1 RAB diyor ki, ‹‹Susun karşımda, ey kıyı halkları! 2 Halklar güçlerini tazelesin, 2 Öne çıkıp konuşsunlar. 2 Yargı için bir araya gelelim.2 ‹‹Doğudan adaleti harekete geçiren, 2 Hizmete koşan kim? 2 Ulusları önüne katıyor, krallara baş eğdiriyor. 2 Kılıcıyla toz ediyor onları, 2 Yayıyla savrulan samana çeviriyor. simgeliyor (bkz. 45:1).3 Kovalıyor onları, 2 Ayak basmadığı bir yoldan esenlikle geçiyor.4 Bunları yapıp gerçekleştiren, 2 Kuşakları başlangıçtan beri çağıran kim? 2 Ben RAB, ilkim; sonuncularla da yine Ben olacağım.››5 Kıyı halkları bunu görüp korktu. 2 Dünyanın dört bucağı titriyor. 2 Yaklaşıyor, geliyorlar.6 Herkes komşusuna yardım ediyor, 2 Kardeşine, ‹‹Güçlü ol›› diyor.7 Zanaatçı kuyumcuyu yüreklendiriyor, 2 Madeni çekiçle düzleyen, 2 ‹‹Lehim iyi oldu›› diyerek örse vuranı yüreklendiriyor. 2 Kımıldamasın diye putu yerine çiviliyor.8 ‹‹Ama sen, ey kulum İsrail, 2 Seçtiğim Yakup soyu, 2 Dostum İbrahimin torunları!9 Sizleri dünyanın dört bucağından topladım, 2 En uzak yerlerden çağırdım. 2 Dedim ki, ‹Sen kulumsun, seni seçtim, 2 Seni reddetmedim.›10 Korkma, çünkü ben seninleyim, 2 Yılma, çünkü Tanrın benim. 2 Seni güçlendireceğim, evet, sana yardım edeceğim; 2 Zafer kazanan sağ elimle sana destek olacağım.11 ‹‹Sana öfkelenenlerin hepsi utanacak, rezil olacak. 2 Sana karşı çıkanlar hiçe sayılıp yok olacak.12 Seninle çekişenleri arasan da bulamayacaksın. 2 Seninle savaşanlar hiçten beter olacak.13 Çünkü sağ elinden tutan, 2 ‹Korkma, sana yardım edeceğim› diyen Tanrın RAB benim.14 ‹‹Ey Yakup soyu, toprak kurdu, 2 Ey İsrail halkı, korkma! 2 Sana yardım edeceğim›› diyor RAB, 2 Seni kurtaran İsrailin Kutsalı.15 ‹‹İşte, seni dişli, keskin, yepyeni bir harman döveni yaptım. 2 Harman edip ufalayacaksın dağları, 2 Tepeleri samana çevireceksin.16 Onları savurduğunda rüzgar alıp götürecek, 2 Darmadağın edecek hepsini kasırga. 2 Sense RABde sevinç bulacak, 2 İsrailin Kutsalıyla övüneceksin.17 ‹‹Düşkünlerle yoksullar su arıyor, ama yok. 2 Dilleri kurumuş susuzluktan. 2 Ben RAB, onları yanıtlayacağım, 2 Ben, İsrailin Tanrısı, onları bırakmayacağım.18 Çıplak tepeler üzerinde ırmaklar, 2 Vadilerde su kaynakları yapacağım. 2 Çölü havuza, 2 Kurak toprağı pınara çevireceğim.19 Çölü sedir, akasya, 2 Mersin ve iğde ağaçlarına kavuşturacağım. 2 Bozkıra çam, köknar 2 Ve selviyi bir arada dikeceğim.20 Öyle ki, insanlar görüp bilsinler, 2 Hep birlikte düşünüp anlasınlar ki, 2 Bütün bunları RABbin eli yapmış, 2 İsrailin Kutsalı yaratmıştır.››21 ‹‹Davanızı sunun›› diyor RAB, 2 ‹‹Kanıtlarınızı ortaya koyun›› diyor Yakupun Kralı,22 ‹‹Putlarınızı getirin de olacakları bildirsinler bize. 2 Olup bitenleri bildirsinler ki düşünelim, 2 Sonuçlarını bilelim. 2 Ya da gelecekte olacakları duyursunlar bize.23 Ey putlar, bundan sonra olacakları bize bildirin de, 2 İlah olduğunuzu bilelim! 2 Haydi bir iyilik ya da kötülük edin de, 2 Hepimiz korkup dehşete düşelim.24 Siz de yaptıklarınız da hiçten betersiniz, 2 Sizi yeğleyen iğrençtir.25 ‹‹Kuzeyden birini harekete geçirdim, geliyor, 2 Gün doğusundan beni adımla çağıran biri. 2 Çömlekçinin balçığı çiğnediği gibi, 2 Önderleri çamur gibi çiğneyecek ayağıyla.26 Hanginiz bunu başlangıçtan bildirdi ki, bilelim, 2 Kim önceden bildirdi ki, ‹Haklısın› diyelim? 2 Konuştuğunuzu bildiren de 2 Duyuran da 2 Duyan da olmadı hiç.27 Siyona ilk, ‹İşte, geldiler› diyen benim. 2 Yeruşalime müjdeci gönderdim.28 Bakıyorum, aralarında öğüt verebilecek kimse yok ki, 2 Onlara danışayım, onlar da yanıtlasınlar.29 Hepsi bomboş, yaptıkları da bir hiç. 2 Halkın putları yalnızca yeldir, sıfırdır.››

1 Isole, fate silenzio dinanzi a me! Riprendano nuove forze i popoli, s’accostino, e poi parlino! Veniamo assieme in giudizio!2 Chi ha suscitato dall’oriente colui che la giustizia chiama sui suoi passi? Egli dà in balìa di lui le nazioni, e lo fa dominare sui re; egli riduce la loro spada in polvere, e il loro arco come pula portata via dal vento.3 Ei li insegue, e passa in trionfo per una via che i suoi piedi non hanno mai calcato.4 Chi ha operato, chi ha fatto questo? Colui che fin dal principio ha chiamato le generazioni alla vita; io, l’Eterno, che sono il primo, e che sarò cogli ultimi sempre lo stesso.5 Le isole lo vedono, e son prese da paura; le estremità della terra tremano. Essi s’avvicinano, arrivano!6 S’aiutano a vicenda; ognuno dice al suo fratello: "Coraggio!"7 Il fabbro incoraggia l’orafo; il battiloro incoraggia colui che batte l’incudine, e dice della saldatura: "E’ uona!" e fissa l’idolo con de’ chiodi, perché non si smova.8 Ma tu, Israele, mio servo, Giacobbe che io ho scelto, progenie d’Abrahamo, l’amico mio,9 tu che ho preso dalle estremità della terra, che ho chiamato dalle parti più remote d’essa, e a cui ho detto: "Tu sei il mio servo; t’ho scelto e non t’ho reietto,"10 tu, non temere, perché io son teco; non ti smarrire, perché io sono il tuo Dio; io ti fortifico, io ti soccorro, io ti sostengo con la destra della mia giustizia.11 Ecco, tutti quelli che si sono infiammati contro di te saranno svergognati e confusi; i tuoi avversari saranno ridotti a nulla, e periranno.12 Tu li cercherai, e non li troverai più quelli che contendevano teco; quelli che ti facevano guerra saranno ridotti come nulla, come cosa che più non è;13 perché io, l’Eterno, il tuo Dio, son quegli che ti prendo per la mia man destra e ti dico: "Non temere, io ’aiuto!"14 Non temere, o Giacobbe che sei come un verme, o residuo d’Israele! Son io che t’aiuto, dice l’Eterno; il tuo redentore è il Santo d’Israele.15 Ecco, io faccio di te un erpice nuovo dai denti aguzzi; tu trebbierai i monti e li ridurrai in polvere, e renderai le colline simili alla pula.16 Tu li ventilerai, e il vento li porterà via, e il turbine li disperderà; ma tu giubilerai nell’Eterno, e ti glorierai nel Santo d’Israele.17 I miseri e poveri cercano acqua, e non v’è né; la loro lingua è secca dalla sete; io, l’Eterno, li esaudirò; o l’Iddio d’Israele, non li abbandonerò.18 Io farò scaturir de’ fiumi sulle nude alture, e delle fonti in mezzo alle valli; farò del deserto uno stagno d’acqua, e della terra arida una terra di sorgenti;19 pianterò nel deserto il cedro, l’acacia, il mirto, l’albero da olio; metterò ne’ luoghi sterili il cipresso, il platano ed il larice tutti assieme,20 affinché quelli veggano, sappiano, considerino e capiscano tutti quanti che la mano dell’Eterno ha operato questo, e che il santo d’Israele n’è il creatore.21 Presentate la vostra causa, dice l’Eterno, esponete le vostre ragioni, dice il Re di Giacobbe.22 Le espongan essi, e ci dichiarino quel che dovrà avvenire. Le vostre predizioni di prima quali sono? Ditecele, perché possiam porvi mente, e riconoscerne il compimento; ovvero fateci udire le cose avvenire.23 Annunziateci quel che succederà più tardi, e sapremo che siete degli dèi; si, fate del bene o del male onde noi lo veggiamo, e lo consideriamo assieme.24 Ecco, voi siete niente, e l’opera vostra è da nulla: E’ un abominio lo sceglier voi!25 Io l’ho suscitato dal settentrione, ed egli viene; dall’oriente, ed egli invoca il mio nome; egli calpesta i principi come fango, come il vasaio che calca l’argilla.26 Chi ha annunziato questo fin dal principio perché lo sapessimo? e molto prima perché dicessimo: "E’ ero?" Nessuno l’ha annunziato, nessuno l’ha predetto, e nessuno ha udito i vostri discorsi.27 Io pel primo ho detto a Sion: "Guardate, eccoli!" e a Gerusalemme ho inviato un messo di buone novelle.28 E guardo… e non v’è alcuno, non v’è tra loro alcuno che sappia dare un consiglio, e che, s’io l’interrogo, possa darmi risposta.29 Ecco, tutti quanti costoro non sono che vanità; le loro opere sono nulla, e i loro idoli non sono che vento e cose da niente.