Jeremias 4

1 אִם־תָּשׁ֨וּב יִשְׂרָאֵ֧ל ׀ נְאֻם־יְהוָ֛ה אֵלַ֖י תָּשׁ֑וּב וְאִם־תָּסִ֧יר שִׁקּוּצֶ֛יךָ מִפָּנַ֖י וְלֹ֥א תָנֽוּד׃ 2 וְנִשְׁבַּ֨עְתָּ֙ חַי־יְהוָ֔ה בֶּאֱמֶ֖ת בְּמִשְׁפָּ֣ט וּבִצְדָקָ֑ה וְהִתְבָּ֥רְכוּ ב֛וֹ גּוֹיִ֖ם וּב֥וֹ יִתְהַלָּֽלוּ׃ ס 3 כִּי־כֹ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהֹוָ֗ה לְאִ֤ישׁ יְהוּדָה֙ וְלִיר֣וּשָׁלִַ֔ם נִ֥ירוּ לָכֶ֖ם נִ֑יר וְאַֽל־תִּזְרְע֖וּ אֶל־קוֹצִֽים׃ 4 הִמֹּ֣לוּ לַיהֹוָ֗ה וְהָסִ֨רוּ֙ עָרְל֣וֹת לְבַבְכֶ֔ם אִ֥ישׁ יְהוּדָ֖ה וְיֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם פֶּן־תֵּצֵ֨א כָאֵ֜שׁ חֲמָתִ֗י וּבָעֲרָה֙ וְאֵ֣ין מְכַבֶּ֔ה מִפְּנֵ֖י רֹ֥עַ מַעַלְלֵיכֶֽם׃ 5 הַגִּ֣ידוּ בִֽיהוּדָ֗ה וּבִירוּשָׁלִַ֨ם֙ הַשְׁמִ֔יעוּ וְאִמְר֕וּ ותקעו שׁוֹפָ֖ר בָּאָ֑רֶץ קִרְא֤וּ מַלְאוּ֙ וְאִמְר֔וּ הֵאָסְפ֥וּ וְנָב֖וֹאָה אֶל־עָרֵ֥י הַמִּבְצָֽר׃ 6 שְׂאוּ־נֵ֣ס צִיּ֔וֹנָה הָעִ֖יזוּ אַֽל־תַּעֲמֹ֑דוּ כִּ֣י רָעָ֗ה אָנֹכִ֛י מֵבִ֥יא מִצָּפ֖וֹן וְשֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל׃ 7 עָלָ֤ה אַרְיֵה֙ מִֽסֻּבְּכ֔וֹ וּמַשְׁחִ֣ית גּוֹיִ֔ם נָסַ֖ע יָצָ֣א מִמְּקֹמ֑וֹ לָשׂ֤וּם אַרְצֵךְ֙ לְשַׁמָּ֔ה עָרַ֥יִךְ תִּצֶּ֖ינָה מֵאֵ֥ין יוֹשֵֽׁב׃ 8 עַל־זֹ֛את חִגְר֥וּ שַׂקִּ֖ים סִפְד֣וּ וְהֵילִ֑ילוּ כִּ֥י לֹא־שָׁ֛ב חֲר֥וֹן אַף־יְהֹוָ֖ה מִמֶּֽנּוּ׃ פ 9 וְהָיָ֤ה בַיּוֹם־הַהוּא֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה יֹאבַ֥ד לֵב־הַמֶּ֖לֶךְ וְלֵ֣ב הַשָּׂרִ֑ים וְנָשַׁ֨מּוּ֙ הַכֹּ֣הֲנִ֔ים וְהַנְּבִיאִ֖ים יִתְמָֽהוּ׃ 10 וָאֹמַ֞ר אֲהָ֣הּ ׀ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה אָכֵן֩ הַשֵּׁ֨א הִשֵּׁ֜אתָ לָעָ֤ם הַזֶּה֙ וְלִירוּשָׁלִַ֣ם לֵאמֹ֔ר שָׁל֖וֹם יִהְיֶ֣ה לָכֶ֑ם וְנָגְעָ֥ה חֶ֖רֶב עַד־הַנָּֽפֶשׁ׃ 11 בָּעֵ֣ת הַהִ֗יא יֵאָמֵ֤ר לָֽעָם־הַזֶּה֙ וְלִיר֣וּשָׁלִַ֔ם ר֣וּחַ צַ֤ח שְׁפָיִים֙ בַּמִּדְבָּ֔ר דֶּ֖רֶךְ בַּת־עַמִּ֑י ל֥וֹא לִזְר֖וֹת וְל֥וֹא לְהָבַֽר׃ 12 ר֧וּחַ מָלֵ֛א מֵאֵ֖לֶּה יָ֣בוֹא לִ֑י עַתָּ֕ה גַּם־אֲנִ֛י אֲדַבֵּ֥ר מִשְׁפָּטִ֖ים אוֹתָֽם׃ 13 הִנֵּ֣ה ׀ כַּעֲנָנִ֣ים יַעֲלֶ֗ה וְכַסּוּפָה֙ מַרְכְּבוֹתָ֔יו קַלּ֥וּ מִנְּשָׁרִ֖ים סוּסָ֑יו א֥וֹי לָ֖נוּ כִּ֥י שֻׁדָּֽדְנוּ׃ 14 כַּבְּסִ֨י מֵרָעָ֤ה לִבֵּךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לְמַ֖עַן תִּוָּשֵׁ֑עִי עַד־מָתַ֛י תָּלִ֥ין בְּקִרְבֵּ֖ךְ מַחְשְׁב֥וֹת אוֹנֵֽךְ׃ 15 כִּ֛י ק֥וֹל מַגִּ֖יד מִדָּ֑ן וּמַשְׁמִ֥יעַ אָ֖וֶן מֵהַ֥ר אֶפְרָֽיִם׃ 16 הַזְכִּ֣ירוּ לַגּוֹיִ֗ם הִנֵּה֙ הַשְׁמִ֣יעוּ עַל־יְרוּשָׁלִַ֔ם נֹצְרִ֥ים בָּאִ֖ים מֵאֶ֣רֶץ הַמֶּרְחָ֑ק וַֽיִּתְּנ֛וּ עַל־עָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה קוֹלָֽם׃ 17 כְּשֹׁמְרֵ֣י שָׂדַ֔י הָי֥וּ עָלֶ֖יהָ מִסָּבִ֑יב כִּי־אֹתִ֥י מָרָ֖תָה נְאֻם־יְהוָֽה׃ 18 דַּרְכֵּךְ֙ וּמַ֣עֲלָלַ֔יִךְ עָשׂ֥וֹ אֵ֖לֶּה לָ֑ךְ זֹ֤את רָעָתֵךְ֙ כִּ֣י מָ֔ר כִּ֥י נָגַ֖ע עַד־לִבֵּֽךְ׃ ס 19 מֵעַ֣י ׀ מֵעַ֨י ׀ אחולה קִיר֥וֹת לִבִּ֛י הֹֽמֶה־לִּ֥י לִבִּ֖י לֹ֣א אַחֲרִ֑ישׁ כִּ֣י ק֤וֹל שׁוֹפָר֙ שמעתי נַפְשִׁ֔י תְּרוּעַ֖ת מִלְחָמָֽה׃ 20 שֶׁ֤בֶר עַל־שֶׁ֨בֶר֙ נִקְרָ֔א כִּ֥י שֻׁדְּדָ֖ה כָּל־הָאָ֑רֶץ פִּתְאֹם֙ שֻׁדְּד֣וּ אֹהָלַ֔י רֶ֖גַע יְרִיעֹתָֽי׃ 21 עַד־מָתַ֖י אֶרְאֶה־נֵּ֑ס אֶשְׁמְעָ֖ה ק֥וֹל שׁוֹפָֽר׃ ס 22 כִּ֣י ׀ אֱוִ֣יל עַמִּ֗י אוֹתִי֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ בָּנִ֤ים סְכָלִים֙ הֵ֔מָּה וְלֹ֥א נְבוֹנִ֖ים הֵ֑מָּה חֲכָמִ֥ים הֵ֨מָּה֙ לְהָרַ֔ע וּלְהֵיטִ֖יב לֹ֥א יָדָֽעוּ׃ 23 רָאִ֨יתִי֙ אֶת־הָאָ֔רֶץ וְהִנֵּה־תֹ֖הוּ וָבֹ֑הוּ וְאֶל־הַשָּׁמַ֖יִם וְאֵ֥ין אוֹרָֽם׃ 24 רָאִ֨יתִי֙ הֶֽהָרִ֔ים וְהִנֵּ֖ה רֹעֲשִׁ֑ים וְכָל־הַגְּבָע֖וֹת הִתְקַלְקָֽלוּ׃ 25 רָאִ֕יתִי וְהִנֵּ֖ה אֵ֣ין הָאָדָ֑ם וְכָל־ע֥וֹף הַשָּׁמַ֖יִם נָדָֽדוּ׃ 26 רָאִ֕יתִי וְהִנֵּ֥ה הַכַּרְמֶ֖ל הַמִּדְבָּ֑ר וְכָל־עָרָ֗יו נִתְּצוּ֙ מִפְּנֵ֣י יְהוָ֔ה מִפְּנֵ֖י חֲר֥וֹן אַפּֽוֹ׃ ס 27 כִּי־כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שְׁמָמָ֥ה תִהְיֶ֖ה כָּל־הָאָ֑רֶץ וְכָלָ֖ה לֹ֥א אֶעֱשֶֽׂה׃ 28 עַל־זֹאת֙ תֶּאֱבַ֣ל הָאָ֔רֶץ וְקָדְר֥וּ הַשָּׁמַ֖יִם מִמָּ֑עַל עַ֤ל כִּי־דִבַּ֨רְתִּי֙ זַמֹּ֔תִי וְלֹ֥א נִחַ֖מְתִּי וְלֹא־אָשׁ֥וּב מִמֶּֽנָּה׃ 29 מִקּ֨וֹל פָּרָ֜שׁ וְרֹ֣מֵה קֶ֗שֶׁת בֹּרַ֨חַת֙ כָּל־הָעִ֔יר בָּ֚אוּ בֶּעָבִ֔ים וּבַכֵּפִ֖ים עָל֑וּ כָּל־הָעִ֣יר עֲזוּבָ֔ה וְאֵין־יוֹשֵׁ֥ב בָּהֵ֖ן אִֽישׁ׃ 30 ואתי שָׁד֜וּד מַֽה־תַּעֲשִׂ֗י כִּֽי־תִלְבְּשִׁ֨י שָׁנִ֜י כִּי־תַעְדִּ֣י עֲדִי־זָהָ֗ב כִּֽי־תִקְרְעִ֤י בַפּוּךְ֙ עֵינַ֔יִךְ לַשָּׁ֖וְא תִּתְיַפִּ֑י מָאֲסוּ־בָ֥ךְ עֹגְבִ֖ים נַפְשֵׁ֥ךְ יְבַקֵּֽשׁוּ׃ 31 כִּי֩ ק֨וֹל כְּחוֹלָ֜ה שָׁמַ֗עְתִּי צָרָה֙ כְּמַבְכִּירָ֔ה ק֧וֹל בַּת־צִיּ֛וֹן תִּתְיַפֵּ֖חַ תְּפָרֵ֣שׂ כַּפֶּ֑יהָ אֽוֹי־נָ֣א לִ֔י כִּֽי־עָיְפָ֥ה נַפְשִׁ֖י לְהֹרְגִֽים׃ פ

နောင်​တ​ရ​ရန်​ဖိတ်​ခေါ်​ခြင်း

1 အို ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၊ သင်​သည် ပြန်​လာ​လို​လျှင် ငါ့​ထံ​သို့​ပြန်​လာ​ပါ။ သင်၏​ရွံ​ရှာ​ဖွယ်​တို့​ကို ပယ်​လို​လျှင် ငါ့​ထံ​မှ​မ​ရွေ့ရ။ 2 သင်​က​လည်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​သက်​ရှင်​တော်​မူ​သည်​ဟု သ​စ္စာ​စောင့်​ခြင်း၊ တ​ရား​စီ​ရင်​ခြင်း၊ ဖြောင့်​မတ်​ခြင်း​အား​ဖြင့် ကျိန်​ဆို​လိမ့်​မည်။ လူ​အ​မျိုး​မျိုး​တို့​သည်​လည်း၊ ထို​ဘု​ရား​သ​ခင်​အား​ဖြင့် မိ​မိ​တို့​ကို​ကောင်း​ချီး​ပေး၍၊ ထို​ဘု​ရား​သ​ခင်​ကို အ​မှီ​ပြု​လျက် ဝါ​ကြွား​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။

3 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ယု​ဒ​ပြည်​သူ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​အား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင်​တို့၏​လယ်​ကို ထွန်​ကြ​လော့။ ဆူး​ပင်​တို့​တွင် မျိုး​စေ့​ကို မ​ကြဲ​ကြ​နှင့်။*ဟော၊ ၁၀:၁၂။4 အို ယု​ဒ​ပြည်​သူ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​ဖို့​အ​လို​ငှာ အ​ရေ​ဖျား​လှီး​မင်္ဂ​လာ​ကို​ခံ၍၊ သင်​တို့​နှ​လုံး​အ​ရေ​ဖျား​ကို လှီး​ဖယ်​ကြ​လော့။ သို့​မ​ဟုတ်၊ သင်​တို့၏​အ​ကျင့် မ​ကောင်း​သော​ကြောင့်၊ ငါ့​အ​မျက်​သည် မီး​ကဲ့​သို့​ထွက်၍၊ အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​ငြိမ်း​နိုင်​အောင် လောင်​လိမ့်​မည်။

ယု​ဒ​ပြည်​ကို​ခြိမ်း​ခြောက်​ခြင်း

5 ယု​ဒ​ပြည်၌ တံ​ပိုး​မှုတ်​ကြ​လော့​ဟု၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​မှ​စ၍ တစ်​ပြည်​လုံး​ကြွေး​ကြော်၍ သ​တင်း​ကြား​ကြ​လော့။ စည်း​ဝေး၍ ခိုင်​ခံ့​သော​မြို့​များ အ​တွင်း​သို့ ဝင်​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု အ​ရပ်​ရပ်၌ အ​နှံ့​အ​ပြား ကြွေး​ကြော်​ကြ​လော့။ 6 ဇိ​အုန်​တောင်​ပေါ်​မှာ အ​လံ​ကို​ထူ​ကြ​လော့။ လွတ်​အောင်​ပြေး​ကြ​လော့။ ရပ်၍ မ​နေ​ကြ​နှင့်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ကြီး​စွာ​သော​ပျက်​စီး​ခြင်း ဘေး​ဥ​ပဒ်​ကို မြောက်​မျက်​နှာ​မှ ငါ​သည်​ဆောင်​ခဲ့​မည်။ 7 ခြင်္သေ့​သည် မိ​မိ​နေ​ရာ​ခြုံ​ထဲ​က ထွက်​လာ​ပြီ။ တိုင်း​နိုင်​ငံ​တို့​ကို ဖျက်​ဆီး​သော​သူ​သည် လမ်း၌​လာ​ဆဲ​ရှိ၏။ သင်၏​ပြည်​ကို လူ​ဆိတ်​ညံ​ရာ​အ​ရပ် ဖြစ်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ သူ​သည် မိ​မိ​နေ​ရာ​မှ ထွက်​လာ​သည်​ဖြစ်၍၊ သင်၏​မြို့​တို့​သည် လူ​မ​နေ​နိုင်​အောင်​ပျက်​စီး​ခြင်း​သို့ ရောက်​ကြ​လိမ့်​မည်။ 8 ထို​အ​ကြောင်း​ကြောင့် လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​စည်း​လျက်၊ ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း၍ အော်​ဟစ်​ကြ​လော့။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ ပြင်း​စွာ​သော အ​မျက်​တော်​သည် ငါ​တို့​မှ​လွှဲ​ရှောင်၍​မ​သွား​သေး။ 9 ထို​အ​ခါ ရှင်​ဘု​ရင်​နှင့် မှူး​မတ်​တို့​သည် စိတ်​ပျက်​ကြ​လိမ့်​မည်။ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​တို့​သည် မိန်း​မော​တွေ​ဝေ​လျက်၊ ပ​ရော​ဖက်​တို့​သည် ထိတ်​လန့်​လျက်​ရှိ​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ၏။

10 ငါ​က​လည်း၊ အို အ​ရှင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ သန်​လျက်​သည် အ​သက်​ကို​ထိ​သည်​တိုင်​အောင် ခွင်း​သော်​လည်း၊ သင်​တို့​သည် ငြိမ်​သက်​ခြင်း ရှိ​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု ကိုယ်​တော်​သည် မိန့်​တော်​မူ​သော​အား​ဖြင့်၊ ဤ​လူ​များ​နှင့်​တ​ကွ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​ကို အ​လွန်​လှည့်​စား​တော်​မူ​ပါ​ပြီ တ​ကား​ဟု လျှောက်​ဆို၏။

11 ထို​ကာ​လ၌ ဤ​လူ​များ​နှင့် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​ကို ရည်​မှတ်၍ ဆို​ရ​မည်​ကား၊ ပူ​သော​လေ​သည် တော၌ မြင့်​သော​အ​ရပ်​က ငါ၏​လူ​မျိုး​သ​တို့​သ​မီး​ထံ​သို့ လာ​လိမ့်​မည်။ အ​မှော်​လွင့်​စေ​ခြင်း၊ သန့်​ရှင်း​စေ​ခြင်း​ငှာ လာ​သော​လေ​မ​ဟုတ်။ 12 ထို​လေ​ထက်​ပြင်း​သော လေ​သည် ငါ့​အ​လို​ကို ပြည့်​စုံ​စေ​ခြင်း​ငှာ လာ​လိမ့်​မည်။ ယ​ခု​ပင် သူ​တို့​ကို ငါ့​ကိုယ်​တိုင် စစ်​ကြော​စီ​ရင်​မည်။

ယု​ဒ​ပြည်​ကို​ဝန်း​ရံ​ခြင်း

13 လာ​သော​မင်း​သည် မိုး​တိမ်​ကဲ့​သို့ လာ​လိမ့်​မည်။ သူ၏​ရ​ထား​တို့​သည် လေ​ပွေ​ကဲ့​သို့​ဖြစ်​ကြ၏။ သူ၏​မြင်း​တို့​သည် ရွှေ​လင်း​တ​ထက် သာ၍ လျင်​မြန်​ကြ၏။ ငါ​တို့​သည် အ​မင်္ဂ​လာ​ရှိ​ကြ၏။ ပျက်​စီး​ခြင်း​သို့ ရောက်​ကြ​ပြီ။ 14 အို ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၊ သင်​သည် ကယ်​တင်​ခြင်း​သို့ ရောက်​ခြင်း​ငှာ၊ သင်၏​စိတ်​နှ​လုံး​ကို ဒု​စ​ရိုက်​အ​ပြစ်​နှင့် ကင်း​စင်​စေ​လော့။ သင်၏ အ​ဓ​မ္မ​အ​ကြံ​အ​စည်​တို့​သည် အ​ဘယ်​မျှ​ကာ​လ​ပတ်​လုံး သင်၏​အ​ထဲ၌ တည်​နေ​ရ​မည်​နည်း။ 15 ဒန်​ပြည်၌ အ​သံ​ကို ကြား​ရ၏။ ဧ​ဖ​ရိမ်​တောင်​ပေါ်​မှာ ဒု​က္ခ​သ​တင်း​ကို ဟစ်​ကြော်​ကြ၏။ 16 အ​ပြည်​ပြည်​တို့၌ သ​တင်း​ကြား​ကြ​လော့။ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​ကို​ရည်​မှတ်၍ ကြွေး​ကြော်​ကြ​လော့။ ကင်း​စောင့်​တို့​သည် ဝေး​သော​ပြည်​က လာ၍၊ ယု​ဒ​မြို့​များ​တစ်​ဖက်၌ ထူး​ကြ​လိမ့်​မည်။ 17 လယ်​ကို​စောင့်​သော​သူ​များ​ကဲ့​သို့၊ ထို​သူ​တို့​သည် ယု​ဒ​ပြည်​ကို ဝန်း​ရံ​ကြ၏။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ထို​ပြည်​သည် ငါ့​ကို​ပုန်​ကန်​ပြီ။ 18 သင်​လိုက်​သော​ထုံး​စံ​နှင့် သင်​ကျင့်​သော အ​ကျင့်​တို့​သည် သင့်​အ​ပေါ်​မှာ ဤ​အ​မှု​ကို သက်​ရောက်​စေ​ပြီ။ သင်​သည် ထို​သို့​သော​အ​မှု​နှင့်​တွေ့၍ ခါး​စပ်​သော​စိတ်၊ နာ​ကြည်း​သော​စိတ်​ရှိ​ရာ၏​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။

မိ​မိ​လူ​မျိုး​အ​တွက်​ပူ​ဆွေး​ခြင်း

19 ငါ့​အ​သည်း​သည်​နာ၏။ ငါ့​အ​သည်း​သည် နာ၏။ ငါ့​နှ​လုံး​အ​ရေ​ဖျား​လည်း နာ၏။ ငါ့​အ​ထဲ၌ ငါ့​နှ​လုံး​ပူ​ဆွေး၏။ ငါ​သည် တိတ်​ဆိတ်​စွာ မ​နေ​နိုင်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ အို ငါ့​ဝိ​ညာဉ်၊ သင်​သည် တံ​ပိုး​မှုတ်​သံ​နှင့် စစ်​တိုက်​သံ​ကို ကြား​ရ၏။ 20 ပျက်​စီး​ပြီ၊ ပျက်​စီး​ပြီ​ဟု အ​ထပ်​ထပ်​ဟစ်​ကြော်​ရ၏။ တစ်​ပြည်​လုံး ပျက်​စီး​ပြီ။ ငါ၏​တဲ​တို့​သည် ခ​ဏ​ချင်း​တွင် ပျက်​စီး​ကြ​ပြီ။ ငါ၏ ကု​လား​ကာ​တို့​သည် ချက်​ချင်း​ပျက်​စီး​ကြ​ပြီ။ 21 ငါ​သည် အ​ဘယ်​မျှ​ကာ​လ​ပတ်​လုံး အ​လံ​ကို​မြင်​ရ​အံ့​နည်း။ အ​ဘယ်​မျှ​ကာ​လ​ပတ်​လုံး တံ​ပိုး​သံ​ကို ကြား​ရ​အံ့​နည်း။

22 အ​ကယ်​စင်​စစ် ငါ၏​လူ​တို့​သည် ထိုင်း​မှိုင်း၍ ငါ့​ကို​မ​သိ​ကြ။ မိုက်​သော​သူ​ငယ်​ဖြစ်၍ ဉာဏ်​မ​ရှိ​ကြ။ မ​ကောင်း​သော​အ​မှု​တို့၌ လိ​မ္မာ​ကြ၏။ ကောင်း​သော​အ​မှု​တို့​ကို မ​ပြု​တတ်​ကြ။

ကျ​ရောက်​လာ​မည့်​ဘေး

23 ငါ​သည် မြေ​ကြီး​ကို​ကြည့်​ရှု၍ လွတ်​လပ်​လ​ဟာ​ဖြစ်၏။ မိုး​ကောင်း​ကင်​ကို​လည်း ငါ​ကြည့်​ရှု၍ အ​လင်း​မ​ရှိ။ 24 တောင်​တို့​ကို​လည်း ငါ​ကြည့်​ရှု၍၊ သူ​တို့​နှင့်​တ​ကွ ကုန်း​ရှိ​သ​မျှ​တို့​သည် တုန်​လှုပ်​လျက်​နေ​ကြ၏။ 25 ငါ​ကြည့်​ရှု၍ လူ​မ​ရှိ။ မိုး​ကောင်း​ကင်​ငှက် အ​ပေါင်း​တို့​သည် ပြေး​ကြ​ပြီ။ 26 ငါ​ကြည့်​ရှု၍ ဝ​ပြော​သော​ပြည်​သည် တော​ဖြစ်​လေ​ပြီ။ မြို့​များ​တို့​သည် ပြို​ပျက်​လျက် ရှိ​ကြ၏။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့၊ ပြင်း​စွာ​သော အ​မျက်​တော်​ရှေ့၌ ထို​သို့​သော​အ​ခြင်း​အ​ရာ​တို့​သည် ဖြစ်​ရ​ကြ၏။

27 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ တစ်​ပြည်​လုံး ပျက်​စီး​ရာ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ ပျက်​စီး​ခြင်း​ကို ငါ​မ​ဆီး​တား၊ 28 ထို​ကြောင့်၊ မြေ​ကြီး​သည် ညည်း​တွား​လိမ့်​မည်။ မိုး​ကောင်း​ကင်​လည်း နက်​လိမ့်​မည်။ ငါ​သည်​ပြော​ပြီး​မှ နောင်​တ​မ​ရှိ။ ကြံ​ပြီး​မှ အ​ကြံ​မ​ပျက်​ရ။ 29 မြင်း​စီး​သူ​ရဲ​နှင့် လေး​ကိုင်​သူ​ရဲ​တို့ ဟစ်​သော​အ​သံ​ကြောင့်၊ မြို့​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် တော​အုပ်​သို့ ပြေး​သွား​ကြ၏။ ကျောက်​ပေါ်​သို့ တက်​ကြ၏။ မြို့​ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို စွန့်​ပစ်၍​နေ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ရှိ​ရ။ 30 သင်​သည် ပျက်​စီး​ခြင်း​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ အ​ဘယ်​သို့ ပြု​လိမ့်​မည်​နည်း။ နီ​မောင်း​သော​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​သော်​လည်း​ကောင်း၊ ရွှေ​တန်​ဆာ​ကို ဆင်​သော်​လည်း​ကောင်း၊ သင်၏​မျက်​နှာ​စုတ်​ပဲ့​သည်​တိုင်​အောင် ဆေး​သုတ်​သော်​လည်း​ကောင်း၊ သင်၏​တင့်​တယ်​ခြင်း​ကို အ​ချည်း​နှီး​ပြ၏။ သင်၏​ရည်း​စား​တို့​သည် သင့်​ကို​စွန့်၍၊ သင်၏​အ​သက်​ကို သတ်​ခြင်း​ငှာ ရှာ​ကြံ​ကြ၏။ 31 အ​ကယ်​စင်​စစ် သား​ဖွား​သော​မိန်း​မ​ညည်း​သံ၊ သား​ဦး​ဖွား​သော မိန်း​မ၏​ဝေ​ဒ​နာ​ခံ​ရာ​အ​သံ​ကဲ့​သို့၊ ဇိ​အုန်​သ​တို့​သ​မီး အော်​ဟစ်​သံ​ကို ငါ​ကြား​ရ၏။ ထို​သ​တို့​သ​မီး​က၊ အ​ကျွန်ုပ်​သည် အ​မင်္ဂ​လာ​ရှိ​ပါ၏။ လူ​သတ်​များ​ကြောင့်၊ အ​ကျွန်ုပ်​စိတ်​ပျက်​ပါ၏​ဟု မိ​မိ​လက်​ဝါး​ကို​ဖြန့်၍ ငို​ကြွေး​လျက်​နေ၏။