Salmos 50

A adoração verdadeira

Salmo de Asafe

1 O Deus poderoso, o Senhor,

falou e chamou a terra

desde o nascimento do sol até ao seu ocaso.

2 Desde Sião,

a perfeição da formosura,

resplandeceu Deus.

3 Virá o nosso Deus, e não se calará;

um fogo

se irá consumindo diante dele,

e haverá grande

tormenta ao redor

dele.

4 Chamará os céus lá do alto,

e a terra,

para julgar o seu povo.

5 Ajuntai-me os meus santos,

aqueles que fizeram comigo

uma aliança

com sacrifícios.

6 E os céus anunciarão a sua justiça;

pois Deus mesmo é o Juiz. (Selá.)

7 Ouve, povo meu, e eu falarei;

ó Israel, e eu protestarei contra ti:

Sou Deus,

sou o teu Deus.

8 Não te repreenderei pelos teus sacrifícios,

ou holocaustos,

que estão

continuamente perante mim.

9 Da tua casa não tirarei bezerro,

nem bodes

dos teus currais.

10 Porque meu é todo animal da selva,

e o gado

sobre milhares

de montanhas.

11 Conheço todas as aves dos montes;

e minhas

são todas as feras

do campo.

12 Se eu tivesse fome,

não to diria,

pois meu é o mundo

e toda a

sua plenitude.

13 Comerei eu carne

de touros? Ou beberei sangue de bodes?

14 Oferece a Deus sacrifício de louvor,

e paga

ao Altíssimo os

teus votos.

15 E invoca-me no dia da angústia;

eu te livrarei,

e tu me glorificarás.

16 Mas ao ímpio diz Deus:

Que fazes tu em recitar os meus estatutos,

e em tomar a minha aliança

na tua boca?

17 Visto que odeias a correção,

e lanças as minhas palavras para detrás de ti.

18 Quando vês o ladrão, consentes com ele,

e tens a tua parte

com adúlteros.

19 Soltas a tua boca para o mal,

e a tua língua compõe o engano.

20 Assentas-te a falar contra teu irmão;

falas mal

contra o filho de tua mãe.

21 Estas coisas tens feito, e eu me calei;

pensavas que era tal como tu,

mas eu te

repreenderei,

e as porei

por ordem diante dos teus olhos:

22 Ouvi pois isto, vós que vos esqueceis de Deus;

para que

eu vos não faça em pedaços,

sem haver

quem vos livre.

23 Aquele que oferece o sacrifício de louvor me glorificará;

e àquele

que bem ordena

o seu caminho

eu mostrarei a salvação

de Deus.

Ο Κύριος εμφανίζεται για ν’ αναγγείλει την κρίση του

1 Ψαλμός του Ασάφ.*Κατά το Α΄ Χρ 6:16-17,24· 25:1· Β΄ Χρ 35:15 κλπ. ο Ασάφ ήταν ένας από τους υπευθύνους της ιερής μουσικής και υμνωδίας την εποχή του Δαβίδ. Μαζί του υπεύθυνοι ήταν οι Αιμάν (υποσ. εις Ψλ 88:1) και ο Ιεδουθούν (υποσ. εις Ψλ 39:1). Άλλοι Ψαλμοί του Ασάφ είναι οι 73 έως 83.

Θεός θεών ο Κύριος,

μίλησε και κάλεσε τη γη

απ’ την ανατολή του ήλιου ως τη δύση.

2 Απ’ τη Σιών

–της ομορφιάς το στέμμα–

έλαμψε ο Θεός.

3 Θα ’ρθεί ο Θεός μας και δεν θα αδρανήσει·

μπροστά του πάει φωτιά που κατακαίει,

τριγύρω του μεγάλη ανεμοθύελλα.

4 Καλεί τους ουρανούς, καλεί τη γη

σαν μάρτυρες, για να δικάσει το λαό του.

5 «Μαζέψτε μπρος μου τους πιστούς μου»,

είπ’ ο Θεός,

«που δέχτηκαν τη διαθήκη μου

και την επισφραγίσανε

προσφέροντας θυσία».

6 Οι ουρανοί κηρύττουν τη δικαιοσύνη του·

Θεός είναι ο κριτής αυτός.

(Διάψαλμα)

7 «Άκου, λαέ μου, θα μιλήσω·

Ισραήλ, θα μαρτυρήσω εναντίον σου·

εγώ ο Θεός, ο Θεός σου.

8 Θυσίες μού προσφέρεις.

Δε σε κατηγορώ γι’ αυτές·

τα ολοκαυτώματά σου διαρκώς είναι μπροστά μου.

9 Αλλά δε θα δεχτώ μοσχάρι από το στάβλο σου,

ούτε μου χρειάζονται τραγιά απ’ το μαντρί σου.

10 Γιατί δικά μου είναι τα ζώα όλα του δάσους,

τ’ αγρίμια όλα που ζουν απάνω στα βουνά.

11 Γνωρίζω όλα τα πουλιά στις κορυφές ψηλά

κι ό,τι σαλεύει μέσα στους αγρούς σ’ εμένα ανήκει.

12 Αν ήταν να πεινάσω δε θα ερχόμουν να σ’ το πω,

γιατί δική μου είν’ η γη

και ό,τι τη γεμίζει.

13 Μήπως εγώ το κρέας τρώω των βοδιών

και μήπως το αίμα πίνω εγώ των τράγων;

14 Πρόσφερε μάλλον την ευχαριστία σου

σ’ εμένα το Θεό

κι εκπλήρωσε τα τάματά σου

σ’ εμέ τον Ύψιστο.

15 Επικαλέσου με στης θλίψης σου τη μέρα·

θα σε λυτρώσω και θα με δοξάσεις».

(Διάψαλμα)

16 Είπε στον απειθή ο Θεός:

«Τι ωφελεί τις εντολές μου ν’ απαγγέλλεις;

να ’χεις τη διαθήκη μου στο στόμα σου,

17 εσύ, που δεν ανέχεσαι να σε διορθώνω

κι αψήφιστα παίρνεις τα λόγια μου;

18 Όταν βλέπεις τον κλέφτη,

μαζί του συντροφιάζεσαι·

με τους μοιχούς έχεις δοσοληψίες.

19 Για το κακό, το στόμα σου είν’ ορθάνοιχτο·

κι η γλώσσα σου υφαίνει την απάτη.

20 Κάθεσαι και κακολογείς το διπλανό σου

κι αναίσχυντα συκοφαντείς

της μάνας σου το γιο.

21 Αυτά όλα έκανες εσύ, κι εγώ ήμουν σιωπηλός.

Νόμισες μήπως όμοιος ότι έγινα μ’ εσένα;

Αλλά θα σ’ επιπλήξω,

κι όλα θα τ’ αραδιάσω στα μάτια σου μπροστά.

22 »Ετούτα στοχαστείτε τα

εσείς που μ’ έχετε ξεχάσει·

μήπως και σας αρπάξω

και σωτήρας δε βρεθεί.

23 Ευχαριστία,

αυτή είν’ η προσφορά που με δοξάζει·

κι όποιος το δρόμο του ευθύ χαράζει

σ’ αυτόν θα δείξω τη σωτηρία μου».