1 Temanlı Elifaz şöyle yanıtladı:2 ‹‹Biri sana bir şey söylemeye çalışsa gücenir misin? 2 Kim konuşmadan durabilir?3 Evet, pek çoklarına sen ders verdin, 2 Zayıf elleri güçlendirdin,4 Tökezleyeni senin sözlerin ayakta tuttu, 2 Titreyen dizleri sen pekiştirdin.5 Ama şimdi senin başına gelince gücüne gidiyor, 2 Sana dokununca yılgınlığa düşüyorsun.6 Senin güvendiğin Tanrıdan korkun değil mi, 2 Umudun kusursuz yaşamında değil mi?7 ‹‹Düşün biraz: Hangi suçsuz yok oldu, 2 Nerede doğrular yıkıma uğradı?8 Benim gördüğüm kadarıyla, fesat sürenler, 2 Kötülük tohumu ekenler ektiklerini biçiyor.9 Tanrının soluğuyla yok oluyor, 2 Öfkesinin rüzgarıyla tükeniyorlar.10 Aslanın kükremesi, homurtusu kesildi, 2 Dişleri kırıldı genç aslanların.11 Aslan av bulamadığı için yok oluyor, 2 Dişi aslanın yavruları dağılıyor.12 ‹‹Bir söz gizlice erişti bana, 2 Fısıltısı kulağıma ulaştı.13 Gece rüyaların doğurduğu düşünceler içinde, 2 İnsanları ağır uyku bastığı zaman,14 Beni dehşet ve titreme aldı, 2 Bütün kemiklerimi sarstı.15 Önümden bir ruh geçti, 2 Tüylerim ürperdi.16 Durdu, ama ne olduğunu seçemedim. 2 Bir suret duruyordu gözümün önünde, 2 Çıt çıkmazken bir ses duydum:17 ‹Tanrı karşısında insan doğru olabilir mi? 2 Kendisini yaratanın karşısında temiz çıkabilir mi?18 Bakın, Tanrı kullarına güvenmez, 2 Meleklerinde hata bulur da,19 Çamur evlerde oturanlara, 2 Mayası toprak olanlara, 2 Güveden kolay ezilenlere mi güvenir?20 Ömürleri sabahtan akşama varmaz, 2 Kimse farkına varmadan sonsuza dek yok olurlar.21 İçlerindeki çadır ipleri çekilince, 2 Bilgelikten yoksun olarak ölüp giderler.›

1 Então respondeu Elifaz temanita:2 Se alguém intentar falar-te, enfadar-te-ás? Mas quem poderá conter as palavras?3 Eis que tens ensinado a muitos, E tens fortalecido as mãos fracas.4 As tuas palavras têm sustentado aos que estavam caindo, E tens fortalecido os joelhos trêmulos.5 Porém agora que se trata de ti, te enfadas: Agora que és atingido, te perturbas.6 O teu temor de Deus não é a tua confiança, E a tua esperança a integridade dos teus caminhos?7 Lembra-te, pois, quem, sendo inocente, jamais pereceu? E onde foram os retos exterminados?8 Conforme tenho visto, os que cultivam iniqüidade, E semeiam aflição, as segam.9 Pelo assopro de Deus perecem, E pela rajada da sua ira são consumidos.10 O rugido do leão, e a voz do leão feroz, E os dentes dos leões novos são quebrados.11 O leão velho perece por falta de presa, E os cachorros da leoa são espalhados.12 Mas a mim se me disse uma palavra em segredo, E os meus ouvidos perceberam um sussurro dela.13 No meio dos pensamentos que nascem das visões noturnas, Quando profundo sono cai sobre os homens,14 Sobrevieram-me medo e tremor, Que fizeram estremecer todos os meus ossos.15 Então passou um sopro sobre o meu rosto; Arrepiaram-se os cabelos da minha carne.16 Alguém, cuja aparência eu não podia discernir, parou; Um vulto estava diante dos meus olhos: Houve silêncio, e ouvi uma voz:17 Pode o mortal ser justo diante de Deus? Pode o varão ser puro diante do seu Criador?18 Eis que Deus não confia nos seus servos; E aos seus anjos atribui loucura:19 Quanto mais aos que moram em casas de lodo, Que têm o seu fundamento no pó, E que são machucados como a traça!20 Nascem de manhã e à tarde são destruídos: Perecem para sempre, sem que disso se faça caso.21 Se dentro deles é arrancada a corda da tenda, Morrem, e não atingem a sabedoria.