Salmos 42

A alma anseia por Deus

Ao mestre de canto. Salmo didático dos filhos de Corá

1 Assim como o cervo brama pelas correntes das águas,

assim suspira a minha alma

por ti,

ó Deus!

2 A minha alma tem sede de Deus, do Deus vivo;

quando entrarei

e me apresentarei ante a face

de Deus?

3 As minhas lágrimas servem-me de mantimento de dia e de noite,

enquanto me dizem

constantemente:

Onde está o

teu Deus?

4 Quando me lembro disto, dentro de mim derramo a minha alma;

pois eu havia ido

com a multidão.

Fui com eles à casa de Deus,

com voz

de alegria

e louvor,

com a multidão

que festejava.

5 Por que estás abatida, ó minha alma,

e por que te perturbas

em mim? Espera

em Deus,

pois ainda o

louvarei pela

salvação da sua

face.

6 Ó meu Deus, dentro de mim a minha alma está abatida;

por isso lembro-me de ti desde a terra do Jordão,

e desde os hermonitas,

desde o pequeno

monte.

7 Um abismo chama outro abismo,

ao ruído das tuas cachoeiras;

todas as tuas ondas

e as tuas vagas têm passado sobre mim.

8 Contudo o Senhor mandará a sua misericórdia de dia,

e de noite

a sua canção estará comigo,

uma oração

ao Deus

da minha vida.

9 Direi a Deus, minha rocha:

Por que te esqueceste

de mim? Por

que ando lamentando

por causa da opressão

do inimigo?

10 Com ferida mortal em meus ossos me afrontam os meus adversários,

quando todo dia

me dizem:

Onde está o

teu Deus?

11 Por que estás abatida, ó minha alma,

e por que te perturbas dentro de mim? Espera em Deus,

pois ainda o louvarei,

o qual é

a salvação

da minha face,

e o meu

Deus.

Όπως η ελαφίνα αποζητάει

1 Στον πρωτοψάλτη, ψαλμός διδακτικός· για τη συγγένεια του Κορέ.*Οι ψαλμοί 42 και 43 αρχικά ήταν ενωμένοι. – Η συγγένεια του Κορέ ήταν μαζί με άλλες επιφορτισμένη με την υμνωδία στο ναό της Ιερουσαλήμ. Κατά το Α΄ Χρ 6:22 τα μέλη της ήταν απόγονοι του Κορέ (βλ. Αρ κεφ. 16).

2 Όπως η ελαφίνα αποζητάει τα τρεχούμενα νερά

έτσι η ψυχή μου σ’ αποζητάει Θεέ μου!

3 Είν’ η ψυχή μου διψασμένη για το Θεό,

για τον αληθινό Θεό.

Πότε θα ’ρθώ να δω το πρόσωπό σου, Θεέ μου;

4 Τα δάκρυά μου είναι ψωμί για μένα μέρα νύχτα,

όταν ακούω να μου λένε ολημερίς,

«πού είναι ο Θεός σου;»

5 Θυμάμαι –και λιώνει μέσα μου η καρδιά–

όταν με ένδοξη, πολυπληθή πορεία

βάδιζα προς τον οίκο του Θεού,

μες σε φωνές χαράς κι ευχαριστίας,

στο θόρυβο των πανηγυριστών.

6 Ψυχή μου, γιατί λυπάσαι και μ’ αναστατώνεις;

Έλπιζε στο Θεό· θα τον υμνήσω πάλι

της ύπαρξής μου το σωτήρα και Θεό μου.

7 Θλίβεται μέσα μου η ψυχή μου·

για τούτο, Κύριε, θα σε θυμηθώ

απ’ του Ιορδάνη τις πηγές,

πλάι στο βουνό Μισάρ,

κι απ’ του Ερμών τα υψώματα.

8 Η μια στην άλλη άβυσσο φωνάζει

με των καταρραχτών σου τη βοή·

όλα τα κύματά σου κι οι φουρτούνες σου

πέρασαν από πάνω μου.

9 Τη μέρα στέλνει ο Κύριος το έλεός του,

κι εγώ θα λέω τη νύχτα το τραγούδι του,

την προσευχή μου στης ζωής μου το Θεό.

10 Θα λέω στο Θεό, στο βράχο μου:

«Γιατί μ’ απολησμόνησες;

γιατί να ζω με λύπη,

κάτω απ’ του εχθρού μου την καταπίεση;»

11 Τσακίζονται τα κόκαλά μου

όταν μ’ εξευτελίζουν οι δυνάστες μου,

καθώς μου λένε ολημερίς,

«πού είναι ο Θεός σου;»

12 Ψυχή μου, γιατί λυπάσαι και μ’ αναστατώνεις;

Έλπιζε στο Θεό· θα τον υμνήσω πάλι

της ύπαρξής μου το σωτήρα και Θεό μου.