1 Eyüp yine anlatmaya başladı:2 ‹‹Keşke geçen aylar geri gelseydi, 2 Tanrının beni kolladığı,3 Kandilinin başımın üstünde parladığı, 2 Işığıyla karanlıkta yürüdüğüm günler,4 Keşke olgunluk günlerim geri gelseydi, 2 Tanrının çadırımı dostça koruduğu,5 Her Şeye Gücü Yetenin henüz benimle olduğu, 2 Çocuklarımın çevremde bulunduğu,6 Yollarımın sütle yıkandığı, 2 Yanımdaki kayanın zeytinyağı akıttığı günler!7 ‹‹Kent kapısına gidip 2 Kürsümü meydana koyduğumda,8 Gençler beni görüp gizlenir, 2 Yaşlılar kalkıp ayakta dururlardı;9 Önderler konuşmaktan çekinir, 2 Elleriyle ağızlarını kaparlardı;10 Soyluların sesi kesilir, 2 Dilleri damaklarına yapışırdı.11 Beni duyan kutlar, 2 Beni gören överdi;12 Çünkü yardım isteyen yoksulu, 2 Desteği olmayan öksüzü kurtarırdım.13 Ölmekte olanın hayır duasını alır, 2 Dul kadının yüreğini sevinçten coştururdum.14 Doğruluğu giysi gibi giyindim, 2 Adalet kaftanım ve sarığımdı sanki.15 Körlere göz, 2 Topallara ayaktım.16 Yoksullara babalık eder, 2 Garibin davasını üstlenirdim.17 Haksızın çenesini kırar, 2 Avını dişlerinin arasından kapardım.18 ‹‹ ‹Son soluğumu yuvamda vereceğim› diye düşünüyordum, 2 ‹Günlerim kum taneleri kadar çok.19 Köküm sulara erişecek, 2 Çiy geceyi dallarımda geçirecek.20 Aldığım övgüler tazelenecek, 2 Elimdeki yay yenilenecek.›21 ‹‹İnsanlar beni saygıyla dinler, 2 Öğüdümü sessizce beklerlerdi.22 Ben konuştuktan sonra onlar konuşmazdı, 2 Sözlerim üzerlerine damlardı.23 Yağmuru beklercesine beni bekler, 2 Son yağmurları içercesine sözlerimi içerlerdi.24 Kendilerine gülümsediğimde gözlerine inanmazlardı, 2 Güler yüzlülüğüm onlara cesaret verirdi.25 Onların yolunu ben seçer, başlarında dururdum, 2 Askerlerinin ortasında kral gibi otururdum, 2 Yaslıları avutan biri gibiydim.

1 De novo prosseguiu no seu discurso e disse:2 Quem me dera ser como fui nos meses antigos, Como nos dias em que Deus me guardava;3 Quando a sua lâmpada luzia sobre a minha cabeça; E quando eu, guiado pela sua luz, caminhava através das trevas;4 Como fui nos dias do meu vigor, Quando a amizade de Deus estava sobre a minha tenda;5 Quando o Todo-poderoso estava comigo, E meus filhos me rodeavam;6 Quando meus passos eram banhados em manteiga, E quando a pedra derramava para mim rios de azeite.7 Quando eu saía para ir à porta da cidade, E mandava preparar-me um assento na praça.8 Viam-me os mancebos e escondiam-se, E os velhos levantavam-se e punham-se em pé;9 Os príncipes cessavam de falar, E punham a mão sobre a sua boca;10 A voz dos nobres emudecia, E a sua língua apegava-se ao seu paladar.11 Pois o ouvido que me ouvia, chamava-me bem-aventurado; E o olho que me via, dava testemunho de mim,12 Porque eu livrava ao pobre que gritava, E ao órfão que não tinha quem o socorresse.13 A bênção do que estava a perecer vinha sobre mim, E eu fazia que o coração da viúva cantasse de alegria.14 Vestia-me da retidão, e ela se vestia de mim; A minha justiça era como um manto e como um diadema.15 Fazia-me olhos para o cego, E pés para o coxo.16 Eu era o pai dos necessitados, E examinava a causa dos desconhecidos.17 Eu quebrava os queixos do iníquo, E arrancava-lhe a presa dentre os dentes.18 Então dizia eu: Morrerei no meu ninho, Multiplicarei os meus dias como a areia.19 A minha raiz se estenderá até as águas, E o orvalho ficará a noite toda sobre os meus ramos;20 A minha glória se renovará em mim, E o meu arco será revigorado na minha mão.21 A mim me ouviam e esperavam, E guardavam silêncio para receberem o meu conselho.22 Depois de falar eu, nada replicavam; As minhas razões caíam sobre eles como orvalho.23 Esperavam-me como a chuva, E abriam a sua boca como as chuvas tardias.24 Eu me sorria para eles quando não tinham confiança; E a luz do meu rosto, não a podiam abater.25 Eu lhes escolhia o caminho, e me sentava como chefe, E estava como um rei entre as tropas, Como quem consola os aflitos.