧ת כָּל־הָרָעָ֛ה אֲשֶׁר־דִּבַּ֥רְתִּי אֲלֵיהֶ֖ם וְלֹ֥א שָׁמֵֽעוּ׃ ס 32 וְיִרְמְיָ֜הוּ לָקַ֣ח ׀ מְגִלָּ֣ה אַחֶ֗רֶת וַֽיִּתְּנָהּ֮ אֶל־בָּר֣וּךְ בֶּן־נֵרִיָּהוּ֮ הַסֹּפֵר֒ וַיִּכְתֹּ֤ב עָלֶ֨יהָ֙ מִפִּ֣י יִרְמְיָ֔הוּ אֵ֚ת כָּל־דִּבְרֵ֣י הַסֵּ֔פֶר אֲשֶׁ֥ר שָׂרַ֛ף יְהוֹיָקִ֥ים מֶֽלֶךְ־יְהוּדָ֖ה בָּאֵ֑שׁ וְע֨וֹד נוֹסַ֧ף עֲלֵיהֶ֛ם דְּבָרִ֥ים רַבִּ֖ים כָּהֵֽמָּה׃ ס

ဗိ​မာန်​တော်​ထဲ​၌​ဖတ်​သော​စာ​လိပ်

1 ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင် ယော​ရှိ​သား ယော​ယ​ကိမ်​မင်း နန်း​စံ​လေး​နှစ်​တွင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နှုတ်​က​ပတ်​တော်​သည် ယေ​ရ​မိ​သို့ ရောက်​လာ​သည်​ကား၊*၄ ရာ၊ ၂၄:၁။ ၆ ရာ၊ ၃၆:၅-၇။ ဒံ၊ ၁:၁-၂။2 သင်​သည် စာ​လိပ်​ကို​ယူ​ပြီး​လျှင်၊ ယော​ရှိ​မင်း​လက်​ထက်၌ သင့်​အား ငါ​ပြော​သော နေ့​မှ​စ၍ ယ​နေ့​တိုင်​အောင် ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည်၊ ယု​ဒ​ပြည်​အ​စ​ရှိ​သော ခပ်​သိမ်း​သော တိုင်း​ပြည်​တို့​ကို ငါ​ခြိမ်း​သ​မျှ​သော စ​ကား​အ​တိုင်း ရေး​ထား​လော့။ 3 ယု​ဒ​အ​မျိုး​တို့၌​ပြု​မည်​ဟု ငါ​ကြံ​စည်​သ​မျှ​သော ဘေး​ဥ​ပဒ်​တို့​ကို သူ​တို့​သည် ကြား​သော​အ​ခါ၊ သူ​တို့ ဒု​စ​ရိုက်​အ​ပြစ်​ကို ငါ​လွှတ်​မည်​အ​ကြောင်း၊ အ​သီး​အ​သီး​လိုက်​ဖူး​သော အ​ဓ​မ္မ​လမ်း​တို့​ကို ရှောင်​ကောင်း ရှောင်​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 4 ထို​အ​ခါ​ယေ​ရ​မိ​သည် နေ​ရိ​သား​ဗာ​ရုတ်​ကို ခေါ်​ပြီး​လျှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သ​မျှ​သော​စ​ကား​တော်​တို့​ကို ပြန်​ပြော​သည်​အ​တိုင်း၊ ဗာ​ရုတ်​သည် စာ​လိပ်၌ ရေး​ထား​လေ၏။ 5 ယေ​ရ​မိ​က​လည်း၊ ငါ​သည် အ​ချုပ်​ခံ​လျက် နေ​ရ​သော​ကြောင့်၊ ဗိ​မာန်​တော်​သို့ မ​သွား​နိုင်။ 6 သင်​သွား​လော့။ ငါ​ပြန်​ပြော​သည်​အ​တိုင်း၊ သင်​သည် စာ​လိပ်၌ ရေး​ထား​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ စ​ကား​တော်​တို့​ကို၊ အ​စာ​ရှောင်​သော နေ့​တွင်၊ ဗိ​မာန်​တော်၌​ရှိ​သော သူ​တို့​အား ဖတ်​လော့။ အ​မြို့​မြို့​အ​ရွာ​ရွာ​က​လာ​သော ယု​ဒ​လူ​တို့​အား​လည်း ဖတ်​လော့။ 7 သူ​တို့​သည် အ​သီး​အ​သီး​လိုက်​ဖူး​သော အ​ဓ​မ္မ​လမ်း​ကို​ရှောင်​လျက်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား ပျပ်​ဝပ်၍​ဆု​တောင်း​ကောင်း ဆု​တောင်း​ကြ​လိမ့်​မည်။ ဤ​လူ​မျိုး၌ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား ခြိမ်း​တော်​မူ​သော အ​မျက်​ဒေါ​သ​သည် အ​လွန်​ပြင်း​ထန်​ပေ၏​ဟု ဗာ​ရုတ်​အား မှာ​ထား​လေ၏။ 8 ထို​သို့ ပ​ရော​ဖက်​ယေ​ရ​မိ မှာ​ထား​သ​မျှ​အ​တိုင်း၊ နေ​ရိ​သား​ဗာ​ရုတ်​သည် ပြု၍၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​စ​ကား​တော်​ပါ​သော​စာ​ကို ဗိ​မာန်​တော်၌ ဖတ်​လေ၏။

9 ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင် ယော​ရှိ​သား​ယော​ယ​ကိမ်​မင်း နန်း​စံ​ငါး​နှစ်၊ န​ဝ​မ​လ​တွင် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​အ​ပေါင်း​တို့​နှင့်၊ ယု​ဒ​မြို့​ရွာ​မှ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သို့​ရောက်​လာ​သော သူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ အ​စာ​ရှောင်​ရာ​အ​ချိန်​ကို ကြော်​ငြာ​ကြ၏။ 10 ထို​အ​ခါ ဗာ​ရုတ်​သည် ဗိ​မာန်​တော်​တံ​ခါး​သစ်​နား​မှာ၊ အ​ထက်​တံ​တိုင်း​အ​တွင်း၊ စာ​ရေး​တော်​ရှာ​ဖန်​သား ဂေ​မ​ရိ၏​အ​ခန်း၌၊ ယေ​ရ​မိ​စီ​ရင်​သော​စာ​ကို လူ​အ​ပေါင်း​တို့​ရှေ့​မှာ ဖတ်​လေ၏။

နန်း​တော်၌​ဖတ်​သော​စာ​လိပ်

11 ထို​စာ၌​ပါ​သ​မျှ​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ စ​ကား​တော်​တို့​ကို ရှာ​ဖန်​သား​ဖြစ်​သော ဂေ​မ​ရိ၏​သား​မိ​က္ခာ​ယ​သည် ကြား​လျှင်၊ 12 နန်း​တော်​အ​တွင်း၊ စာ​ရေး​တော်​အ​ခန်း​သို့ သွား၍၊ စာ​ရေး​တော် ဧ​လိ​ရှ​မာ၊ ရှေ​မာ​ယ​သား ဒေ​လာ​ယ၊ အာ​ခ​ဗော်​သား ဧ​လ​နာ​သန်၊ ရှာ​ဖန်​သား ဂေ​မ​ရိ၊ ဟာ​န​နိ​သား ဇေ​ဒ​ကိ​အ​စ​ရှိ​သော မှူး​တော်​မတ်​တော် အ​ပေါင်း​တို့​သည် ထိုင်​လျက်​ရှိ​ကြ၏။ 13 ထို​အ​ခါ​ဗာ​ရုတ်​သည် လူ​များ​တို့​အား ဖတ်​သော​စာ​ထဲ​က မိ​က္ခာ​ယ​ကြား​သ​မျှ​သော စ​ကား​တို့​ကို ပြန်​ပြော​လေ၏။ 14 ထို​မင်း​အ​ပေါင်း​တို့​သည်​လည်း၊ ကု​ရှိ၊ ရှေ​လ​မိ၊ နာ​သ​နိ​တို့​မှ ဆင်း​သက်​သော ယေ​ဟု​ဒိ​ကို ဗာ​ရုတ်​ထံ​သို့ စေ​လွှတ်​လျက်၊ သင်​သည် လူ​များ​တို့​အား ဖတ်​သော​စာ​လိပ်​ကို သင့်​လက်​နှင့်​ကိုင်၍ လာ​ခဲ့​ဟု​ခေါ်​ကြ၏။ နေ​ရိ​သား ဗာ​ရုတ်​သည်​လည်း၊ စာ​လိပ်​ကို​ကိုင်၍ လာ၏။ 15 သူ​တို့​က​လည်း ထိုင်​လော့။ ငါ​တို့​အား ဖတ်​လော့​ဟု​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ ဗာ​ရုတ်​သည် သူ​တို့​ရှေ့​မှာ ဖတ်​လေ၏။ 16 ထို​စ​ကား​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို မင်း​များ​တို့​သည် ကြား​လျှင်၊ အ​ချင်း​ချင်း ကြောက်​ရွံ့​သော​စိတ်​ရှိ၍၊ ငါ​တို့​သည် ဤ​စ​ကား​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​အား ဆက်​ဆက် ကြား​လျှောက်​ရ​မည်​ဟု ဗာ​ရုတ်​ကို ဆို​ကြ၏။ 17 တစ်​ဖန် သင်​သည် ဤ​စ​ကား​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို သူ့​နှုတ်​မြွက်​သည်​အ​တိုင်း အ​ဘယ်​သို့ ရေး​ထား​သ​နည်း​ဟု မေး​မြန်း​လျှင်၊ 18 ဗာ​ရုတ်​က၊ သူ​သည် ဤ​စ​ကား​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို နှုတ်​မြွက်၍၊ အ​ကျွန်ုပ်​သည် မင်​နှင့် ရေး​ထား​ပါ၏​ဟု ပြန်​ပြော​သော်၊ 19 မင်း​များ​တို့​က၊ သင်​သွား​လော့။ ယေ​ရ​မိ​နှင့်​အ​တူ ပုန်း​ရှောင်၍​နေ​လော့။ အ​ဘယ်​မှာ​နေ​သည်​ကို တစ်​စုံ​တစ်​ယောက်​မျှ မ​သိ​စေ​နှင့်​ဟု ဗာ​ရုတ်​အား​မှာ​ခဲ့၍၊

စာ​လိပ်​ကို​မီး​ရှို့​ခြင်း

20 စာ​လိပ်​ကို စာ​ရေး​တော်​ဧ​လိ​ရှ​မာ၏ အ​ခန်း၌​ထား​ပြီး​မှ နန်း​တော်​အ​တွင်း၊ ရှင်​ဘု​ရင်​ထံ​သို့​ဝင်၍၊ ထို​အ​မှု​ကို အ​ကုန်​အ​စင်​လျှောက်​ကြ၏။

21 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ထို​စာ​လိပ်​ကို​ယူ​ချေ​ဟု၊ ယေ​ဟု​ဒိ​ကို စေ​လွှတ်​သ​ဖြင့်၊ ယေ​ဟု​ဒိ​သည် စာ​ရေး​တော်​ဧ​လိ​ရှ​မာ၏ အ​ခန်း​ထဲ​က​ယူ၍၊ ရှင်​ဘု​ရင်​အ​စ​ရှိ​သော အ​ထံ​တော်၌​ရပ်​နေ​သော မှူး​မတ်​အ​ပေါင်း​တို့​ရှေ့​မှာ ဖတ်​လေ၏။ 22 ထို​အ​ခါ န​ဝ​မ​လ​ဖြစ်၍၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ဆောင်း​ကာ​လ၌ စံ​ပျော်​ရာ​နန်း​အ​ခန်း​တွင် ထိုင်၍၊ ရှေ့​တော်၌ မီး​မယ်​ဖျူး​ပေါ်​မှာ မီး​ခဲ​ပုံ​ရှိ၏။ 23 ယေ​ဟု​ဒိ​သည် သုံး​လေး​ခန်း​လောက် ဖတ်​မိ​လျှင်၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် စာ​ရေး၏​ဓား​နှင့်​လှီး၍ မီး​မယ်​ဖျူး​ပေါ်​မှာ​ရှိ​သော မီး​ထဲ​သို့ စာ​လိပ်​ကို ချ​ပစ်​လျှင်၊ အ​ကုန်​အ​စင် ကျွမ်း​လောင်​လေ၏။ 24 ရှင်​ဘု​ရင်​မှ​စ၍၊ ထို​စ​ကား​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို ကြား​သော ရှင်​ဘု​ရင်၏ ကျွန်​တစ်​ယောက်​မျှ မ​ကြောက်၊ မိ​မိ​အ​ဝတ်​ကို​လည်း မ​ဆုတ်​ကြ။ 25 ရှင်​ဘု​ရင်​သည် စာ​လိပ်​ကို မီး​မ​ရှို့​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ဧ​လ​နာ​သန်၊ ဒေ​လာ​ယ၊ ဂေ​မ​ရိ​တို့​သည် တောင်း​ပန်​သော်​လည်း၊ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် သူ​တို့​စ​ကား​ကို နား​မ​ထောင်။ 26 တစ်​ဖန် ရှင်​ဘု​ရင်​သည် စာ​ရေး​ဗာ​ရုတ်​နှင့် ပ​ရော​ဖက်​ယေ​ရ​မိ​ကို ဖမ်း​ဆီး​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ သား​တော် ယေ​ရ​မေ​လ၊ အာ​ဇ​ရေ​လ​သား စ​ရာ​ယ၊ အာ​ဗ​ဒေ​လ​သား ရှေ​လ​မိ​တို့​ကို စေ​လွှတ်​လေ၏။ သို့​ရာ​တွင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ထို​သူ​နှစ်​ယောက်​တို့​ကို ဝှက်​ထား​တော်​မူ၏။

အ​ခြား​စာ​လိပ်​တွင်​ရေး​မှတ်​စေ​ခြင်း

27 ယေ​ရ​မိ​နှုတ်​မြွက်​သည်​အ​တိုင်း ဗာ​ရုတ်​ရေး​ထား​သော ထို​စာ​လိပ်​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​မီး​ရှို့​သော​နောက်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နှုတ်​က​ပတ်​တော်​သည် ယေ​ရ​မိ​သို့​ရောက်​လာ​သည်​ကား၊ 28 သင်​သည် အ​ခြား​သော​စာ​လိပ်​ကို​ယူ၍၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ယော​ယ​ကိမ်​မီး​ရှို့​သော အ​ရင်​စာ​လိပ်၌ ပါ​သ​မျှ​သော စ​ကား​ရင်း​အ​တိုင်း ရေး​ထား​လော့။ 29 သင်​သည် ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင် ယော​ယ​ကိမ်​အား​ပြော​ဆို​ရ​မည်​မှာ၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင်​သည် ဆက်​ဆက်​လာ၍ ဤ​ပြည်​ကို ဖျက်​ဆီး​လိမ့်​မည်။ လူ​နှင့်​တိ​ရ​စ္ဆာန်​အ​ပေါင်း​တို့​ကို သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​လိမ့်​မည်​ဟူ​သော​စ​ကား​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့် ရေး​ထား​သ​နည်း​ဟု သင်​သည်​ဆို၍ စာ​လိပ်​ကို​မီး​ရှို့​ပြီ။ 30 ထို​ကြောင့်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ယော​ယ​ကိမ်​ကို ရည်​မှတ်၍ မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သူ၏​အ​မျိုး​အ​နွယ်​သည် ဒါ​ဝိဒ်၏ ရာ​ဇ​ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ မ​ထိုင်​ရ။ သူ၏​အ​သေ​ကောင်​ကို နေ့​အ​ချိန်၌ နေ​ပူ​ထဲ​သို့​လည်း​ကောင်း၊ ည​အ​ချိန်၌ နှင်း​ခဲ​ထဲ​သို့​လည်း​ကောင်း ပစ်​လိုက်​ကြ​လိမ့်​မည်။ 31 သူ​မှ​စ၍ သူ၏​သား​မြေး​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း၊ သူ၏​ကျွန်​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း၊ အ​ပြစ်​နှင့်​အ​လျောက် ငါ​စီ​ရင်​မည်။ သူ​တို့​နှင့် ယေ​ရှု​ရှ​လင်​မြို့​သူ ယု​ဒ​ပြည်​သား​တို့​သည် နား​မ​ထောင်၊ သူ​တို့​အ​ပေါ်​သို့ ငါ​ခြိမ်း​သ​မျှ​သော ဘေး​ဥ​ပဒ်​တို့​ကို ရောက်​စေ​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 32 ထို​အ​ခါ ယေ​ရ​မိ​သည် အ​ခြား​သော​စာ​လိပ်​ကို​ယူ၍၊ နေ​ရိ​သား စာ​ရေး​ဗာ​ရုတ်​အား ပေး​သ​ဖြင့်၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ယော​ယ​ကိမ် မီး​ရှို့​သော​စာ၌ ပါ​သ​မျှ​သော စ​ကား​တို့​ကို ယေ​ရ​မိ​သည်​နှုတ်​မြွက်၍၊ ဗာ​ရုတ်​သည် ရေး​ထား၏။ အ​လား​တူ​သော စ​ကား​အ​များ​ကို​လည်း ထပ်၍​သွင်း​ရ၏။