Salmos 74

A oração pela redenção do povo

Salmo didático de Asafe

1 Ó Deus,

por que nos rejeitaste

para sempre? Por que se acende a tua ira

contra as ovelhas do teu pasto?

2 Lembra-te da tua congregação,

que compraste desde a antiguidade;

da vara da tua herança,

que remiste;

deste monte

Sião, em

que habitaste.

3 Levanta os teus pés para as perpétuas assolações,

para tudo o

que o inimigo tem feito

de mal no santuário.

4 Os teus inimigos bramam no meio dos teus lugares santos;

põem neles as

suas insígnias

por sinais.

5 Um homem se tornava famoso,

conforme houvesse levantado machados,

contra a espessura do arvoredo.

6 Mas agora toda obra entalhada

de uma vez quebram

com machados

e martelos.

7 Lançaram fogo no teu santuário;

profanaram, derrubando-a até ao chão,

a morada do teu nome.

8 Disseram nos seus corações:

Despojemo-los de uma vez.

Queimaram todos os

lugares santos de Deus

na terra.

9 Já não vemos os nossos sinais, já não há profeta,

nem há entre

nós alguém que saiba até

quando isto durará.

10 Até quando, ó Deus,

nos afrontará o

adversário? Blasfemará o inimigo o teu nome

para sempre?

11 Por que retiras a tua mão, a saber,

a tua destra? Tira-a

de dentro do teu seio.

12 Todavia Deus é o meu Rei desde a antiguidade,

operando a salvação

no meio

da terra.

13 Tu dividiste o mar

pela tua força;

quebrantaste as cabeças

das baleias

nas águas.

14 Fizeste em pedaços as cabeças do leviatã,

e o deste

por mantimento

aos habitantes do deserto.

15 Fendeste a fonte e o ribeiro;

secaste os rios impetuosos.

16 Teu é o dia e tua é a noite;

preparaste a luz

e o sol.

17 Estabeleceste todos os limites da terra;

verão e inverno tu os formaste.

18 Lembra-te disto:

que o inimigo afrontou ao Senhor

e que um

povo louco blasfemou o teu nome.

19 Não entregues às feras a alma da tua rola;

não te esqueças

para sempre da vida

dos teus aflitos.

20 Atende a tua aliança;

pois os lugares tenebrosos

da terra estão cheios

de moradas de crueldade.

21 Oh, não volte envergonhado o oprimido;

louvem o teu

nome o aflito

e o necessitado.

22 Levanta-te, ó Deus, pleiteia a tua própria causa;

lembra-te da afronta

que o louco

te faz cada dia.

23 Não te esqueças dos gritos dos teus inimigos;

o tumulto daqueles

que se levantam

contra ti aumenta continuamente.

Επίκληση στο Θεό μπροστά στα ερείπια του ναού

1 Μασχίλ του Ασάφ.

Γιατί, Θεέ, μάς εγκατέλειψες για πάντα;

γιατί απειλείς με την οργή σου

εκείνους που φροντίζεις;

2 Θυμήσου το λαό σου,

που τον απέκτησες απ’ τα πανάρχαια χρόνια,

τη φυλή που εξαγόρασες για ιδιοκτησία σου.

Θυμήσου το όρος της Σιών,

που κατοικία σου το ’κανες.

3 Φέρε τα βήματά σου

σ’ αυτά τα θλιβερά ερείπια·

όλα τα λεηλάτησαν στο ναό οι εχθροί σου.

4 Βρυχήθηκαν οι αντίπαλοί σου

μέσα στο χώρο της λατρείας σου·

κι εκεί υψώσαν τις σημαίες τους.

5 Έμοιαζαν σα να κράδαιναν

τσεκούρια μες στο δάσος.

6 Και μονομιάς έσπασαν όλα τα ξυλόγλυπτα,

χτυπώντας με τσεκούρια και σφυριά.

7 Πυρπόλησαν το αγιαστήριό σου·

ισοπεδώσαν και μολύνανε

την κατοικία της ύπαρξής σου.

8 Και σκέφτηκαν: «Όλους ας τους συντρίψουμε μια κι έξω

κι ας κάψουμε όλους τους τόπους

της λατρείας του Θεού στη χώρα».

9 Δε βλέπουμε πια τα σημεία της παρουσίας σου·

προφήτης δεν υπάρχει πια

κι ούτε κανένας μας γνωρίζει

το πόσο θα κρατήσει αυτό.

10 Θεέ, ως πότε θα ονειδίζει ο καταπιεστής;

θα χλευάζει ο πολέμιος για πάντα τ’ όνομά σου;

11 Γιατί απέσυρες τη δύναμή σου

και μένεις αδρανής;

12 Αλλά εσύ Θεέ είσαι ο βασιλιάς μας από τότε που υπάρχουμε·

εσύ που ενεργείς τη σωτηρία σ’ όλη τη γη.

13 Εσύ, με τη δύναμή σου, διαχώρισες τη θάλασσα·

σύντριψες τα κεφάλια των θαλασσινών δρακόντων.

14 Εσύ τσάκισες του Λεβιάθαν τα κεφάλια·

τον έδωσες τροφή στα ζώα της ερήμου.

15 Εσύ έκανες ν’ αναβρύσουν πηγές και χείμαρροι,

εσύ ποτάμια ξέρανες αστείρευτα.

16 Δική σου είναι η μέρα, δική σου και η νύχτα·

εσύ έκανες τον ήλιο και τ’ αστέρια.

17 Εσύ στερέωσες όλα τα όρια της γης,

καλοκαίρι και χειμώνα, εσύ τα έκανες.

18 Θυμήσου τούτο: Σε περιγελά, Κύριε, ο εχθρός,

κι ένας ανόητος λαός προσβάλλει τ’ όνομά σου.

19 Στα θηρία μην αφήνεις τη ζωή του αθώου σου,

των δύστυχών σου τη ζωή συνέχεια μην ξεχνάς.

20 Επίβλεψε στη διαθήκη σου,

επειδή γέμισαν οι σκοτεινές της γης γωνιές

εστίες αδικίας.

21 Μην αφήνεις να ντροπιαστεί ο καταπιεσμένος·

δώσε ο φτωχός κι ο δύστυχος να υμνούνε τ’ όνομά σου.

22 Σήκω, Θεέ, υπερασπίσου το δίκιο σου·

θυμήσου πώς σε χλεύαζε όλη μέρα ο ασεβής.

23 Μην ξεχνάς τις κραυγές των αντιπάλων σου,

το θόρυβο, που ολοένα εντείνεται,

αυτών που σε μισούν.