Jeremias 49

1 לִבְנֵ֣י עַמּ֗וֹן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הֲבָנִ֥ים אֵין֙ לְיִשְׂרָאֵ֔ל אִם־יוֹרֵ֖שׁ אֵ֣ין ל֑וֹ מַדּ֗וּעַ יָרַ֤שׁ מַלְכָּם֙ אֶת־גָּ֔ד וְעַמּ֖וֹ בְּעָרָ֥יו יָשָֽׁב׃ 2 לָכֵ֡ן הִנֵּה֩ יָמִ֨ים בָּאִ֜ים נְאֻם־יְהוָ֗ה וְ֠הִשְׁמַעְתִּי אֶל־רַבַּ֨ת בְּנֵי־עַמּ֜וֹן תְּרוּעַ֣ת מִלְחָמָ֗ה וְהָֽיְתָה֙ לְתֵ֣ל שְׁמָמָ֔ה וּבְנֹתֶ֖יהָ בָּאֵ֣שׁ תִּצַּ֑תְנָה וְיָרַ֧שׁ יִשְׂרָאֵ֛ל אֶת־יֹרְשָׁ֖יו אָמַ֥ר יְהוָֽה׃ 3 הֵילִ֨ילִי חֶשְׁבּ֜וֹן כִּ֣י שֻׁדְּדָה־עַ֗י צְעַקְנָה֮ בְּנ֣וֹת רַבָּה֒ חֲגֹ֣רְנָה שַׂקִּ֔ים סְפֹ֕דְנָה וְהִתְשׁוֹטַ֖טְנָה בַּגְּדֵר֑וֹת כִּ֤י מַלְכָּם֙ בַּגּוֹלָ֣ה יֵלֵ֔ךְ כֹּהֲנָ֥יו וְשָׂרָ֖יו יַחְדָּֽיו׃ 4 מַה־תִּתְהַֽלְלִי֙ בָּֽעֲמָקִ֔ים זָ֣ב עִמְקֵ֔ךְ הַבַּ֖ת הַשּֽׁוֹבֵבָ֑ה הַבֹּֽטְחָה֙ בְּאֹ֣צְרֹתֶ֔יהָ מִ֖י יָב֥וֹא אֵלָֽי׃ 5 הִנְנִי֩ מֵבִ֨יא עָלַ֜יִךְ פַּ֗חַד נְאֻם־אֲדֹנָ֧י יְהוִ֛ה צְבָא֖וֹת מִכָּל־סְבִיבָ֑יִךְ וְנִדַּחְתֶּם֙ אִ֣ישׁ לְפָנָ֔יו וְאֵ֥ין מְקַבֵּ֖ץ לַנֹּדֵֽד׃ 6 וְאַחֲרֵי־כֵ֗ן אָשִׁ֛יב אֶת־שְׁב֥וּת בְּנֵֽי־עַמּ֖וֹן נְאֻם־יְהוָֽה׃ ס 7 לֶאֱד֗וֹם כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הַאֵ֥ין ע֛וֹד חָכְמָ֖ה בְּתֵימָ֑ן אָבְדָ֤ה עֵצָה֙ מִבָּנִ֔ים נִסְרְחָ֖ה חָכְמָתָֽם׃ 8 נֻ֤סוּ הָפְנוּ֙ הֶעְמִ֣יקוּ לָשֶׁ֔בֶת יֹשְׁבֵ֖י דְּדָ֑ן כִּ֣י אֵ֥יד עֵשָׂ֛ו הֵבֵ֥אתִי עָלָ֖יו עֵ֥ת פְּקַדְתִּֽיו׃ 9 אִם־בֹּֽצְרִים֙ בָּ֣אוּ לָ֔ךְ לֹ֥א יַשְׁאִ֖רוּ עֽוֹלֵל֑וֹת אִם־גַּנָּבִ֥ים בַּלַּ֖יְלָה הִשְׁחִ֥יתוּ דַיָּֽם׃ 10 כִּֽי־אֲנִ֞י חָשַׂ֣פְתִּי אֶת־עֵשָׂ֗ו גִּלֵּ֨יתִי֙ אֶת־מִסְתָּרָ֔יו וְנֶחְבָּ֖ה לֹ֣א יוּכָ֑ל שֻׁדַּ֥ד זַרְע֛וֹ וְאֶחָ֥יו וּשְׁכֵנָ֖יו וְאֵינֶֽנּוּ׃ 11 עָזְבָ֥ה יְתֹמֶ֖יךָ אֲנִ֣י אֲחַיֶּ֑ה וְאַלְמְנֹתֶ֖יךָ עָלַ֥י תִּבְטָֽחוּ׃ ס 12 כִּי־כֹ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִ֠נֵּה אֲשֶׁר־אֵ֨ין מִשְׁפָּטָ֜ם לִשְׁתּ֤וֹת הַכּוֹס֙ שָׁת֣וֹ יִשְׁתּ֔וּ וְאַתָּ֣ה ה֔וּא נָקֹ֖ה תִּנָּקֶ֑ה לֹ֣א תִנָּקֶ֔ה כִּ֥י שָׁתֹ֖ה תִּשְׁתֶּֽה׃ 13 כִּ֣י בִ֤י נִשְׁבַּ֨עְתִּי֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה כִּֽי־לְשַׁמָּ֧ה לְחֶרְפָּ֛ה לְחֹ֥רֶב וְלִקְלָלָ֖ה תִּֽהְיֶ֣ה בָצְרָ֑ה וְכָל־עָרֶ֥יהָ תִהְיֶ֖ינָה לְחָרְב֥וֹת עוֹלָֽם׃ 14 שְׁמוּעָ֤ה שָׁמַ֨עְתִּי֙ מֵאֵ֣ת יְהוָ֔ה וְצִ֖יר בַּגּוֹיִ֣ם שָׁל֑וּחַ הִֽתְקַבְּצוּ֙ וּבֹ֣אוּ עָלֶ֔יהָ וְק֖וּמוּ לַמִּלְחָמָֽה׃ 15 כִּֽי־הִנֵּ֥ה קָטֹ֛ן נְתַתִּ֖יךָ בַּגּוֹיִ֑ם בָּז֖וּי בָּאָדָֽם׃ 16 תִּֽפְלַצְתְּךָ֞ הִשִּׁ֤יא אֹתָךְ֙ זְד֣וֹן לִבֶּ֔ךָ שֹֽׁכְנִי֙ בְּחַגְוֵ֣י הַסֶּ֔לַע תֹּפְשִׂ֖י מְר֣וֹם גִּבְעָ֑ה כִּֽי־תַגְבִּ֤יהַ כַּנֶּ֨שֶׁר֙ קִנֶּ֔ךָ מִשָּׁ֥ם אֽוֹרִידְךָ֖ נְאֻם־יְהוָֽה׃ 17 וְהָיְתָ֥ה אֱד֖וֹם לְשַׁמָּ֑ה כֹּ֚ל עֹבֵ֣ר עָלֶ֔יהָ יִשֹּׁ֥ם וְיִשְׁרֹ֖ק עַל־כָּל־מַכּוֹתֶֽהָ׃ 18 כְּֽמַהְפֵּכַ֞ת סְדֹ֧ם וַעֲמֹרָ֛ה וּשְׁכֵנֶ֖יהָ אָמַ֣ר יְהוָ֑ה לֹֽא־יֵשֵׁ֥ב שָׁם֙ אִ֔ישׁ וְלֹֽא־יָג֥וּר בָּ֖הּ בֶּן־אָדָֽם׃ 19 הִ֠נֵּה כְּאַרְיֵ֞ה יַעֲלֶ֨ה מִגְּא֣וֹן הַיַּרְדֵּן֮ אֶל־נְוֵ֣ה אֵיתָן֒ כִּֽי־אַרְגִּ֤יעָה אֲרִיצֶ֨נּוּ מֵֽעָלֶ֔יהָ וּמִ֥י בָח֖וּר אֵלֶ֣יהָ אֶפְקֹ֑ד כִּ֣י מִ֤י כָמ֨וֹנִי֙ וּמִ֣י יֹעִידֶ֔נִּי וּמִי־זֶ֣ה רֹעֶ֔ה אֲשֶׁ֥ר יַעֲמֹ֖ד לְפָנָֽי׃ ס 20 לָכֵ֞ן שִׁמְע֣וּ עֲצַת־יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֤ר יָעַץ֙ אֶל־אֱד֔וֹם וּמַ֨חְשְׁבוֹתָ֔יו אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖ב אֶל־יֹשְׁבֵ֣י תֵימָ֑ן אִם־לֹ֤א יִסְחָבוּם֙ צְעִירֵ֣י הַצֹּ֔אן אִם־לֹ֥א יַשִּׁ֛ים עֲלֵיהֶ֖ם נְוֵהֶֽם׃ 21 מִקּ֣וֹל נִפְלָ֔ם רָעֲשָׁ֖ה הָאָ֑רֶץ צְעָקָ֕ה בְּיַם־ס֖וּף נִשְׁמַ֥ע קוֹלָֽהּ׃ 22 הִנֵּ֤ה כַנֶּ֨שֶׁר֙ יַעֲלֶ֣ה וְיִדְאֶ֔ה וְיִפְרֹ֥שׂ כְּנָפָ֖יו עַל־בָּצְרָ֑ה וְֽ֠הָיָה לֵ֞ב גִּבּוֹרֵ֤י אֱדוֹם֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא כְּלֵ֖ב אִשָּׁ֥ה מְצֵרָֽה׃ ס 23 לְדַמֶּ֗שֶׂק בּ֤וֹשָֽׁה חֲמָת֙ וְאַרְפָּ֔ד כִּי־שְׁמֻעָ֥ה רָעָ֛ה שָׁמְע֖וּ נָמֹ֑גוּ בַּיָּ֣ם דְּאָגָ֔ה הַשְׁקֵ֖ט לֹ֥א יוּכָֽל׃ 24 רָפְתָ֥ה דַמֶּ֛שֶׂק הִפְנְתָ֥ה לָנ֖וּס וְרֶ֣טֶט ׀ הֶחֱזִ֑יקָה צָרָ֧ה וַחֲבָלִ֛ים אֲחָזַ֖תָּה כַּיּוֹלֵדָֽה׃ 25 אֵ֥יךְ לֹֽא־עֻזְּבָ֖ה עִ֣יר תהלה קִרְיַ֖ת מְשׂוֹשִֽׂי׃ 26 לָכֵ֛ן יִפְּל֥וּ בַחוּרֶ֖יהָ בִּרְחֹבֹתֶ֑יהָ וְכָל־אַנְשֵׁ֨י הַמִּלְחָמָ֤ה יִדַּ֨מּוּ֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ 27 וְהִצַּ֥תִּי אֵ֖שׁ בְּחוֹמַ֣ת דַּמָּ֑שֶׂק וְאָכְלָ֖ה אַרְמְנ֥וֹת בֶּן־הֲדָֽד׃ ס 28 לְקֵדָ֣ר ׀ וּֽלְמַמְלְכ֣וֹת חָצ֗וֹר אֲשֶׁ֤ר הִכָּה֙ נבוכדראצור מֶֽלֶךְ־בָּבֶ֔ל כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה ק֚וּמוּ עֲל֣וּ אֶל־קֵדָ֔ר וְשָׁדְד֖וּ אֶת־בְּנֵי־קֶֽדֶם׃ 29 אָהֳלֵיהֶ֤ם וְצֹאנָם֙ יִקָּ֔חוּ יְרִיעוֹתֵיהֶ֧ם וְכָל־כְּלֵיהֶ֛ם וּגְמַלֵּיהֶ֖ם יִשְׂא֣וּ לָהֶ֑ם וְקָרְא֧וּ עֲלֵיהֶ֛ם מָג֖וֹר מִסָּבִֽיב׃ 30 נֻסוּ֩ נֻּ֨דוּ מְאֹ֜ד הֶעְמִ֧יקוּ לָשֶׁ֛בֶת יֹשְׁבֵ֥י חָצ֖וֹר נְאֻם־יְהוָ֑ה כִּֽי־יָעַ֨ץ עֲלֵיכֶ֜ם נְבוּכַדְרֶאצַּ֤ר מֶֽלֶךְ־בָּבֶל֙ עֵצָ֔ה וְחָשַׁ֥ב עליהם מַחֲשָׁבָֽה׃ 31 ק֣וּמוּ עֲל֗וּ אֶל־גּ֥וֹי שְׁלֵ֛יו יוֹשֵׁ֥ב לָבֶ֖טַח נְאֻם־יְהוָ֑ה לֹא־דְלָתַ֧יִם וְלֹֽא־בְרִ֛יחַ ל֖וֹ בָּדָ֥ד יִשְׁכֹּֽנוּ׃ 32 וְהָי֨וּ גְמַלֵּיהֶ֜ם לָבַ֗ז וַהֲמ֤וֹן מִקְנֵיהֶם֙ לְשָׁלָ֔ל וְזֵרִתִ֥ים לְכָל־ר֖וּחַ קְצוּצֵ֣י פֵאָ֑ה וּמִכָּל־עֲבָרָ֛יו אָבִ֥יא אֶת־אֵידָ֖ם נְאֻם־יְהוָֽה׃ 33 וְהָיְתָ֨ה חָצ֜וֹר לִמְע֥וֹן תַּנִּ֛ים שְׁמָמָ֖ה עַד־עוֹלָ֑ם לֹֽא־יֵשֵׁ֥ב שָׁם֙ אִ֔ישׁ וְלֹֽא־יָג֥וּר בָּ֖הּ בֶּן־אָדָֽם׃ ס 34 אֲשֶׁ֨ר הָיָ֧ה דְבַר־יְהוָ֛ה אֶל־יִרְמְיָ֥הוּ הַנָּבִ֖יא אֶל־עֵילָ֑ם בְּרֵאשִׁ֗ית מַלְכ֛וּת צִדְקִיָּ֥ה מֶֽלֶךְ־יְהוּדָ֖ה לֵאמֹֽר׃ 35 כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְנִ֥י שֹׁבֵ֖ר אֶת־קֶ֣שֶׁת עֵילָ֑ם רֵאשִׁ֖ית גְּבוּרָתָֽם׃ 36 וְהֵבֵאתִ֨י אֶל־עֵילָ֜ם אַרְבַּ֣ע רוּח֗וֹת מֵֽאַרְבַּע֙ קְצ֣וֹת הַשָּׁמַ֔יִם וְזֵ֣רִתִ֔ים לְכֹ֖ל הָרֻח֣וֹת הָאֵ֑לֶּה וְלֹֽא־יִהְיֶ֣ה הַגּ֔וֹי אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־יָב֥וֹא שָׁ֖ם נִדְּחֵ֥י עולם׃ 37 וְהַחְתַּתִּ֣י אֶת־עֵ֠ילָם לִפְנֵ֨י אֹיְבֵיהֶ֜ם וְלִפְנֵ֣י ׀ מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֗ם וְהֵבֵאתִ֨י עֲלֵיהֶ֧ם ׀ רָעָ֛ה אֶת־חֲר֥וֹן אַפִּ֖י נְאֻם־יְהוָ֑ה וְשִׁלַּחְתִּ֤י אַֽחֲרֵיהֶם֙ אֶת־הַחֶ֔רֶב עַ֥ד כַּלּוֹתִ֖י אוֹתָֽם׃ 38 וְשַׂמְתִּ֥י כִסְאִ֖י בְּעֵילָ֑ם וְהַאֲבַדְתִּ֥י מִשָּׁ֛ם מֶ֥לֶךְ וְשָׂרִ֖ים נְאֻם־יְהוָֽה׃ 39 וְהָיָ֣ה ׀ בְּאַחֲרִ֣ית הַיָּמִ֗ים אשוב אֶת־שבית עֵילָ֖ם נְאֻם־יְהוָֽה׃ ס

အ​မ္မုန်​ပြည်​သား​တို့​အ​ပေါ်​စီ​ရင်​ခြင်း

1 အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​တို့​ကို ရည်​မှတ်၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ဣ​သ​ရေ​လ၌ သား​မ​ရှိ​သ​လော။ အ​မွေ​ခံ မ​ရှိ​သ​လော။ မိ​လ​ကုံ​ဘု​ရား​သည် ဂဒ်​ပြည်​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့် သိမ်း​ယူ​သ​နည်း။ သူ့​တ​ပည့်​တို့​သည် ဂဒ်​မြို့​တို့၌ အ​ဘယ်​ကြောင့် နေ​ကြ​သ​နည်း။*ယေ​ဇ၊ ၂၁:၂၈-၃၂၊ ၂၅:၁-၇။ အာ၊ ၁:၁၃-၁၅။ ဇေ၊ ၂:၈-၁၁။2 ထို​ကြောင့်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​တို့​နေ​ရာ ရ​ဗ္ဗာ​မြို့၌ စစ်​တိုက်​ခြင်း​အ​သံ​ကို ငါ​ကြား​စေ​သော​အ​ချိန် ရောက်​လိမ့်​မည်။ ထို​မြို့​သည် ပျက်​စီး​ရာ​ပုံ​ဖြစ်၍၊ သူ၏​သ​မီး​တို့​သည်​လည်း မီး​ရှို့​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်။ ထို​အ​ခါ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ နေ​ရာ​ကို၊ သိမ်း​ယူ​သော​သူ​တို့၏​နေ​ရာ​ကို၊ ဣ​သ​ရေ​လ​သည် တစ်​ဖန်​သိမ်း​ယူ​ရ​လိမ့်​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။ 3 အို ဟေ​ရှ​ဘုန်​မြို့၊ ညည်း​တွား​မြည်​တမ်း​လော့။ အာ​ဣ​မြို့​ပျက်​စီး​ပြီ။ အို ရ​ဗ္ဗာ​မြို့​သ​မီး​တို့၊ ငို​ကြွေး​ကြ​လော့။ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်၍ မြည်​တမ်း​လျက်၊ ခြံ​နား​မှာ တောင်​မြောက်​ပြေး​ကြ​လော့။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ မိ​လ​ကုံ​ဘု​ရား​သည် သူ၏​ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်၊ သူ၏​မင်း​များ​နှင့်​တ​ကွ သိမ်း​သွား​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ၏။ 4 ငါ့​ထံ​သို့ အ​ဘယ်​ရန်​သူ ရောက်​လိမ့်​မည်​နည်း​ဟု အောက်​မေ့​လျက်၊ မိ​မိ​စည်း​စိမ်၌​ကိုး​စား​လျက် ဖောက်​ပြန်​သော သ​တို့​သ​မီး၊ သင်​သည် ချိုင့်​တို့၌ အ​ဘယ်​ကြောင့် ဝါ​ကြွား​သ​နည်း။ သင်၏​ချိုင့်​သည် အ​သွေး​စီး​ရာ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ 5 ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​သ​ခင်​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင့်​ပတ်​လည်၌​နေ​သော သူ​အ​ပေါင်း​တို့​ကြောင့် ကြောက်​လန့်​သော​အ​ကြောင်း​ကို သင်၌ ငါ​ဖြစ်​စေ​မည်။ သင်​တို့ အ​သီး​အ​သီး​ရှိ​သ​မျှ​သည် နှင်​ထုတ်​ခြင်း​ကို အ​တည့်​အ​လင်း​ခံ​ရ​ကြ​မည်။ ကွဲ​ပြား​သော​သူ​တို့​ကို စု​ဝေး​စေ​သော​သူ​လည်း​မ​ရှိ​ရ။ 6 သို့​သော်​လည်း၊ သိမ်း​သွား​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​သော အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​တို့​ကို နောက်​တစ်​ဖန် ငါ​ဆောင်​ခဲ့​ဦး​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။

ဧ​ဒုံ​ပြည်​ကို​စီ​ရင်​ခြင်း

7 ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဧ​ဒုံ​ပြည်​ကို​ရည်​မှတ်၍ မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ တေ​မန်​ပြည်၌ ပ​ညာ​ကုန်​သ​လော။ ပ​ညာ​သ​တိ​ရှိ​သော သူ​တို့​သည် အ​ကြံ​မ​ပေး​နိုင်​သ​လော။ သူ​တို့​ဉာဏ်​သည် ဆုံး​သ​လော။*ဟေ​ရှာ၊၃၄:၅-၁၇၊ ၆၃:၁-၆။ ယေ​ဇ၊၂၅:၁၂-၁၄၊ ၃၅:၁-၁၅။ အာ၊ ၁:၁၁-၁၂။ သြ၊ ၁-၁၄။ မာ​လ၊၁:၂-၅။8 အို ဒေ​ဒန်​မြို့​သူ​မြို့​သား​တို့၊ ဆုတ်၍ ပြေး​သွား​ကြ​လော့။ နက်​နဲ​သော​အ​ရပ်၌ နေ​ကြ​လော့။ ဧ​သော​တွေ့​ရ​သော​ဘေး၊ ဆုံး​မ​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​သော​အ​ချိန်​ကို ငါ​ရောက်​စေ​မည်။ 9 စ​ပျစ်​သီး​ကို​ဆွတ်​သော သူ​တို့​သည် သင်​ရှိ​ရာ​သို့​လာ​လျှင်၊ သူ​တစ်​ပါး​လိုက်၍ ဆွတ်​စ​ရာ​ဖို့ ကျန်​ကြွင်း​စေ​ကြ​လိမ့်​မည် မ​ဟုတ်​လော။ ည​အ​ခါ သူ​ခိုး​လာ​လျှင်၊ စိတ်​ပြေ​လောက်​အောင်​သာ လု​ယူ​ကြ​လိမ့်​မည်​မ​ဟုတ်​လော။ 10 ဧ​သော၏​အ​ဝတ်​ကို ငါ​ချွတ်​မည်။ သူ​သည် ပုန်း၍​မ​နေ​နိုင်​အောင် သူ​ကွယ်​သော နေ​ရာ​အ​ရပ်​တို့​ကို ငါ​လှန်​မည်။ သူ၏​အ​မျိုး​အ​နွယ်၊ ညီ​အစ်​ကို၊ အိမ်​နီး​ချင်း​တို့​သည် ပျက်​စီး၍၊ သူ့​ကိုယ်​တိုင်​လည်း ပျောက်​ရ​လိမ့်​မည်။ 11 သင်၌ မိ​ဘ​မ​ရှိ​သော​သူ​ငယ်​တို့​ကို ထား​ခဲ့​လော့။ ငါ​စောင့်​မ​မည်။ သင်၏​မု​ဆိုး​မ​တို့​သည် ငါ့​ကို​ခို​လှုံ​ကြ​စေ။ 12 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ခွက်​ဖ​လား​ကို မ​သောက်​ထိုက်​သော​သူ​တို့​သည် အ​ကယ်၍ သောက်​ကြ​သည်​မှန်​လျှင်၊ သင်​သည်​အ​ပြစ်​ကို​မ​ခံ​ဘဲ ရှင်း​ရှင်း​လွတ်​ရ​မည်​လော။ မ​လွတ်​ဘဲ မ​နေ​ရ။ စင်​စစ် သောက်​ရ​မည်။ 13 ဗော​ဇ​ရ​ပြည်​သည် အံ့​ဩ​ရာ၊ ကဲ့​ရဲ့​ရာ၊ လူ​ဆိတ်​ညံ​ရာ၊ ကျိန်​ဆဲ​ရာ ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ သူ​တို့၏ မြို့​အ​လုံး​စုံ​သည်​လည်း၊ အ​စဉ် သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​ရာ ဖြစ်​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု၊ ငါ​သည် ကိုယ်​ကို တိုင်​တည်​ကျိန်​ဆို​ပြီး​ဟု၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။

14 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား ကြွေး​ကြော်​တော်​မူ​သံ​ကို ငါ​ကြား၏။ သင်​တို့​သည် စည်း​ဝေး၍၊ ဧ​ဒုံ​ပြည်​ကို တိုက်​ခြင်း​ငှာ စစ်​ချီ၍​လာ​ကြ​လော့​ဟု တစ်​ပါး​အ​မျိုး​သား​တို့​ထံ​သို့ သံ​မန်​ကို​စေ​လွှတ်​တော်​မူ​ပြီ။ 15 တစ်​ပါး​အ​မျိုး​သား​တို့​တွင် သင်​သည် ယုတ်​မာ​မည်​အ​ကြောင်း​နှင့်၊ လူ​တို့​တွင် အ​သ​ရေ​ရှုတ်​ချ​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​မည်​အ​ကြောင်း ငါ​ပြု​မည်။ 16 ကျောက်​ကြား​တို့၌​နေ၍ တောင်​ထိပ်​ကို ခို​လှုံ​သော​သူ​ဖြစ်​သော​ကြောင့်၊ သင်၏​ကြောက်​မက်​ဖွယ်​သော အ​ခြင်း​အ​ရာ၊ သင်၏​မာ​န​သည် သင့်​ကို​လှည့်​စား​ပြီ။ သင်​သည် ရွှေ​လင်း​တ​ကဲ့​သို့ မြင့်​သော​အ​ရပ်၌ အ​သိုက်​ကို လုပ်​သော်​လည်း၊ ထို​အ​ရပ်​မှ သင့်​ကို ငါ​နှိမ့်​ချ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 17 ဧ​ဒုံ​ပြည်​သည်​အံ့​ဩ​ရာ​ဖြစ်၍၊ လျှောက်​သွား​သော​သူ​တိုင်း အံ့​ဩ​ကြ​လိမ့်​မည်။ သူ​ခံ​ရ​သော ဘေး​ဥ​ပဒ်​အ​ပေါင်း​တို့​ကြောင့် ကဲ့​ရဲ့​သံ​ကို ပြု​ကြ​လိမ့်​မည်။ 18 သော​ဒုံ​မြို့​နှင့် ဂေါ​မော​ရ​မြို့​မှ​စ၍ နီး​စပ်​သော​မြို့​တို့၏ ပျက်​စီး​ခြင်း​ကဲ့​သို့ ဖြစ်၍၊ ဧ​ဒုံ​ပြည်၌ အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​နေ​ရ။ လူ​သား တစ်​စုံ​တစ်​ယောက်​မျှ နေ​ရာ​မ​ကျ​ရ​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။*က၊ ၁၉:၂၄-၂၅။19 ခြင်္သေ့​သည် ယော်​ဒန်​မြစ်၏ ဂုဏ်​အ​သ​ရေ​မှ​တက်​သ​ကဲ့​သို့၊ ရန်​သူ​သည် ကျောက်​နှင့်​ပြည့်​စုံ​သော နေ​ရာ​သို့ တက်​သော​အ​ခါ၊ နေ​သော​သူ​သည် ချက်​ချင်း​ပြေး​မည်​အ​ကြောင်း​ကို ငါ​ပြု​မည်။ ရွေး​ချယ်​သော​သူ​ကို​လည်း၊ ဧ​ဒုံ​ပြည်​အ​ပေါ်​မှာ ငါ​ခန့်​ထား​မည်။ ငါ​နှင့် အ​ဘယ်​သူ​တူ​သ​နည်း။ ငါ့​အ​ချိန်​ကို အ​ဘယ်​သူ​ချိန်း​ချက်​မည်​နည်း။ အ​ဘယ်​မည်​သော သိုး​ထိန်း​သည် ငါ့​ရှေ့​မှာ ရပ်​နိုင်​သ​နည်း။ 20 သို့​ဖြစ်၍၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဧ​ဒုံ​ပြည်​တစ်​ဖက်၌ ကြံ​စည်​တော်​မူ​သော​အ​ကြံ၊ တေ​မန်​ပြည်​သား​တို့ တစ်​ဖက်၌ ကြံ​စည်​တော်​မူ​သော အ​ကြံ​အ​စည်​တို့​ကို နား​ထောင်​ကြ​လော့။ အ​ကယ်​စင်​စစ် ရန်​သူ​သည်၊ အား​မ​ရှိ​သော ထို​သိုး​တို့​ကို လု​ယက်​လိမ့်​မည်။ အ​ကယ်​စင်​စစ် သူ​တို့​ရှိ​ရာ​သို့​လာ၍၊ ကျက်​စား​ရာ​အ​ရပ်​တို့​ကို ဖျက်​ဆီး​လိမ့်​မည်။ 21 သူ​တို့​ပြို​လဲ​သော အ​သံ​ကြောင့် မြေ​ကြီး​လှုပ်​ရှား၏။ သူ​တို့​အော်​ဟစ်​သော​အ​သံ​ကို ဧ​ဒုံ​ပင်​လယ်​တိုင်​အောင် ကြား​ရ၏။ 22 ရန်​သူ​သည်​တက်၍ ရွှေ​လင်း​တ​ကဲ့​သို့ ပျံ​လျက်၊ ဗော​ဇ​ရ​မြို့​ကို အ​တောင်​တို့​နှင့် ဖြန့်​မိုး​လိမ့်​မည်။ ထို​နေ့၌ ဧ​ဒုံ​ပြည်​သား​သူ​ရဲ​တို့၏ စိတ်​နှ​လုံး​သည်၊ သား​ဖွား​ခြင်း​ဝေ​ဒ​နာ​ကို​ခံ​ရ​သော မိန်း​မ၏​စိတ်​နှ​လုံး​ကဲ့​သို့ ဖြစ်​လိမ့်​မည်။

ဒ​မာ​သက်​မြို့​ကို​စီ​ရင်​ခြင်း

23 ဒ​မာ​သက်​မြို့​ကို ရည်​မှတ်​သော စ​ကား​ဟူ​မူ​ကား၊ ဟာ​မတ်​မြို့​နှင့် အာ​ပဒ်​မြို့​တို့​သည် မ​ကောင်း​သော သ​တင်း​ကို​ကြား​သော​ကြောင့်၊ အ​ရှက်​ကွဲ၍ စိတ်​ပျက်​လျက်​ရှိ​ကြ၏။ ပင်​လယ်​တိုင်​အောင် စိုး​ရိမ်​စ​ရာ​ရှိ​သော​ကြောင့်၊ ငြိမ်​ဝပ်​ခြင်း​သို့ မ​ရောက်​နိုင်။*ဟေ​ရှာ၊ ၁၇:၁-၃။ အာ၊ ၁:၃-၅။ ဇာ၊ ၉:၁။24 ဒ​မာ​သက်​မြို့​သည် အား​လျော့​ပြီ။ ပြေး​အံ့​သော​ငှာ ကိုယ်​ကို​လှည့်​ပြီ။ တုန်​လှုပ်​လျက် နေ၏။ ဒု​က္ခ​ဆင်း​ရဲ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ သား​ဖွား​သော​မိန်း​မ​ခံ​ရ​သ​ကဲ့​သို့၊ ပြင်း​စွာ​သော ဝေ​ဒ​နာ​ကို​လည်း​ကောင်း ခံ​ရ၏။ 25 အ​သ​ရေ​ရှိ​သော​မြို့၊ ငါ​ဝမ်း​မြောက်​စ​ရာ​မြို့​သည် အ​ဘယ်​ကြောင့် မ​ကျန်​ကြွင်း​ရ​သ​နည်း။ 26 သို့​ဖြစ်၍၊ ထို​မြို့​သား​လု​လင်​တို့​သည် လမ်း​မ​တို့၌​လဲ၍၊ ထို​နေ့​တွင် စစ်​သူ​ရဲ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ဆုံး​ရှုံး​ကြ​လိမ့်​မည်။ 27 ငါ​သည်​လည်း၊ ဒ​မာ​သက်​မြို့​ရိုး​ကို မီး​ရှို့၍၊ ဗင်္ဟာ​ဒဒ်၏​နန်း​တော်​တို့​ကို လောင်​စေ​မည်​ဟု၊ ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​၏။

ကေ​ဒါ​နှင့်ဟာ​ဇော်​ကို​စီ​ရင်​ခြင်း

28 ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင် နေ​ဗု​ခဒ်​နေ​ဇာ​လုပ်​ကြံ​သော ကေ​ဒါ​ပြည်​နှင့် ဟာ​ဇော်​နိုင်​ငံ​တို့​ကို ရည်​မှတ်၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ထ​ကြ​လော့။ ကေ​ဒါ​ပြည်​သို့​သွား၍၊ အ​ရှေ့​မျက်​နှာ​အ​ရပ်​သား​တို့​ကို လု​ယူ​ကြ​လော့။ 29 သူ​တို့​တဲ​များ​နှင့် သိုး​စု​များ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ကု​လား​ကာ​များ၊ အ​သုံး​အ​ဆောင်​များ၊ ကု​လား​အုတ်​များ​ကို​လည်း​ကောင်း သိမ်း၍ ယူ​သွား​ရ​ကြ​မည်။ သူ​တို့​ပတ်​လည်၌ ကြောက်​လန့်​စ​ရာ​အ​ကြောင်း​ကို ကြွေး​ကြော်​ရ​ကြ​မည်။ 30 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ဟာ​ဇော်​ပြည်​သား​တို့၊ ဝေး​စွာ​ပြေး​သွား​ကြ​လော့။ နက်​နဲ​သော အ​ရပ်​တို့၌ နေ​ကြ​လော့။ ဗာ​ဗု​လုန်​ရှင်​ဘု​ရင် နေ​ဗု​ခဒ်​နေ​ဇာ​သည် သင်​တို့​ကို​ရည်​ဆောင်၍ စီ​ရင်​မည်​ဟု သင်​တို့​တစ်​ဖက်၌ ကြံ​စည်​သော​အ​ကြံ​အ​စည် ရှိ၏။ 31 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ထ​ကြ​လော့။ ငြိမ်​ဝပ်​စွာ​နေ၍ စိုး​ရိမ်​စ​ရာ​မ​ရှိ​သော​လူ​မျိုး၊ မြို့​တံ​ခါး​နှင့်​ကန့်​လန့်​ကျင်​ကို မ​သုံး​တတ်၊ အ​ပေါင်း​အ​ဖော်​မ​ရှိ၊ တ​ခြား​စီ​နေ​တတ်​သော လူ​မျိုး​နေ​ရာ​သို့​သွား​ကြ​လော့။ 32 သူ​တို့​ကု​လား​အုတ် အ​စ​ရှိ​သော​တိ​ရ​စ္ဆာန်​အ​ပေါင်း​တို့​သည် လု​ယူ​ရာ ဖြစ်​ကြ​လိမ့်​မည်။ ပါး​မုန်း​ကို​ရိတ်​တတ်​သော လူ​မျိုး​ကို အ​ရပ်​ရပ်​သို့ ငါ​ကွဲ​ပြား​စေ​မည်။ အ​ရပ်​ရပ်​တို့​မှ သူ​တို့၌ ဘေး​ဥ​ပဒ်​ကို ငါ​ရောက်​စေ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။ 33 ဟာ​ဇော်​ပြည်​သည် မြေ​ခွေး​နေ​ရာ၊ လူ​ဆိတ်​ညံ​ရာ​အ​စဉ်​ဖြစ်၍၊ အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​နေ​ရ။ လူ​သား တစ်​စုံ​တစ်​ယောက်​မျှ မ​နေ​ရ။ လူ​သား တစ်​စုံ​တစ်​ယောက်​မျှ နေ​ရာ​မ​ကျ​ရ။