Salmos 142

A oração que pede socorro

Salmo didático de Davi. Oração que fez quando estava na caverna

1 Com a minha voz

clamei ao Senhor;

com a minha voz

supliquei ao Senhor.

2 Derramei a minha queixa

perante a sua face;

expus-lhe a minha angústia.

3 Quando o meu espírito

estava angustiado em mim,

então conheceste a minha vereda.

No caminho em que eu andava,

esconderam-me um laço.

4 Olhei para a minha direita, e vi;

mas não havia

quem me conhecesse.

Refúgio me faltou;

ninguém cuidou da minha alma.

5 A ti, ó Senhor, clamei;

eu disse: Tu és o meu refúgio,

e a minha porção

na terra dos viventes.

6 Atende ao meu clamor;

porque estou muito abatido.

Livra-me dos meus perseguidores;

porque são mais fortes do que eu.

7 Tira a minha alma da prisão,

para que louve o teu nome;

os justos me rodearão,

pois me fizeste bem.

Ο Κύριος ύστατο καταφύγιο του καταδιωγμένου

1 Μασχίλ*Μασχίλ. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 32:1. του Δαβίδ. Προσευχή όταν ήταν στη σπηλιά.

2 Με δυνατή φωνή κράζω στον Κύριο

και φωναχτά τον Κύριο ικετεύω.

3 Σκορπώ μπροστά του το παράπονό μου,

μπροστά του εκθέτω εγώ τη θλίψη μου.

4 Όταν λιγοψυχώ,

ξέρεις εσύ πού πάω.

Στο δρόμο ετούτον που πορεύομαι

μου στήσανε παγίδα.

5 Δεξιά μου κοίταξα και είδα πως

κανείς δεν ήταν που να με γνωρίζει·

για μένα εχάθη κάθε καταφύγιο,

κανένας που για τη ζωή μου να νοιαστεί.

6 Σ’ εσένα, Κύριε, φώναξα!

Είπα: Εσύ ’σαι ο προστάτης μου,

ό,τι μου ανήκει στη γη των ζωντανών.

7 Στη δέησή μου δώσε προσοχή,

γιατί πολύ εξασθένησα·

απάλλαξέ με απ’ τους διώκτες μου,

γιατ’ είναι δυνατότεροι από μένα.

8 Λευτέρωσέ με από τη φυλακή μου.

Και τότε στων δικαίων τη σύναξη

θα σε δοξολογήσω

γιατί με φρόντισες.