Salmos 39

A vanidade da vida

Ao mestre de canto, Jedutum. Salmo de Davi

1 Eu disse: Guardarei os meus caminhos para não pecar com a minha língua;

guardarei a boca

com um freio,

enquanto o ímpio

estiver diante

de mim.

2 Com o silêncio fiquei mudo;

calava-me mesmo acerca do bem,

e a minha dor se agravou.

3 Esquentou-se-me o coração dentro de mim;

enquanto eu meditava se acendeu um fogo;

então falei

com a minha

língua:

4 Faze-me conhecer, Senhor, o meu fim,

e a medida dos meus dias qual é,

para que

eu sinta quanto

sou frágil.

5 Eis que fizeste os meus dias como a palmos;

o tempo

da minha vida é como nada diante de ti;

na verdade, todo homem,

por mais firme

que esteja,

é totalmente vaidade.

(Selá.)

6 Na verdade, todo homem anda numa vã aparência;

na verdade, em vão se inquietam;

amontoam riquezas,

e não sabem

quem as levará.

7 Agora, pois, Senhor,

que espero eu? A minha esperança está em ti.

8 Livra-me de todas as minhas transgressões;

não me faças

o opróbrio

dos loucos.

9 Emudeci; não abro a minha boca,

porquanto tu o fizeste.

10 Tira de sobre mim a tua praga;

estou desfalecido

pelo golpe da tua mão.

11 Quando castigas o homem,

com repreensões por causa da iniquidade,

fazes com

que a sua beleza se consuma como a traça;

assim todo

homem é vaidade.

(Selá.)

12 Ouve, Senhor, a minha oração,

e inclina os teus ouvidos ao meu clamor;

não te cales perante as minhas lágrimas,

porque sou um

estrangeiro contigo

e peregrino,

como todos os

meus pais.

13 Poupa-me, até que tome alento,

antes que me vá,

e não seja

mais.

Δώσε μου ανάπαυλα, η ζωή είναι τόσο σύντομη...

1 Στον πρωτοψάλτη, τον Ιεδουθούν.*Ιεδουθούν. Αρχιμουσικός της εποχής του Δαβίδ (βλ. Α΄ Χρ 25:1.3.6). Ψαλμός του Δαβίδ.

2 Είπα:

«Θα ’μαι προσεκτικός στο πώς πορεύομαι,

ώστε η γλώσσα μου να μη με κάνει κι αμαρτάνω·

θα βάλω φίμωτρο στο στόμα μου

όσο μπροστά μου θα ’ναι ο ασεβής».

3 Άφωνος έγινα, βουβός,

–ούτε καλό δεν έλεγα–

κι ο πόνος μου δυνάμωνε.

4 Γέμισε αγωνία η καρδιά μου·

καθώς συλλογιζόμουν

φούντωνε η αγωνία μου·

ωσότου λύθηκε η γλώσσα μου και είπα:

5 «Φανέρωσέ μου, Κύριε, το τέλος μου,

και πόσες θα ’ναι οι μέρες της ζωής μου·

ώστε να ξέρω πόσο είμαι φθαρτός».

6 Τι λίγο που έκανες να διαρκεί η ζωή μου!

Μπροστά σου η ύπαρξή μου ένα τίποτα·

κι αέρα φύσημα η στερεότητα του ανθρώπου.

(Διάψαλμα)

7 Και να, σαν τη σκιά ο άνθρωπος πορεύεται,

άνεμος είν’ ο πλούτος που σωρεύει,

χωρίς να ξέρει ποιος θα τον συνάξει.

8 Και τώρα τι προσμένω, Κύριε;

σ’ εσένα την ελπίδα μου στηρίζω.

9 Λύτρωσέ με απ’ όλες τις ανομίες μου·

στη χλεύη του ανόητου

μη μ’ αφήσεις.

10 Σώπασα· το στόμα δεν ανοίγω,

γιατί εσύ μ’ έφερες εδώ που βρίσκομαι.

11 Στρέψε μακριά από μένα τα πλήγματά σου·

κάτω απ’ το στιβαρό σου χέρι

εγώ αφανίστηκα.

12 Κολάζοντας την ανομία τον άνθρωπο παιδαγωγείς,

και κατατρώς όπως ο σκόρος

ό,τι έχει πιο πολύτιμο.

Πνοή τ’ ανέμου, αλήθεια, αυτό είναι ο κάθε άνθρωπος.

(Διάψαλμα)

13 Την προσευχή μου, Κύριε, άκουσε,

πρόσεξε την κραυγή μου·

στα δάκρυά μου μη σωπαίνεις,

γιατί είμαι μόνο ένας φιλοξενούμενός σου,

ξένος, χωρίς δικαιώματα,

σαν όλους τους προγόνους μου.

14 Άσε με απ’ το βλέμμα σου κι ευχάριστα θα νιώσω·

πριν φύγω και δεν υπάρχω πια.