Salmos 44

Súplica pelo socorro de Deus

Ao mestre de canto. Dos filhos de Corá. Salmo didático

1 Ó Deus, nós ouvimos com os nossos ouvidos,

e nossos pais nos têm contado a obra que fizeste em seus dias,

nos tempos

da antiguidade.

2 Como expulsaste os gentios

com a tua mão

e os plantaste a eles;

como afligiste os

povos e os

derrubaste.

3 Pois não conquistaram a terra pela sua espada,

nem o seu braço os salvou,

mas a tua destra e o teu braço,

e a

luz da

tua face,

porquanto te

agradaste deles.

4 Tu és o meu Rei, ó Deus;

ordena salvações para Jacó.

5 Por ti venceremos os nossos inimigos;

pelo teu nome pisaremos os

que se levantam

contra nós.

6 Pois eu não confiarei no meu arco,

nem a minha

espada me salvará.

7 Mas tu nos salvaste dos nossos inimigos,

e confundiste

os que

nos odiavam.

8 Em Deus nos gloriamos todo o dia,

e louvamos o

teu nome eternamente.

(Selá.)

9 Mas agora tu nos rejeitaste e nos confundiste,

e não sais

com os nossos

exércitos.

10 Tu nos fazes retirar do inimigo,

e aqueles que

nos odeiam nos saqueiam

para si.

11 Tu nos entregaste como ovelhas para comer,

e nos espalhaste

entre os gentios.

12 Tu vendes por nada o teu povo,

e não aumentas a tua riqueza com o seu preço.

13 Tu nos pões por opróbrio aos nossos vizinhos,

por escárnio

e zombaria daqueles

que estão à roda de nós.

14 Tu nos pões por provérbio entre os gentios,

por movimento

de cabeça

entre os povos.

15 A minha confusão está constantemente diante de mim,

e a vergonha

do meu rosto me cobre,

16 À voz daquele que afronta e blasfema,

por causa do inimigo

e do vingador.

17 Tudo isto nos sobreveio;

contudo não nos esquecemos de ti,

nem nos houvemos falsamente

contra a tua aliança.

18 O nosso coração não voltou atrás,

nem os nossos

passos se

desviaram das tuas

veredas;

19 Ainda que nos quebrantaste num lugar de dragões,

e nos cobriste

com a sombra

da morte.

20 Se nós esquecemos o nome do nosso Deus,

e estendemos as nossas mãos

para um deus

estranho,

21 Porventura não esquadrinhará Deus isso?

Pois ele sabe

os segredos

do coração.

22 Sim, por amor de ti,

somos mortos todo o dia;

somos reputados

como ovelhas

para o matadouro.

23 Desperta, por que dormes,

Senhor? Acorda,

não nos rejeites

para sempre.

24 Por que escondes a tua face,

e te esqueces da nossa miséria

e da nossa opressão?

25 Pois a nossa alma está abatida até ao pó;

o nosso ventre

se apega

à terra.

26 Levanta-te em nosso auxílio,

e resgata-nos por amor

das tuas misericórdias.

Κι όμως εσύ μας απέρριψες

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός διδακτικός· για τη συγγένεια του Κορέ.*Βλ. υποσ. εις Ψλ 42:1.

2 Με τα ίδια μας τ’ αυτιά ακούσαμε, Θεέ,

όσα μας εξιστόρησαν οι προγονοί μας·

τα έργα που έκανες στις μέρες τους,

σ’ αλλοτινούς καιρούς.

3 Εσύ με τη δική σου δύναμη αλλόπιστους ξερίζωσες,

αυτούς για να φυτέψεις·

για να τους δώσεις άνεση

κατέστρεψες λαούς.

4 Δεν κατακτήσανε τη χώρα αυτή με τα σπαθιά τους,

κι ούτε τους βόηθησαν τα μπράτσα τους,

αλλά η ευνοϊκή σου δύναμη κι η ισχύς·

το φως της παρουσίας σου,

επειδή τους ευνόησες.

5 Εσύ ’σαι βασιλιάς μου, Θεέ μου·

δώσε τη νίκη σου στον Ιακώβ.*στον Ιακώβ. Νοούνται οι απογόνοι του Ιακώβ στην εποχή του Ψαλμωδού.

6 Μαζί μ’ εσένα

συντρίψαμε τους αντιπάλους μας·

με τη δική σου ύπαρξη κατανικήσαμε

αυτούς που μας επιτεθήκαν.

7 Εγώ δεν εμπιστεύομαι το τόξο μου

ούτε και το σπαθί για να με σώσει.

8 Εσύ μας έσωσες από τους αντιπάλους μας,

εσύ εξουθενώνεις τους εχθρούς μας.

9 Όλη τη μέρα θα σ’ εξυμνούμε Θεέ,

την ύπαρξή σου αιώνια θα δοξάζουμε.

(Διάψαλμα)

10 Εσύ όμως μας απέρριψες, μας ντρόπιασες

και πια δε συμπορεύεσαι με το στρατό μας.

11 Μας έκανες να φύγουμε μπροστά στους αντιπάλους μας

και μας λεηλατήσαν οι εχθροί μας.

12 Μας παραδίνεις σαν αρνιά για τη σφαγή·

μέσα στα έθνη μάς διασκορπίζεις.

13 Πούλησες το λαό σου δίχως τίμημα

και δεν κέρδισες τίποτε απ’ αυτόν.

14 Μας άφησες στη χλεύη των γειτόνων μας,

στο όνειδος όσων μας τριγυρίζουν.

15 Μας έκανες περίγελο στα έθνη·

για μας κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά οι λαοί.

16 Ολημερίς θωρώ την καταφρόνια μου·

το πρόσωπό μου το σκεπάζει η ντροπή

17 στ’ άκουσμα της φωνής του χλευαστή του βλάσφημου,

στην παρουσία του εχθρού και του εκδικητή.

18 Αυτά όλα μας βρήκανε

κι εμείς δε σε ξεχάσαμε·

ούτε τη διαθήκη σου προδώσαμε.

19 Και δεν άλλαξε φρόνημα η καρδιά μας,

και δεν ξεστράτισαν τα βήματά μας

από τα μονοπάτια σου,

20 τότε που εσύ μας σύντριψες στων τσακαλιών τον τόπο*στων τσακαλιών τον τόπο. Το εβρ. είναι ασαφές. Η παρουσία τσακαλιών συχνά υποδηλώνει ερημωμένη χώρα. Βλ. Ιερ 9:10· 10:22· 49:33· 51:37.

και με σκοτάδι θανατερό μας σκέπασες.

21 Αν είχαμε ξεχάσει του Θεού μας την ύπαρξη

κι είχαμε επικαλεσθεί ξένους θεούς,

22 μη δε θα το ’χες μάθει Θεέ,

εσύ, που της καρδιάς τα μυστικά γνωρίζεις;

23 Για σένα καθημερινά μη δε μας εξοντώνουνε;

Μας λογαριάζουν σαν αρνιά για τη σφαγή.

24 Σήκω! Γιατί ησυχάζεις, Κύριε;

Δράσε!

Για πάντα μη μας απωθείς.

25 Την παρουσία σου γιατί την κρύβεις

και λησμονάς τη δυστυχία και την ανάγκη μας;

26 Δες, η ζωή μας έπεσε στο χώμα,

και το κορμί μας κόλλησε στη γη.

27 Σήκω, βοήθησέ μας και λύτρωσέ μας,

συ που μας αγαπάς.