Jeremias 48

1 לְמוֹאָ֡ב כֹּֽה־אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל ה֤וֹי אֶל־נְבוֹ֙ כִּ֣י שֻׁדָּ֔דָה הֹבִ֥ישָׁה נִלְכְּדָ֖ה קִרְיָתָ֑יִם הֹבִ֥ישָׁה הַמִּשְׂגָּ֖ב וָחָֽתָּה׃ 2 אֵ֣ין עוֹד֮ תְּהִלַּ֣ת מוֹאָב֒ בְּחֶשְׁבּ֗וֹן חָשְׁב֤וּ עָלֶ֨יהָ֙ רָעָ֔ה לְכ֖וּ וְנַכְרִיתֶ֣נָּה מִגּ֑וֹי גַּם־מַדְמֵ֣ן תִּדֹּ֔מִּי אַחֲרַ֖יִךְ תֵּ֥לֶךְ חָֽרֶב׃ 3 ק֥וֹל צְעָקָ֖ה מֵחֹֽרוֹנָ֑יִם שֹׁ֖ד וָשֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל׃ 4 נִשְׁבְּרָ֖ה מוֹאָ֑ב הִשְׁמִ֥יעוּ זְּעָקָ֖ה צעוריה׃ 5 כִּ֚י מַעֲלֵ֣ה הלחות בִּבְכִ֖י יַֽעֲלֶה־בֶּ֑כִי כִּ֚י בְּמוֹרַ֣ד חוֹרֹנַ֔יִם צָרֵ֥י צַֽעֲקַת־שֶׁ֖בֶר שָׁמֵֽעוּ׃ 6 נֻ֖סוּ מַלְּט֣וּ נַפְשְׁכֶ֑ם וְתִֽהְיֶ֕ינָה כַּעֲרוֹעֵ֖ר בַּמִּדְבָּֽר׃ 7 כִּ֠י יַ֣עַן בִּטְחֵ֤ךְ בְּמַעֲשַׂ֨יִךְ֙ וּבְא֣וֹצְרוֹתַ֔יִךְ גַּם־אַ֖תְּ תִּלָּכֵ֑דִי וְיָצָ֤א כמיש בַּגּוֹלָ֔ה כֹּהֲנָ֥יו וְשָׂרָ֖יו יחד׃ 8 וְיָבֹ֨א שֹׁדֵ֜ד אֶל־כָּל־עִ֗יר וְעִיר֙ לֹ֣א תִמָּלֵ֔ט וְאָבַ֥ד הָעֵ֖מֶק וְנִשְׁמַ֣ד הַמִּישֹׁ֑ר אֲשֶׁ֖ר אָמַ֥ר יְהוָֽה׃ 9 תְּנוּ־צִ֣יץ לְמוֹאָ֔ב כִּ֥י נָצֹ֖א תֵּצֵ֑א וְעָרֶ֨יהָ֙ לְשַׁמָּ֣ה תִֽהְיֶ֔ינָה מֵאֵ֥ין יוֹשֵׁ֖ב בָּהֵֽן׃ 10 אָר֗וּר עֹשֶׂ֛ה מְלֶ֥אכֶת יְהוָ֖ה רְמִיָּ֑ה וְאָר֕וּר מֹנֵ֥עַ חַרְבּ֖וֹ מִדָּֽם׃ 11 שַׁאֲנַ֨ן מוֹאָ֜ב מִנְּעוּרָ֗יו וְשֹׁקֵ֥ט הוּא֙ אֶל־שְׁמָרָ֔יו וְלֹֽא־הוּרַ֤ק מִכְּלִי֙ אֶל־כֶּ֔לִי וּבַגּוֹלָ֖ה לֹ֣א הָלָ֑ךְ עַל־כֵּ֗ן עָמַ֤ד טַעְמוֹ֙ בּ֔וֹ וְרֵיח֖וֹ לֹ֥א נָמָֽר׃ ס 12 לָכֵ֞ן הִנֵּ֖ה־יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה וְשִׁלַּחְתִּי־ל֥וֹ צֹעִ֖ים וְצֵעֻ֑הוּ וְכֵלָ֣יו יָרִ֔יקוּ וְנִבְלֵיהֶ֖ם יְנַפֵּֽצוּ׃ 13 וּבֹ֥שׁ מוֹאָ֖ב מִכְּמ֑וֹשׁ כַּאֲשֶׁר־בֹּ֨שׁוּ֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל מִבֵּ֥ית אֵ֖ל מִבְטֶחָֽם׃ 14 אֵ֚יךְ תֹּֽאמְר֔וּ גִּבּוֹרִ֖ים אֲנָ֑חְנוּ וְאַנְשֵׁי־חַ֖יִל לַמִּלְחָמָֽה׃ 15 שֻׁדַּ֤ד מוֹאָב֙ וְעָרֶ֣יהָ עָלָ֔ה וּמִבְחַ֥ר בַּֽחוּרָ֖יו יָרְד֣וּ לַטָּ֑בַח נְאֻ֨ם־הַמֶּ֔לֶךְ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽוֹ׃ 16 קָר֥וֹב אֵיד־מוֹאָ֖ב לָב֑וֹא וְרָ֣עָת֔וֹ מִהֲרָ֖ה מְאֹֽד׃ 17 נֻ֤דוּ לוֹ֙ כָּל־סְבִיבָ֔יו וְכֹ֖ל יֹדְעֵ֣י שְׁמ֑וֹ אִמְר֗וּ אֵיכָ֤ה נִשְׁבַּר֙ מַטֵּה־עֹ֔ז מַקֵּ֖ל תִּפְאָרָֽה׃ 18 רְדִ֤י מִכָּבוֹד֙ ישבי בַצָּמָ֔א יֹשֶׁ֖בֶת בַּת־דִּיב֑וֹן כִּֽי־שֹׁדֵ֤ד מוֹאָב֙ עָ֣לָה בָ֔ךְ שִׁחֵ֖ת מִבְצָרָֽיִךְ׃ 19 אֶל־דֶּ֛רֶךְ עִמְדִ֥י וְצַפִּ֖י יוֹשֶׁ֣בֶת עֲרוֹעֵ֑ר שַׁאֲלִי־נָ֣ס וְנִמְלָ֔טָה אִמְרִ֖י מַה־נִּֽהְיָֽתָה׃ 20 הֹבִ֥ישׁ מוֹאָ֛ב כִּֽי־חַ֖תָּה הילילי ׀ וזעקי הַגִּ֣ידוּ בְאַרְנ֔וֹן כִּ֥י שֻׁדַּ֖ד מוֹאָֽב׃ 21 וּמִשְׁפָּ֥ט בָּ֖א אֶל־אֶ֣רֶץ הַמִּישֹׁ֑ר אֶל־חֹל֥וֹן וְאֶל־יַ֖הְצָה וְעַל־מופעת׃ 22 וְעַל־דִּיב֣וֹן וְעַל־נְב֔וֹ וְעַל־בֵּ֖ית דִּבְלָתָֽיִם׃ 23 וְעַ֧ל קִרְיָתַ֛יִם וְעַל־בֵּ֥ית גָּמ֖וּל וְעַל־בֵּ֥ית מְעֽוֹן׃ 24 וְעַל־קְרִיּ֖וֹת וְעַל־בָּצְרָ֑ה וְעַ֗ל כָּל־עָרֵי֙ אֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב הָרְחֹק֖וֹת וְהַקְּרֹבֽוֹת׃ 25 נִגְדְּעָה֙ קֶ֣רֶן מוֹאָ֔ב וּזְרֹע֖וֹ נִשְׁבָּ֑רָה נְאֻ֖ם יְהוָֽה׃ 26 הַשְׁכִּירֻ֕הוּ כִּ֥י עַל־יְהוָ֖ה הִגְדִּ֑יל וְסָפַ֤ק מוֹאָב֙ בְּקִיא֔וֹ וְהָיָ֥ה לִשְׂחֹ֖ק גַּם־הֽוּא׃ 27 וְאִ֣ם ׀ ל֣וֹא הַשְּׂחֹ֗ק הָיָ֤ה לְךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אִם־בְּגַנָּבִ֖ים נמצאה כִּֽי־מִדֵּ֧י דְבָרֶ֥יךָ בּ֖וֹ תִּתְנוֹדָֽד׃ 28 עִזְב֤וּ עָרִים֙ וְשִׁכְנ֣וּ בַּסֶּ֔לַע יֹשְׁבֵ֖י מוֹאָ֑ב וִֽהְי֣וּ כְיוֹנָ֔ה תְּקַנֵּ֖ן בְּעֶבְרֵ֥י פִי־פָֽחַת׃ 29 שָׁמַ֥עְנוּ גְאוֹן־מוֹאָ֖ב גֵּאֶ֣ה מְאֹ֑ד גָּבְה֧וֹ וּגְאוֹנ֛וֹ וְגַאֲוָת֖וֹ וְרֻ֥ם לִבּֽוֹ׃ 30 אֲנִ֤י יָדַ֨עְתִּי֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה עֶבְרָת֖וֹ וְלֹא־כֵ֑ן בַּדָּ֖יו לֹא־כֵ֥ן עָשֽׂוּ׃ 31 עַל־כֵּן֙ עַל־מוֹאָ֣ב אֲיֵלִ֔יל וּלְמוֹאָ֥ב כֻּלֹּ֖ה אֶזְעָ֑ק אֶל־אַנְשֵׁ֥י קִֽיר־חֶ֖רֶשׂ יֶהְגֶּֽה׃ 32 מִבְּכִ֨י יַעְזֵ֤ר אֶבְכֶּה־לָּךְ֙ הַגֶּ֣פֶן שִׂבְמָ֔ה נְטִֽישֹׁתַ֨יִךְ֙ עָ֣בְרוּ יָ֔ם עַ֛ד יָ֥ם יַעְזֵ֖ר נָגָ֑עוּ עַל־קֵיצֵ֥ךְ וְעַל־בְּצִירֵ֖ךְ שֹׁדֵ֥ד נָפָֽל׃ 33 וְנֶאֶסְפָ֨ה שִׂמְחָ֥ה וָגִ֛יל מִכַּרְמֶ֖ל וּמֵאֶ֣רֶץ מוֹאָ֑ב וְיַ֨יִן֙ מִיקָבִ֣ים הִשְׁבַּ֔תִּי לֹֽא־יִדְרֹ֣ךְ הֵידָ֔ד הֵידָ֖ד לֹ֥א הֵידָֽד׃ 34 מִזַּעֲקַ֨ת חֶשְׁבּ֜וֹן עַד־אֶלְעָלֵ֗ה עַד־יַ֨הַץ֙ נָתְנ֣וּ קוֹלָ֔ם מִצֹּ֨עַר֙ עַד־חֹ֣רֹנַ֔יִם עֶגְלַ֖ת שְׁלִֽשִׁיָּ֑ה כִּ֚י גַּם־מֵ֣י נִמְרִ֔ים לִמְשַׁמּ֖וֹת יִהְיֽוּ׃ 35 וְהִשְׁבַּתִּ֥י לְמוֹאָ֖ב נְאֻם־יְהוָ֑ה מַעֲלֶ֣ה בָמָ֔ה וּמַקְטִ֖יר לֵאלֹהָֽיו׃ 36 עַל־כֵּ֞ן לִבִּ֤י לְמוֹאָב֙ כַּחֲלִלִ֣ים יֶהֱמֶ֔ה וְלִבִּי֙ אֶל־אַנְשֵׁ֣י קִֽיר־חֶ֔רֶשׂ כַּחֲלִילִ֖ים יֶהֱמֶ֑ה עַל־כֵּ֛ן יִתְרַ֥ת עָשָׂ֖ה אָבָֽדוּ׃ 37 כִּ֤י כָל־רֹאשׁ֙ קָרְחָ֔ה וְכָל־זָקָ֖ן גְּרֻעָ֑ה עַ֤ל כָּל־יָדַ֨יִם֙ גְּדֻדֹ֔ת וְעַל־מָתְנַ֖יִם שָֽׂק׃ 38 עַ֣ל כָּל־גַּגּ֥וֹת מוֹאָ֛ב וּבִרְחֹבֹתֶ֖יהָ כֻּלֹּ֣ה מִסְפֵּ֑ד כִּֽי־שָׁבַ֣רְתִּי אֶת־מוֹאָ֗ב כִּכְלִ֛י אֵֽין־חֵ֥פֶץ בּ֖וֹ נְאֻם־יְהוָֽה׃ 39 אֵ֥יךְ חַ֨תָּה֙ הֵילִ֔ילוּ אֵ֛יךְ הִפְנָה־עֹ֥רֶף מוֹאָ֖ב בּ֑וֹשׁ וְהָיָ֥ה מוֹאָ֛ב לִשְׂחֹ֥ק וְלִמְחִתָּ֖ה לְכָל־סְבִיבָֽיו׃ ס 40 כִּי־כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֥ה כַנֶּ֖שֶׁר יִדְאֶ֑ה וּפָרַ֥שׂ כְּנָפָ֖יו אֶל־מוֹאָֽב׃ 41 נִלְכְּדָה֙ הַקְּרִיּ֔וֹת וְהַמְּצָד֖וֹת נִתְפָּ֑שָׂה וְֽ֠הָיָה לֵ֞ב גִּבּוֹרֵ֤י מוֹאָב֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא כְּלֵ֖ב אִשָּׁ֥ה מְצֵרָֽה׃ 42 וְנִשְׁמַ֥ד מוֹאָ֖ב מֵעָ֑ם כִּ֥י עַל־יְהוָ֖ה הִגְדִּֽיל׃ 43 פַּ֥חַד וָפַ֖חַת וָפָ֑ח עָלֶ֛יךָ יוֹשֵׁ֥ב מוֹאָ֖ב נְאֻם־יְהוָֽה׃ 44 הניס מִפְּנֵ֤י הַפַּ֨חַד֙ יִפֹּ֣ל אֶל־הַפַּ֔חַת וְהָֽעֹלֶה֙ מִן־הַפַּ֔חַת יִלָּכֵ֖ד בַּפָּ֑ח כִּֽי־אָבִ֨יא אֵלֶ֧יהָ אֶל־מוֹאָ֛ב שְׁנַ֥ת פְּקֻדָּתָ֖ם נְאֻם־יְהוָֽה׃ 45 בְּצֵ֥ל חֶשְׁבּ֛וֹן עָמְד֖וּ מִכֹּ֣חַ נָסִ֑ים כִּֽי־אֵ֞שׁ יָצָ֣א מֵחֶשְׁבּ֗וֹן וְלֶֽהָבָה֙ מִבֵּ֣ין סִיח֔וֹן וַתֹּ֨אכַל֙ פְּאַ֣ת מוֹאָ֔ב וְקָדְקֹ֖ד בְּנֵ֥י שָׁאֽוֹן׃ 46 אוֹי־לְךָ֣ מוֹאָ֔ב אָבַ֖ד עַם־כְּמ֑וֹשׁ כִּֽי־לֻקְּח֤וּ בָנֶ֨יךָ֙ בַּשֶּׁ֔בִי וּבְנֹתֶ֖יךָ בַּשִּׁבְיָֽה׃ 47 וְשַׁבְתִּ֧י שְׁבוּת־מוֹאָ֛ב בְּאַחֲרִ֥ית הַיָּמִ֖ים נְאֻם־יְהוָ֑ה עַד־הֵ֖נָּה מִשְׁפַּ֥ט מוֹאָֽב׃ ס

မော​ဘ​ပြည်​ကို​ဖျက်​ဆီး​ခြင်း

1 ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် မော​ဘ​ပြည်​ကို ရည်​မှတ်၍ မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ နေ​ဗော​မြို့​သည် အ​မင်္ဂ​လာ​ရှိ၏။ ပျက်​စီး​ခြင်း​သို့ ရောက်​လေ၏။ ကိ​ရ​ယ​သိမ်​မြို့​သည် ရှုံး၍ လု​ယူ​ခြင်း​ကို ခံ​ရ၏။ မိ​သ​ဂပ်​မြို့​သည်​လည်း​ရှုံး၍ စိတ်​ပျက်​လေ၏။*ဟေ​ရှာ၊ ၁၅:၁-၁၆:၁၄၊ ၂၅:၁၀-၁၂။ ယေ​ဇ၊ ၂၅:၈-၁၁။ အာ၊ ၂:၁-၃။ ဇေ၊ ၂:၈-၁၁။2 မော​ဘ​ပြည်​သည် နောက်​တစ်​ဖန် ဟေ​ရှ​ဘုန်​မြို့၌ မ​ဝါ​ကြွား​ရ။ ရန်​သူ​တို့​က၊ မော​ဘ​ပြည်​ကို ပြည်​မ​ဖြစ်​စေ​ခြင်း​ငှာ ပယ်​ရှား​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု၊ ရန်​ပြု​မည့်​အ​ကြံ​နှင့် ကြံ​စည်​ကြ၏။ အို မာ​ဒ​မေ​န​မြို့၊ သင်​သည်​လည်း​ပျက်​စီး​ရ​မည်။ ဓား​ဘေး​သည် သင့်​ကို​လိုက်​လိမ့်​မည်။ 3 ဟော​ရ​နိမ်​မြို့၌​လည်း ညှဉ်း​ဆဲ​ခြင်း​နှင့် ပြင်း​စွာ​သော ပျက်​စီး​ခြင်း​ရှိ၍၊ အော်​ဟစ်​သော​အ​သံ​ကို ကြား​ရ၏။ 4 မော​ဘ​ပြည်​သည် ပျက်​စီး​ခြင်း​သို့​ရောက်၍၊ သူ​ငယ်​တို့​သည် မြည်​တမ်း​သော​အ​သံ​ကို ပြု​ကြ၏။ 5 ငို​ကြွေး​သော​အ​သံ​သည် လု​ဟိတ်​တောင်​ပေါ်​သို့ တက်​ရ၏။ ဟော​ရ​နိမ်​မြို့​သို့ ဆင်း​ရာ​အ​ရပ်၌​လည်း၊ ဆုံး​ရှုံး​ခြင်း​အ​သံ​ကို ရန်​သူ​တို့​သည် ကြား​ရ​ကြ၏။ 6 အ​သက်​လွတ်​အံ့​သော​ငှာ ပြေး​ကြ​လော့။ လွင်​ပြင်၌​ရှိ​သော သစ်​ပင်​ခြောက် ကဲ့​သို့​ဖြစ်​ကြ​လော့။ 7 သင်​သည် မိ​မိ​ဆည်း​ပူး​သော ဘ​ဏ္ဍာ​ဥ​စ္စာ​ကို ကိုး​စား​သော​ကြောင့်၊ သူ​တစ်​ပါး​လက်​သို့ ရောက်​ရ​လိမ့်​မည်။ ခေ​မု​ရှ​ဘု​ရား​ကို​လည်း သူ၏​မင်း၊ သူ၏​ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​တို့​နှင့် တ​ကွ သိမ်း​သွား​ကြ​လိမ့်​မည်။ 8 လု​ယူ​သော​သူ​သည် မြို့​များ​အ​စဉ်​အ​တိုင်း​ရောက်​လာ၍ မြို့​တစ်​မြို့​မျှ မ​လွတ်​ရ။ ချိုင့်​နှင့်​တ​ကွ လွင်​ပြင်​သည်​လည်း၊ ပျက်​စီး​ခြင်း​သို့ ရောက်​ရ​လိမ့်​မည်။ ထို​သို့ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​ပြီ။ 9 မော​ဘ​ပြည်​သည် လွတ်​ရာ​သို့ ပြေး​ရ​အောင် ငှက်​တောင်​တို့​ကို ပေး​လော့။ မြို့​တို့​သည် နေ​သော​သူ​မ​ရှိ၊ လူ​ဆိတ်​ညံ​ရာ ဖြစ်​ကြ​လိမ့်​မည်။ 10 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ အ​မှု​တော်​ကို​ကြိုး​စား၍ မ​ဆောင်​သော​သူ​သည် ကျိန်​ဆဲ​ခြင်း​ကို​ခံ​စေ။ လူ​အ​သက်​ကို မ​သတ်​ဘဲ မိ​မိ​ဓား​ကို သိမ်း​ရုပ်​သော​သူ​သည် ကျိန်​ဆဲ​ခြင်း​ကို​ခံ​စေ။

မော​ဘ​မြို့​များ​ပျက်​စီး​ခြင်း

11 မော​ဘ​သည် အိုး​တစ်​လုံး​မှ​တစ်​လုံး​သို့ မ​ပြောင်း၊ တစ်​ကျွန်း​တစ်​နိုင်​ငံ​သို့ ယူ​သွား​ခြင်း​ကို မ​ခံ၊ ငယ်​သော​အ​ရွယ်​မှ​စ၍ ငြိမ်​လျက်၊ မိ​မိ​အ​ဖတ်​အ​နည်​ပေါ်၌ နေ​ရာ​ကျ​လျက်​ရှိ​သော​ကြောင့်၊ မိ​မိ​အ​ရ​သာ​သည် တည်​နေ၏။ မွှေး​သော​အ​နံ့​လည်း မ​ပျက်။ 12 သို့​ရာ​တွင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ စောင်း၍​ထား​တတ်​သော​သူ​တို့​ကို သူ့​ထံ​သို့ ငါ​စေ​လွှတ်​ရ​သော အ​ချိန်​ရောက်​လိမ့်​မည်။ သူ​တို့​သည် မော​ဘ​ကို​စောင်း၍​ထား​ပြီး​လျှင်၊ သူ၏​အိုး​တို့​ကို သွန်၍ ရေ​ဘူး​တို့​ကို ခွဲ​ကြ​လိမ့်​မည်။ 13 ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သည် မိ​မိ​တို့​ခို​လှုံ​သော ဗေ​သ​လ​ဘု​ရား​ကြောင့် ရှက်​ရ​သ​ကဲ့​သို့၊ မော​ဘ​အ​မျိုး​သည်​လည်း ခေ​မု​ရှ​ဘု​ရား​ကြောင့် ရှက်​ရ​လိမ့်​မည်။ 14 ငါ​တို့​သည် အား​ကြီး​သော​သူ၊ စစ်​တိုက်​ခြင်း​ငှာ တတ်​စွမ်း​နိုင်​သော​သူ ဖြစ်​ကြ၏​ဟု၊ သင်​တို့​သည် အ​ဘယ်​သို့ ပြော​ဆို​ကြ​လိမ့်​မည်​နည်း။ 15 မော​ဘ​ပြည်​သည် ပျက်​စီး​ပြီ။ မြို့​တို့​သည် ကျွမ်း​လောင်​ကြ​ပြီ။ သူ​ရွေး​ချယ်​သော လု​လင်​တို့​သည် ကွပ်​မျက်​ခြင်း​ကို ခံ​အံ့​သော​ငှာ ဆင်း​သွား​ကြ​ပြီ​ဟု၊ ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ဟူ၍ ဘွဲ့​နာ​မ​ရှိ​သော ရှင်​ဘု​ရင် မိန့်​တော်​မူ၏။ 16 မော​ဘ​ကို လုပ်​ကြံ​ရ​သော​အ​ချိန်​နီး​ပြီ။ သူ​ခံ​ရ​သော​ဘေး​သည် အ​လျင်​အ​မြန်​လာ၏။ 17 သူ့​ပတ်​လည်၌​နေ​သော သူ​အ​ပေါင်း​တို့၊ သူ့​အ​တွက် မြည်​တမ်း​ကြ​လော့။ သူ၏​နာ​မ​ကို သိ​သော​သူ​အ​ပေါင်း​တို့၊ တန်​ခိုး​ကြီး​သော​လှံ​တံ၊ အ​သ​ရေ​တင့်​တယ်​သော​တံ​ဖျာ​သည် ကျိုး​လေ​ပြီ​တ​ကား​ဟု ပြော​ဆို​ကြ​လော့။ 18 ဒိ​ဘုန်​မြို့၌​နေ​သော သ​တို့​သ​မီး၊ သင်​ခံ​စား​ရ​သော စည်း​စိမ်​မှ​ဆင်း၍ အ​ငတ်​ခံ​လျက်​ထိုင်​လော့။ မော​ဘ​ကို လု​ယူ​သော​သူ​သည် သင်​ရှိ​ရာ​သို့​လာ၍၊ သင်၏​ရဲ​တိုက်​တို့​ကို​ဖျက်​ဆီး​လိမ့်​မည်။ 19 အို အာ​ရော်​မြို့​သား၊ လမ်း​နား​မှာ​ရပ်၍ ကြည့်​ရှု​လော့။ အ​ဘယ်​အ​မှု​ရှိ​သ​နည်း​ဟု၊ ပြေး​သော​ယောက်ျား​နှင့် အ​သက်​လွတ်​သော မိန်း​မ​ကို မေး​မြန်း​လော့။ 20 မော​ဘ​သည် စိတ်​ပျက်​လေ၏။ ပြို​လဲ​လျက် ရှိ၏။ ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ကြ​လော့။ မော​ဘ​သည် ပျက်​စီး​ကြောင်း​ကို အာ​နုန်​မြို့၌ ကြား​ပြော​ကြ​လော့။ 21 လွင်​ပြင်​နှင့် တ​ကွ​ဟော​လုန်​မြို့၊ ယ​ဟာ​ဇ​မြို့၊ မေ​ဖတ်​မြို့၊ 22 ဒိ​ဘုန်​မြို့၊ နေ​ဗော​မြို့၊ ဗက်​ဒိ​ဗ​လ​သိမ်​မြို့၊ 23 ကိ​ရ​ယ​သိမ်​မြို့၊ ဗက်​ဂ​မု​လ​မြို့၊ ဗက်​မောင်​မြို့၊ 24 ကေ​ရုတ်​မြို့၊ ဗော​ဇ​ရ​မြို့​မှ​စ၍၊ မော​ဘ​ပြည်၌​ရှိ​သော​မြို့ အ​နီး​အ​ဝေး​ရှိ​သ​မျှ​တို့​သည် အ​ပြစ်​ဒဏ်​ကို ခံ​ရ​ကြ၏။ 25 မော​ဘ၏​ဦး​ချို​သည် ပြတ်​လေ​ပြီ။ သူ၏​လက်​ရုံး​သည် ကျိုး​လေ​ပြီ​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ၏။

မော​ဘ​၏​မာ​န​ကို​ချိုး​တော်​မူ​မည်

26 မော​ဘ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​တစ်​ဖက်၌ ဝါ​ကြွား​သော​ကြောင့် သူ့​ကို​ယစ်​မူး​စေ​ကြ​လော့။ သူ​သည် မိ​မိ​အန်​ဖတ်၌ လူး​လည်း၍ ကဲ့​ရဲ့​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ၏။ 27 သင်​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​ကို ကဲ့​ရဲ့​ပြီ​မ​ဟုတ်​လော။ သို့​ရာ​တွင်၊ သူ​သည် သူ​ခိုး​တို့​နှင့်​ပေါင်း​ဖော်​သည်​ကို တွေ့​ဖူး​သ​လော။ သူ၏​အ​ကြောင်း​ကို ပြော​လေ​ရာ​ရာ၌ သင်​သည် ခေါင်း​ကို​ညိတ်​ပါ​သည်​တ​ကား။ 28 မော​ဘ​ပြည်၌​နေ​သော သူ​တို့၊ မြို့​တို့​ကို​စွန့်၍ ကျောက်​ကြား၌ နေ​ကြ​လော့။ မြေ​တွင်း​ဝ​နား​မှာ အ​သိုက်​လုပ်​တတ်​သော ချိုး​ငှက်​ကဲ့​သို့ ပြု​ကြ​လော့။

29 မော​ဘ၏​မာ​န​ကို ငါ​တို့​သည် ကြား​သိ​ကြ၏။ အ​လွန်​ကြီး​သော မာ​န​ဖြစ်၏။ မာ​န​ကြီး​ခြင်း၊ ထောင်​လွှား​စော်​ကား​ခြင်း၊ စိတ်​နှ​လုံး​မြင့်​ခြင်း ရှိ​သော်​လည်း၊ 30 သူ၏ ဒေါ​သ​အ​မျက်​ထွက်​ခြင်း​ကို ငါ​သိ​သည်​ဖြစ်၍၊ သူ​သည် အ​ချည်း​နှီး​သက်​သက် ဝါ​ကြွား​သော​စ​ကား​ကို ပြော​လျက်​နှင့်၊ မိ​မိ​အ​လို မ​ပြည့်​စုံ​ရာ​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။ 31 ထို​ကြောင့်၊ မော​ဘ​အ​တွက် ငါ​သည်​ညည်း​တွား​မြည်​တမ်း​မည်။ မော​ဘ​ပြည် တစ်​ပြည်​လုံး​အ​တွက် ငို​ကြွေး​မည်။ ကိ​ရ​ဟ​ရက်​မြို့​သား​တို့​အ​တွက် ညည်း​တွား​ခြင်း ရှိ​ရ​မည်။ 32 အို စိ​ဗ​မာ​စ​ပျစ်​နွယ်​ပင်၊ ယာ​ဇာ​မြို့​အ​တွက် မျက်​ရည်​ကျ​သည်​ထက်၊ သင့်​အ​တွက် ငါ​သည် မျက်​ရည်​ကျ​မည်။ သင်၏​အ​ညွန့်​တို့​သည် ပင်​လယ်​ကို​လွန်၍၊ ယာ​ဇာ​ပင်​လယ်​တိုင်​အောင် ရောက်​ကြ၏။ ဖျက်​ဆီး​သော​သူ​သည် သင်၏​သစ်​သီး​နှင့် စ​ပျစ်​သီး​တို့​ကို လု​ယူ၏။ 33 ဝ​ပြော​သော​လယ်​ပြင်​နှင့် မော​ဘ​ပြည်​ထဲ​မှာ ဝမ်း​မြောက်​ရွှင်​လန်း​ခြင်း ပြတ်​လေ​ပြီ။ စ​ပျစ်​သီး​နယ်​ရာ ကျင်း၌ စ​ပျစ်​ရည်​ကို ငါ​ပြတ်​စေ​ပြီ။ ကြွေး​ကြော်​သံ​ကို​ပြု၍ စ​ပျစ်​သီး​ကို မ​နင်း​ရ။ ကြွေး​ကြော်​သော အ​သံ​လည်း ကြွေး​ကြော်​သော​အ​သံ မ​ဟုတ်​ရ။ 34 ဟေ​ရှ​ဘုန်​မြို့ ငို​ကြွေး​သံ​မှ​စ၍ ဧ​လာ​လေ​မြို့၊ ယာ​ဟတ်​မြို့ တိုင်​အောင်​လည်း​ကောင်း၊ ဇော​ရ​မြို့​မှ​စ၍ ဟော​ရ​နိမ်​မြို့ တိုင်​အောင်​လည်း​ကောင်း သုံး​နှစ်​အ​သက်​ရှိ​သော နွား​မ​မြည်​သံ​ကဲ့​သို့ အ​သံ​ကို လွှင့်​ကြ၏။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ နိ​မ​ရိမ် ရေ​ကန်​တို့​သည်​လည်း ဆိတ်​ညံ​လျက်​ရှိ​ကြ၏။ 35 မော​ဘ​ပြည်၌ မြင့်​သော​အ​ရပ်​ပေါ်​မှာ ပူ​ဇော်​သော​သူ၊ မိ​မိ​ဘု​ရား​တို့​အား နံ့​သာ​ပေါင်း​ကို မီး​ရှို့​သော​သူ​တို့​ကို ငါ​ပြတ်​စေ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 36 ထို​ကြောင့်၊ ငါ​နှ​လုံး​သည် မော​ဘ​ပြည်​အ​တွက် ပု​လွေ​ကဲ့​သို့ မြည်​ရ​လိမ့်​မည်။ ငါ့​နှ​လုံး​သည် ကိ​ရ​ဟ​ရက်​မြို့​သား​တို့​အ​တွက် ပု​လွေ​ကဲ့​သို့ မြည်​ရ​လိမ့်​မည်။ သူ​တို့​ဆည်း​ပူး​သော ဘ​ဏ္ဍာ​ဥ​စ္စာ ပျက်​စီး​ပြီ။ 37 လူ​တိုင်း​ဆံ​ပင်​တို​လျက်၊ မုတ်​ဆိတ်​ကို​ရိတ်​လျက်၊ လက်၌​ရှ​န​လျက်၊ ခါး၌ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​လျက် ရှိ​ရ၏။ 38 အ​သုံး​မ​ရ​သော အိုး​ကို​ခွဲ​တတ်​သ​ကဲ့​သို့၊ မော​ဘ​ပြည်​ကို ငါ​ခွဲ​သော​ကြောင့်၊ မော​ဘ​ပြည်​အိမ်​မိုး​များ အ​ပေါ်၌​လည်း​ကောင်း၊ လမ်း​များ၌​လည်း​ကောင်း၊ ညည်း​တွား​မြည်​တမ်း​ခြင်း နှံ့​ပြား​ရ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 39 သူ​တို့​က​လည်း၊ မော​ဘ​ပြည် ပြို​ပျက်​လေ​ပြီ​တ​ကား၊ ရှက်၍ ဆုတ်​သွား​လေ​ပြီ​တ​ကား​ဟု ညည်း​တွား​မြည်​တမ်း ကြ​လိမ့်​မည်။ မော​ဘ​သည် အ​ရှက်​ကွဲ၍ ကဲ့​ရဲ့​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​လျက်၊ ပတ်​လည်၌​နေ​သော သူ​အ​ပေါင်း​တို့၏ ကြောက်​လန့်​စ​ရာ​အ​ကြောင်း ဖြစ်​ရ​လိမ့်​မည်။

မော​ဘ​ပြည်​လွတ်​မြောက်​ရန်​မ​ရှိ

40 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ရန်​သူ​သည် ရွှေ​လင်း​တ​ပျံ​တတ်​သ​ကဲ့​သို့ ပျံ​လာ၍၊ အ​တောင်​တို့​နှင့် မော​ဘ​ပြည်​ကို အုပ်​မိုး​လိမ့်​မည်။ 41 မြို့ တို့​ကို​လုပ်​ကြံ၍ ရဲ​တိုက်​တို့​ကို တိုက်​ယူ​သော​ကြောင့်၊ ထို​နေ့၌ မော​ဘ​အ​မျိုး​သူ​ရဲ​တို့ စိတ်​နှ​လုံး​သည်၊ သား​ဖွား​ခြင်း​ဝေ​ဒ​နာ​ကို ခံ​ရ​သော မိန်း​မ၏​စိတ်​နှ​လုံး​ကဲ့​သို့ ဖြစ်​ရ​လိမ့်​မည်။ 42 မော​ဘ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​တစ်​ဖက်၌ ဝါ​ကြွား​သော​ကြောင့်၊ နောက်​တစ်​ဖန် ပြည်​မ​ဖြစ်​နိုင်​အောင် ပျက်​စီး​ရ​လိမ့်​မည်။ 43 အို မော​ဘ​အ​မျိုး​သား၊ သင်​သည်​ကြောက်​လန့်​ဖွယ်​သော​အ​ရာ၊ မြေ​တွင်း၊ ကျော့​ကွင်း​ထဲ​သို့ ရောက်​လေ​ပြီ။ 44 ကြောက်​လန့်​ဖွယ်​သော​အ​ရာ​မှ ပြေး​သော​သူ​သည် မြေ​တွင်း​ထဲ​သို့ ကျ​လိမ့်​မည်။ မြေ​တွင်း​မှ လွတ်​သော​သူ​သည် ကျော့​ကွင်း၌ ကျော့​မိ​လိမ့်​မည်။ ဆုံး​မ​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​သော​နှစ်​ကာ​လ​ကို မော​ဘ​ပြည်​သို့ ငါ​ရောက်​စေ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။ 45 ပြေး​သော​သူ​တို့​သည် အား​ကုန်​သော​ကြောင့်၊ ဟေ​ရှ​ဘုန်​မြို့​အ​ရိပ်​ကို ခို​ကြ​သော်​လည်း၊ ရှိ​ဟုန်​ဘု​ရင် နေ​ရာ ဟေ​ရှ​ဘုန်​မြို့​မှ မီး​လျှံ​ထွက်​သ​ဖြင့်၊ မာ​န​ထောင်​လွှား​သော​သူ​တို့၏​အ​ထွတ်​မှ​စ၍ မော​ဘ​ပြည်​စွန်း​တိုင်​အောင် လောင်​လိမ့်​မည်။ 46 အို မော​ဘ​ပြည်၊ သင်​သည် အ​မင်္ဂ​လာ​ရှိ၏။ အို ခေ​မု​ရှ​တ​ပည့်​တို့၊ သင်​တို့​သည် အ​ကျိုး​နည်း​ကြ​ပြီ။ သင်​တို့၏​သား​သ​မီး​များ​ကို သိမ်း​သွင်း​ကြ​ပြီ။ 47 သို့​ရာ​တွင်၊ သိမ်း​သွား​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​သော မော​ဘ​အ​မျိုး​သား​တို့​ကို နောင်​ကာ​လ၌ ငါ​ဆောင်​ခဲ့​ဦး​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ၏။ ဤ​ရွေ့​ကား၊ မော​ဘ​ခံ​ရ​သော​အ​ပြစ်​တ​ရား​ပေ​တည်း။