Publicidade

Isaías 51

VULG

1 Ouvi-me, vós que seguis a justiça, e que buscais o Senhor! Olhai a rocha de que fostes talhados, a pedreira de onde vos tiraram:

2 considerai Abraão, vosso pai, e Sara, que vos pôs no mundo. Ele estava , quando o chamei, mas eu o abençoei e o multipliquei,

3 porque o Senhor vai ter piedade de Sião, e reparar todas as suas ruínas. Do deserto em que ela se tornou ele fará um Éden, e da sua estepe um jardim do Senhor. se encontrarão o prazer e a alegria, os cânticos de louvor e as melodias da música.

4 Povos, escutai bem! Nações, prestai-me atenção! Pois é de mim que emanará a doutrina e a verdadeira religião que será a luz dos povos.

5 De repente, minha justiça chegará, minha salvação vai aparecer, meu braço fará justiça aos povos, as ilhas em mim terão esperança e contarão com meu braço.

6 Levantai os olhos para o céu, volvei vosso olhar à terra: os céus vão desvanecer-se como fumaça, como um vestido em farrapos ficará a terra, e seus habitantes morrerão como moscas. Mas minha salvação subsistirá sempre, e minha vitória não terá fim.

7 Ouvi-me, vós que conheceis a justiça, povo meu, em cujo coração está a minha doutrina: não temais os insultos dos homens, não vos deixeis abater pelos seus ultrajes,

8 porque a traça os comerá como uma vestimenta, e os vermes das traças os roerão como . Mas minha vitória subsistirá sempre e meu triunfo persistirá de geração em geração.

9 Desperta, braço do Senhor, desperta, recobra teu vigor! Levanta-te como nos dias do passado, como nos tempos de outrora. Não foste tu que esmagaste Raab e fendeste de alto a baixo o Dragão?

10 Não foste tu que secaste o mar e estancaste as águas do grande abismo? Tu que abriste no fundo do mar um caminho, para por passarem os resgatados?

11 Por voltarão aqueles que o Senhor tiver libertado. Chegarão a Sião com cânticos de triunfo, uma eterna alegria lhes cingirá a cabeça; o júbilo e a alegria os invadirão, a tristeza e os lamentos fugirão.

12 Sou eu, sou eu quem vos consola! Como podes temer um mortal, um filho do homem, que acabará como a erva?

13 Como esquecer o Senhor, teu Criador, que estendeu os céus e fundou a terra, para não cessares de tremer todo o tempo diante da cólera do opressor que procura fazer-te perecer? Mas de que vale a cólera do opressor?

14 Em breve o prisioneiro vai ser solto, não perecerá no cárcere, e o pão não lhe faltará.

15 Eu sou o Senhor, teu Deus, que revolvo o mar e faço rugir as ondas; eu me chamo o Senhor dos exércitos.

16 Na tua boca coloquei minhas palavras, com a sombra de minha mão eu te cobri, para estender os céus e fundar a terra, e dizer a Sião: "Tu és meu povo".

17 Desperta! Desperta! Levanta-te, Jerusalém, tu que bebeste da mão do Senhor a taça de sua cólera, que esgotaste até os resíduos o cálice que vertigem.

18 (De todos os filhos que ela pôs no mundo, nenhum a orientou; entre os filhos que ela criou, nenhum a segurou pela mão.)

19 Esses dois males te sobrevieram , quem te lastimaria? Saque e ruína, fome e espada quem te consolaria?

20 Teus filhos jazem desfalecidos (pelos cantos da rua), como um antílope apanhado no laço, tontos com a cólera do Senhor e com as ameaças de teu Deus.

21 Ouve então isto, infeliz, tu que estás embriagada, mas não pelo vinho.

22 Eis o que diz o Senhor, teu Deus, que toma a defesa de seu povo: "Vou retirar de tua mão a taça que a vertigem, não mais terás para beber o cálice de minha cólera,

23 e eu vou pô-lo na mão dos tiranos, na mão de teus opressores que te diziam: Curva-te para passarmos, quando apresentavas teu dorso como o chão que se calca, como uma rua para os viandantes".

1 Audite me, qui sequimini quod justum est,

et quæritis Dominum ;

attendite ad petram unde excisi estis,

et ad cavernam laci de qua præcisi estis.

2 Attendite ad Abraham, patrem vestrum,

et ad Saram, quæ peperit vos :

quia unum vocavi eum,

et benedixi ei, et multiplicavi eum.

3 Consolabitur ergo Dominus Sion,

et consolabitur omnes ruinas ejus :

et ponet desertum ejus quasi delicias,

et solitudinem ejus quasi hortum Domini.

Gaudium et lætitia invenietur in ea,

gratiarum actio et vox laudis.

4 Attendite ad me, popule meus,

et tribus mea, me audite :

quia lex a me exiet,

et judicium meum in lucem populorum requiescet.

5 Prope est justus meus, egressus est salvator meus,

et brachia mea populos judicabunt ;

me insulæ exspectabunt,

et brachium meum sustinebunt.

6 Levate in cælum oculos vestros,

et videte sub terra deorsum :

quia cæli sicut fumus liquescent,

et terra sicut vestimentum atteretur,

et habitatores ejus sicut hæc interibunt :

salus autem mea in sempiternum erit,

et justitia mea non deficiet.

7 Audite me, qui scitis justum,

populus meus, lex mea in corde eorum :

nolite timere opprobrium hominum,

et blasphemias eorum ne metuatis :

8 sicut enim vestimentum, sic comedet eos vermis,

et sicut lanam, sic devorabit eos tinea :

salus autem mea in sempiternum erit,

et justitia mea in generationes generationum.

9 Consurge, consurge, induere fortitudinem,

brachium Domini !

consurge sicut in diebus antiquis,

in generationibus sæculorum.

Numquid non tu percussisti superbum,

vulnerasti draconem ?

10 numquid non tu siccasti mare,

aquam abyssi vehementis ;

qui posuisti profundum maris viam,

ut transirent liberati ?

11 Et nunc qui redempti sunt a Domino, revertentur,

et venient in Sion laudantes,

et lætitia sempiterna super capita eorum :

gaudium et lætitiam tenebunt ;

fugiet dolor et gemitus.

12 Ego, ego ipse consolabor vos.

Quis tu, ut timeres ab homine mortali,

et a filio hominis qui quasi fœnum ita arescet ?

13 Et oblitus es Domini, factoris tui,

qui tetendit cælos et fundavit terram ;

et formidasti jugiter tota die

a facie furoris ejus qui te tribulabat,

et paraverat ad perdendum.

Ubi nunc est furor tribulantis ?

14 Cito veniet gradiens ad aperiendum ;

et non interficiet usque ad internecionem,

nec deficiet panis ejus.

15 Ego autem sum Dominus Deus tuus,

qui conturbo mare, et intumescunt fluctus ejus :

Dominus exercituum nomen meum.

16 Posui verba mea in ore tuo,

et in umbra manus meæ protexi te,

ut plantes cælos, et fundes terram,

et dicas ad Sion : Populus meus es tu.

17 Elevare, elevare,

consurge, Jerusalem,

quæ bibisti de manu Domini

calicem iræ ejus ;

usque ad fundum calicis soporis bibisti,

et potasti usque ad fæces.

18 Non est qui sustentet eam,

ex omnibus filiis quos genuit ;

et non est qui apprehendat manum ejus,

ex omnibus filiis quos enutrivit.

19 Duo sunt quæ occurrerunt tibi ;

quis contristabitur super te ?

Vastitas, et contritio, et fames, et gladius ;

quis consolabitur te ?

20 Filii tui projecti sunt, dormierunt

in capite omnium viarum

sicut oryx illaqueatus,

pleni indignatione Domini,

increpatione Dei tui.

21 Idcirco audi hoc, paupercula,

et ebria non a vino.

22 Hæc dicit dominator tuus Dominus,

et Deus tuus, qui pugnabit pro populo suo :

Ecce tuli de manu tua

calicem soporis,

fundum calicis indignationis meæ :

non adjicies ut bibas illum ultra.

23 Et ponam illum in manu eorum qui te humiliaverunt,

et dixerunt animæ tuæ :

Incurvare, ut transeamus ;

et posuisti ut terram corpus tuum,

et quasi viam transeuntibus.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_12-11-46-