Salmos 109

A oração do perseguido

Ao mestre de canto. Salmo de Davi

1 Ó Deus do meu louvor,

não te cales,

2 Pois a boca do ímpio

e a boca do enganador estão abertas contra mim.

Têm falado contra mim

com uma língua mentirosa.

3 Eles me cercaram com palavras odiosas,

e pelejaram contra mim sem causa.

4 Em recompensa

do meu amor são meus adversários;

mas eu faço oração.

5 E me deram mal pelo bem,

e ódio pelo meu amor.

6 Põe sobre ele um ímpio,

e Satanás esteja

à sua direita.

7 Quando for julgado, saia condenado;

e

a sua oração

se lhe torne em pecado.

8 Sejam poucos os seus dias,

e outro tome o seu ofício.

9 Sejam órfãos os seus filhos,

e viúva sua mulher.

10 Sejam vagabundos

e pedintes os seus filhos,

e busquem pão fora

dos seus lugares desolados.

11 Lance o credor mão

de tudo quanto tenha,

e despojem

os estranhos o seu trabalho.

12 Não haja ninguém

que se compadeça dele,

nem haja quem favoreça

os seus órfãos.

13 Desapareça a sua posteridade,

o seu nome seja apagado

na seguinte geração.

14 Esteja na memória

do Senhor a iniquidade

de seus pais,

e não se apague

o pecado de sua mãe.

15 Antes estejam sempre perante

o Senhor,

para que faça desaparecer

a sua memória da terra.

16 Porquanto não

se lembrou de fazer misericórdia;

antes perseguiu

ao homem aflito e ao necessitado,

para

que pudesse até matar

o quebrantado de coração.

17 Visto que amou a maldição,

ela lhe sobrevenha,

e assim como não desejou a bênção,

ela se afaste dele.

18 Assim como se vestiu de maldição,

como sua roupa,

assim penetre ela nas suas entranhas,

como água,

e em seus ossos como azeite.

19 Seja para ele como

a roupa que o cobre,

e como cinto

que o cinja sempre.

20 Seja este o galardão dos meus contrários,

da parte do Senhor,

e dos

que falam mal contra a minha alma.

21 Mas tu,

ó Deus o Senhor,

trata comigo por amor do teu nome,

porque

a tua misericórdia é boa, livra-me,

22 Pois estou aflito e necessitado,

e o meu coração

está ferido dentro de mim.

23 Vou-me como

a sombra que declina;

sou sacudido

como o gafanhoto.

24 De jejuar estão enfraquecidos

os meus joelhos,

e a minha carne emagrece.

25 E

ainda lhes sou opróbrio;

quando me contemplam,

movem as cabeças.

26 Ajuda-me,

ó Senhor meu Deus,

salva-me segundo a tua misericórdia.

27 Para que saibam

que esta é a tua mão,

e que tu, Senhor, o fizeste.

28 Amaldiçoem eles, mas abençoa tu;

quando

se levantarem fiquem confundidos;

e alegre-se

o teu servo.

29 Vistam-se os meus adversários de vergonha,

e cubram-se

com a sua própria confusão

como com uma capa.

30 Louvarei grandemente ao Senhor

com a minha boca;

louvá-lo-ei entre a multidão.

31 Pois se porá à direita do pobre,

para o livrar

dos que condenam a sua alma.

Επίκληση στο Θεό να επέμβει

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ.

Θεέ, που σ’ εξυμνώ,

μη μένεις σιωπηλός!

2 Γιατί, το στόμα του ασεβή

και του ύπουλου το στόμα

μιλάνε εναντίον μου·

με γλώσσα που λέει ψέματα μίλησαν για μένα.

3 Με λόγια μίσους με κυκλώνουνε

κι αναίτια με πολεμούν.

4 Ενώ εγώ τους αγαπώ,

αντιδικούν μαζί μου,

αλλά εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς.

5 Μου ανταποδίδουνε κακό για το καλό,

αντί για την αγάπη μίσος.

6 Λένε: «Ας τον καταγγείλουμε ως ασεβή

κι ας του ορίσουμε δολερό συνήγορο.

7 Ώστε όταν θα δικάζεται, ένοχος να βρεθεί

κι η προσευχή του να του λογιστεί αμαρτία.

8 Ας γίνουν λιγοστές οι μέρες του

κι άλλος ας πάρει το αξίωμά του.

9 Ας γίνουν τα παιδιά του ορφανά

κι η γυναίκα του χήρα.

10 Οι γιοι του ας πλανιούνται κι ας παρακαλούν,

ας ζητιανεύουνε μακριά

απ’ των σπιτιών τους τα ερείπια.

11 Ας απαιτήσει ο δανειστής

όλα τα υπάρχοντά του,

και ξένοι ας αρπάζουνε το μόχθο του.

12 Κανείς να μην του είναι στοργικός,

κανένας σπλαχνικός για τα ορφανά του.

13 Οι απόγονοί του να ξολοθρευτούν,

σε μια γενιά να σβήσει τ’ όνομά τους.

14 Ας τη θυμάται ο Κύριος

την ανομία των προγόνων του,

η αμαρτία της μάνας του ας μην εξαλειφτεί.

15 Να τα θυμάται όλ’ αυτά για πάντα ο Κύριος,

μα η θύμηση των ίδιων από τη γη να εξαλειφθεί.

16 Γιατί δε νοιάστηκε να δείξει έλεος,

τον δύστυχο κατάτρεξε και τον φτωχό,

τον ταλαιπωρημένο για να τον σκοτώσει.

17 Να καταριέται του άρεσε·

ας πέσει πάνω του η κατάρα.

Την ευλογία δεν την ήθελε·

ας φύγει μακριά απ’ αυτόν.

18 Ντύθηκε την κατάρα*κατάρα. Η κατάρα νοείται όπως εις Ψλ 7:4-6. όπως το ρούχο του·

ας μπει αυτή μέσα του σαν το νερό

και σαν το λάδι ας μείνει πάνω του.

19 Λοιπόν, ας μείνει πάνω του

καθώς η φορεσιά που πάντα τον σκεπάζει

κι όπως η ζώνη που πάντα του την περιζώνεται».

20 Μ’ αυτή την τιμωρία πλήρωσέ τους, Κύριε,

αυτούς που με κατηγορούν

και με συκοφαντούνε.

21 Εσύ, Κύριε, Θεέ, πράξε για μένα

όπως αυτό που είσαι σου επιβάλλει·

η καλοσύνη σου είναι τέλεια,

γλίτωσέ με.

22 Γιατί, εγώ είμαι φτωχός και πένητας,

και πληγωμένη είναι μέσα μου η καρδιά μου.

23 Σαν τη σκιά που αποτραβιέται, λίγο λίγο χάνομαι,

μ’ αποτινάξανε σαν να ’μουνα ακρίδα.

24 Τα γόνατά μου απ’ τη νηστεία τρέμουνε

και το κορμί μου απόμεινε ισχνό.

25 Κι εγώ τους έγινα περίγελως·

όταν με βλέπουνε κουνάνε το κεφάλι.

26 Βοήθησέ με, Κύριε, Θεέ μου,

με την πολλή σου αγάπη σώσε με.

27 Κι ας δουν σ’ αυτήν την πράξη σου τη δύναμή σου,

και πως δικό σου έργο είναι, Κύριε.

28 Κι αν καταριούνται αυτοί,

εσύ θα μ’ ευλογείς·

κι αν σηκωθούνε εναντίον μου,

θα καταντροπιαστούνε,

και θα χαρεί ο αφοσιωμένος σου.

29 Οι συκοφάντες μου ας ντυθούνε την ντροπή,

και την αισχύνη τους καθώς μανδύα

ας τη φορέσουν.

30 Τον Κύριο με τα λόγια μου

πολύ θα τον δοξολογώ,

και μες στο πλήθος ύμνους θα του ψάλλω.

31 Αυτός τον φτωχό τον παραστέκεται,

για να τον σώζει από κείνους

που τον καταδικάζουν.