Salmos 22

Um clamor de angústia e um salmo de louvor

Ao mestre de canto, segundo a melodia "Corça da manhã". Salmo de Davi

1 Deus meu, Deus meu,

por que me desamparaste?

Por que te alongas do meu auxílio

e das palavras do meu bramido?

2 Deus meu, eu clamo de dia,

e tu não me ouves;

de noite,

e não tenho sossego.

3 Porém tu és santo,

tu que habitas entre

os louvores de Israel.

4 Em ti confiaram nossos pais;

confiaram, e tu os livraste.

5 A ti clamaram e escaparam;

em ti confiaram,

e não foram confundidos.

6 Mas eu sou verme,

e não homem,

opróbrio dos homens

e desprezado do povo.

7 Todos os que me veem

zombam de mim;

estendem os lábios

e meneiam a cabeça, dizendo:

8 Confiou no Senhor,

que o livre;

livre-o, pois nele tem prazer.

9 Mas tu és o que me tiraste

do ventre;

fizeste-me confiar,

estando aos seios de minha mãe.

10 Sobre ti fui lançado

desde a madre;

tu és o meu Deus

desde o ventre de minha mãe.

11 Não te alongues de mim,

pois a angústia está perto,

e não há quem ajude.

12 Muitos touros me cercaram;

fortes touros de Basã me rodearam.

13 Abriram contra mim suas bocas,

como um leão

que despedaça e que ruge.

14 Como água me derramei,

e todos os meus ossos

se desconjuntaram;

o meu coração é como cera,

derreteu-se no meio

das minhas entranhas.

15 A minha força se secou

como um caco,

e a língua se me pega

ao paladar;

e me puseste no pó da morte.

16 Pois me rodearam cães;

o ajuntamento de malfeitores

me cercou,

traspassaram-me as mãos e os pés.

17 Poderia contar

todos os meus ossos;

eles veem

e me contemplam.

18 Repartem entre si

as minhas vestes,

e lançam sortes

sobre a minha roupa.

19 Mas tu, Senhor,

não te alongues de mim.

Força minha,

apressa-te em socorrer-me.

20 Livra a minha alma da espada,

e a minha predileta

da força do cão.

21 Salva-me da boca do leão;

sim, ouviste-me,

das pontas dos bois selvagens.

22 Então declararei o teu nome

aos meus irmãos;

louvar-te-ei no meio

da congregação.

23 Vós, que temeis ao Senhor,

louvai-o;

todos vós, semente de Jacó,

glorificai-o;

e temei-o todos vós,

semente de Israel.

24 Porque não desprezou

nem abominou a aflição do aflito,

nem escondeu dele o seu rosto;

antes, quando ele clamou,

o ouviu.

25 O meu louvor será de ti

na grande congregação;

pagarei os meus votos

perante os que o temem.

26 Os mansos comerão

e se fartarão;

louvarão ao Senhor

os que o buscam;

o vosso coração

viverá eternamente.

27 Todos os limites da terra

se lembrarão,

e se converterão ao Senhor;

e todas as famílias das nações

adorarão perante a tua face.

28 Porque o reino é do Senhor,

e ele domina entre as nações.

29 Todos os que na terra são gordos

comerão e adorarão,

e todos os que descem ao pó

se prostrarão perante ele;

e nenhum poderá reter viva

a sua alma.

30 Uma semente o servirá;

será declarada ao Senhor

a cada geração.

31 Chegarão e anunciarão

a sua justiça

ao povo que nascer,

porquanto ele o fez.

Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;

1 Στον πρωτοψάλτη· όπως «το ελάφι της αυγής». Ψαλμός του Δαβίδ.

2 Θεέ μου, Θεέ μου,

γιατί με εγκατέλειψες;

γιατί στέκεις μακριά και δε με σώζεις;

γιατί τα λόγια της κραυγής μου δεν ακούς;

3 Θεέ μου,

σου κράζω όλη τη μέρα, μα εσύ δεν αποκρίνεσαι·

φωνάζω και τη νύχτα, μα να ησυχάσω δεν μπορώ.

4 Αλλά εσύ ’σαι ο Άγιος κι είσαι πάντα εκείνος

που ο Ισραήλ δοξολογεί.

5 Σ’ εσένα ελπίσανε οι πρόγονοί μας·

ελπίσαν και τους ελευθέρωσες.

6 Σ’ εσένα φώναξαν με δύναμη και σώθηκαν·

σ’ εσένα ελπίσανε και δεν ντροπιάστηκαν.

7 Αλλά εγώ είμαι σκουλήκι κι όχι άνθρωπος·

ανθρώπου παρωδία και λαού απόδιωγμα.

8 Με ειρωνεύεται καθένας που με βλέπει·

ζαρώνουνε τα χείλη τους,

κουνάνε το κεφάλι:

9 «Κατέφυγε στον Κύριο», λένε, «ας τον σώσει·

ας τον λυτρώσει,

αφού τον αγαπάει».

10 Εσύ με πήρες απ’ τη μήτρα·

και μ’ εμπιστεύτηκες στης μάνας μου τα στήθια.

11 Είμαι κοντά σου από τη γέννησή μου·

απ’ την κοιλιά της μάνας μου

εσύ ’σαι ο Θεός μου.

12 Μη φεύγεις από μένα!

Η θλίψη έρχεται·

και δεν υπάρχει βοηθός.

13 Με βάλανε στη μέση δυνατοί πολλοί,

της Βασάν οι ταύροι με κυκλώσαν.

14 Δείχνονται απειλητικοί εναντίον μου

σαν το λιοντάρι που ξεσκίζει και βρυχιέται.

15 Σαν το νερό παρέλυσα,

τσακίστηκαν όλα τα κόκαλά μου.

Μέσα μου έγιν’ η καρδιά σαν το κερί που λιώνει.

16 Σαν κεραμίδι ο λάρυγγάς μου*ο λάρυγγάς μου. Πιθανό κείμενο. Το εβρ. έχει: «η δύναμή μου». στέγνωσε,

κι η γλώσσα μου κολλάει στον ουρανίσκο·

με έριξες στο χώμα να πεθάνω.

17 Σκύλοι με κύκλωσαν,

κακοποιών φατρία μ’ έβαλε στη μέση·

ξεσκίσανε τα χέρια και τα πόδια μου.

18 Μπορούν να μετρηθούν όλα τα κόκαλά μου·

κι εκείνοι με κοιτάζουνε.

19 Τα ρούχα μου μοιράζουν μεταξύ τους

και ρίχνουν κλήρο για τη φορεσιά μου.

20 Εσύ όμως, Κύριε, μη μένεις μακριά μου·

έλα γοργά να με βοηθήσεις, δύναμή μου!

21 Λύτρωσε τη ζωή μου απ’ το σπαθί,

από την εξουσία του σκύλου

την πολύτιμη ψυχή μου.

22 Βγάλε με απ’ του λιονταριού το στόμα·

σώσε με απ’ του αγριοβούβαλου τα κέρατα.

Κύριε, μου ’χεις κιόλας αποκριθεί!

23 Θα εξιστορώ στ’ αδέρφια μου την ύπαρξή σου·

μέσα σ’ όλη τη σύναξη θα σ’ εξυμνώ.

24 Όσοι τον Κύριο σέβεστε υμνήστε τον!

Όλοι οι απόγονοι του Ιακώβ, δοξάστε τον!

Όλοι οι Ισραηλίτες, φοβηθείτε τον!

25 Κανένα δεν περιφρόνησε φτωχό

ούτε για τη θλίψη του αδιαφόρησε·

δεν έκρυψε απ’ αυτόν το πρόσωπό του

μα στην κραυγή του για βοήθεια ανταποκρίθηκε.

26 Ο έπαινός μου από σένα αρχίζει, Κύριε, σε σύναξη μεγάλη·

τα τάματά μου θα τα εκπληρώσω

μπροστά σ’ αυτούς που σε φοβούνται.

27 Θα φάνε οι φτωχοί και θα χορτάσουν·

όσοι ζητούν τον Κύριο θα τον δοξάσουν·

οι καρδιές τους θα ζήσουν αιώνια.

28 Θα θυμηθούν και θα γυρίσουνε στον Κύριο όλα τα πέρατα της γης·

και θα τον προσκυνήσουν οι οικογένειες όλες των λαών.

29 Γιατί στον Κύριο η απόλυτη εξουσία ανήκει

κι αυτός στα έθνη κυριαρχεί.

30 Μονάχα αυτόν θα προσκυνήσουν*Μονάχα... προσκυνήσουν. Το εβρ. έχει «έφαγαν και θα προσκυνήσουν».

οι καλοζωισμένοι όλοι της γης·

κάθε θνητός της γης θα υποκλιθεί μπροστά του·

θα ζήσει κι η ψυχή μου χάρη σ’ αυτόν.

31 Οι επερχόμενες γενιές θα τον λατρεύουν·

θα μιλάνε για τον Κύριο στη γενιά που ’ρχεται,

32 θα διαλαλούνε τη δικαιοσύνη του·

σ’ αυτούς που πρόκειται να γεννηθούν,

τα όσα έκανε θα πουν.