Salmos 40

Cântico de louvor e súplica de socorro

Ao mestre de canto. Salmo de Davi

1 Esperei com paciência no Senhor,

e ele se inclinou

para mim,

e ouviu o

meu clamor.

2 Tirou-me de um lago horrível,

de um charco de lodo,

pôs os meus pés

sobre uma rocha,

firmou os meus

passos.

3 E pôs um novo cântico na minha boca, um hino ao nosso Deus;

muitos o verão,

e temerão,

e confiarão

no Senhor.

4 Bem-aventurado o homem

que põe no Senhor a sua confiança,

e que

não respeita os soberbos

nem os que se desviam

para a mentira.

5 Muitas são, Senhor meu Deus,

as maravilhas

que tens operado para conosco,

e os teus pensamentos

não se podem contar diante de ti;

se eu

os quisera anunciar,

e deles falar,

são mais do

que se podem contar.

6 Sacrifício e oferta não quiseste;

os meus ouvidos abriste;

holocausto e expiação

pelo pecado não reclamaste.

7 Então disse: Eis aqui venho;

no rolo do livro

de mim está escrito.

8 Deleito-me em fazer a tua vontade, ó Deus meu;

sim, a tua

lei está dentro

do meu coração.

9 Preguei a justiça na grande congregação;

eis que

não retive os meus lábios,

Senhor,

tu o sabes.

10 Não escondi a tua justiça dentro do meu coração;

apregoei a tua fidelidade e a tua salvação.

Não escondi

da grande

congregação a tua benignidade

e a tua

verdade.

11 Não retires de mim, Senhor, as tuas misericórdias;

guardem-me continuamente a tua benignidade

e a tua

verdade.

12 Porque males sem número me têm rodeado;

as minhas

iniquidades me prenderam de modo que não posso olhar para cima.

São mais numerosas do

que os cabelos

da minha cabeça;

assim

desfalece o meu

coração.

13 Digna-te, Senhor, livrar-me:

Senhor, apressa-te

em meu auxílio.

14 Sejam à uma confundidos

e envergonhados os

que buscam a minha vida para destruí-la;

tornem atrás

e confundam-se os

que me querem mal.

15 Desolados sejam em pago

da sua afronta os

que me dizem:

Ah! Ah!

16 Folguem e alegrem-se em ti os que te buscam;

digam constantemente os

que amam a tua salvação:

Magnificado seja o

Senhor.

17 Mas eu sou pobre e necessitado;

contudo o Senhor cuida de mim.

Tu és o meu auxílio e o meu libertador;

não te detenhas,

ó meu Deus.

Ας μάθουν όλοι το τι έκανες για μένα!

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός του Δαβίδ.

2 Αδιάκοπα στον Κύριο έλπιζα κι αυτός με πρόσεξε

κι άκουσε την κραυγή μου.

3 Μ’ ανέσυρε από το λάκκο της φθοράς,

απ’ της λάσπης το βούρκο·

τα πόδια μου τα στήριξε

πάνω στο βράχο,

τα βήματά μου στέριωσε.

4 Στο στόμα μου έβαλε καινούριο ένα τραγούδι,

για το Θεό μας δοξολόγημα·

πολλοί θα δουν, θα ευλαβηθούν,

στον Κύριο θα ελπίσουν.

5 Μακάριος ο άνθρωπος, που ’χει στον Κύριο την ελπίδα του,

και προς τους μάταιους δε στρέφεται

κι όσους δουλεύουνε στο ψέμα.

6 Πληθώρα, Κύριε, Θεέ μας, τα έργα σου τα θαυμαστά,

κι όσα σχεδίασες για χάρη μας.

Κανένας δε συγκρίνεται μ’ εσένα!

Να τ’ αναγγείλω θα ’θελα και να τα πω,

είν’ όμως αναρίθμητα.

7 Θυσίες και προσφορές δεν θέλησες,

μου ’δωσες την επίγνωση·

δε ζήτησες ολοκαυτώματα

ούτε θυσίες εξιλέωσης.

8 Τότε είπα: «Να με, ήρθα».

Στου βιβλίου τον κύλινδρο για μένα γράφει.

9 Να κάνω ό,τι είν’ ευχάριστο σ’ εσένα,

Θεέ μου, επιθύμησα·

ο νόμος σου να ’ναι στο βάθος της καρδιάς μου.

10 Διαλάλησα τη δικαιοσύνη σου σε σύναξη μεγάλη,

να που τα χείλια μου δεν τα ’κλεισα·

Κύριε, εσύ το ξέρεις.

11 Τη δικαιοσύνη σου δεν έκρυψα στα βάθη της καρδιάς μου,

κήρυξα την πιστότητά σου και τη βοήθειά σου·

δεν κράτησα κρυμμένη την αγάπη σου

ούτε και την αλήθεια σου σε σύναξη μεγάλη.

12 Μην εμποδίσεις εσύ, Κύριε, την ευσπλαχνία σου σ’ εμένα·

η αγάπη σου κι η αλήθεια σου

ας με φρουρούν παντοτινά.

13 Γιατί πέσαν απάνω μου δεινά που δε μετριούνται,

με πήραν οι ανομίες μου και δεν μπορώ να δω·

–πιότερες κι από τα μαλλιά της κεφαλής μου–

και μ’ εγκατέλειψε το θάρρος μου.

14 Κύριε, στέρξε να με σώσεις·

τάχυνε, Κύριε,

να με βοηθήσεις.

15 Ας ντροπιαστούν όλοι μαζί κι ας εξουθενωθούν

αυτοί που θέλουν ν’ αφαιρέσουν τη ζωή μου·

ατιμασμένοι ας πισωστρέψουν

αυτοί που με τη δυστυχία μου χαίρονται.

16 Ας μείνουν άναυδοι απ’ το αίσχος τους

όσοι για μένα λέν’:

«καλά να πάθει».

17 Ας ευφρανθούν και ας χαρούν κοντά σου

όλοι όσοι σε ζητάνε, Κύριε,

και πάντα ας λένε:

«Μεγάλος είν’ ο Κύριος!»

όσοι αγαπούν τη σωτηρία που χαρίζεις.

18 Εγώ είμαι άθλιος και φτωχός,

μη με ξεχάσεις, όμως, Κύριε.

Εσύ ’σαι βοηθός μου κι ελευθερωτής,

Θεέ μου, μην αργήσεις.*Οι στίχοι 14-18 αντιστοιχούν με μικρές παραλλαγές στον Ψλ 70.