1 ‹‹Yaşamımdan usandım, 2 Özgürce yakınacak, 2 İçimdeki acıyla konuşacağım.2 Tanrıya: Beni suçlama diyeceğim, 2 Ama söyle, niçin benimle çekişiyorsun.3 Hoşuna mı gidiyor gaddarlık etmek, 2 Kendi ellerinin emeğini reddedip 2 Kötülerin tasarılarını onaylamak?4 Sende insan gözü mü var? 2 İnsanın gördüğü gibi mi görüyorsun?5 Günlerin ölümlü birinin günleri gibi, 2 Yılların insanın yılları gibi mi ki,6 Suçumu arıyor, 2 Günahımı araştırıyorsun?7 Kötü olmadığımı, 2 Senin elinden beni kimsenin kurtaramayacağını biliyorsun.8 ‹‹Senin ellerin bana biçim verdi, beni yarattı, 2 Şimdi dönüp beni yok mu edeceksin?9 Lütfen anımsa, balçık gibi bana sen biçim verdin, 2 Beni yine toprağa mı döndüreceksin?10 Beni süt gibi dökmedin mi, 2 Peynir gibi katılaştırmadın mı?11 Bana et ve deri giydirdin, 2 Beni kemiklerle, sinirlerle ördün.12 Bana yaşam verdin, sevgi gösterdin, 2 İlgin ruhumu korudu.13 ‹‹Ama bunları yüreğinde gizledin, 2 Biliyorum aklındakini:14 Günah işleseydim, beni gözlerdin, 2 Suçumu cezasız bırakmazdın.15 Suçluysam, vay başıma! 2 Suçsuzken bile başımı kaldıramıyorum, 2 Çünkü utanç doluyum, çaresizim.16 Başımı kaldırsam, aslan gibi beni avlar, 2 Şaşılası gücünü yine gösterirsin üstümde.17 Bana karşı yeni tanıklar çıkarır, 2 Öfkeni artırırsın. 2 Orduların dalga dalga üzerime geliyor.18 ‹‹Niçin doğmama izin verdin? 2 Keşke ölseydim, hiçbir göz beni görmeden!19 Hiç var olmamış olurdum, 2 Rahimden mezara taşınırdım.20 Birkaç günlük ömrüm kalmadı mı? 2 Beni rahat bırak da biraz yüzüm gülsün;21 Dönüşü olmayan yere gitmeden önce, 2 Karanlık ve ölüm gölgesi diyarına,22 Zifiri karanlık diyarına, 2 Ölüm gölgesi, kargaşa diyarına, 2 Aydınlığın karanlığı andırdığı yere.››

1 A minha alma tem tédio à minha vida; Darei livre curso à minha queixa, Falarei na amargura da minha alma.2 Direi a Deus: Não me condenes, Faze-me saber porque contendes comigo.3 Porventura tens prazer em oprimir, Em rejeitar a obra das tuas mãos E em favorecer o conselho dos iníquos?4 Acaso tens tu olhos de carne, Ou vês tu como vê o homem?5 São os teus dias como os dias do homem, Ou os teus anos como os anos do homem,6 Para te informares da minha iniqüidade, E averiguares o meu pecado?7 Sabendo tu que eu não sou iníquo: Não há ninguém que possa livrar da tua mão.8 As tuas mãos me fizeram e me formaram Todo em roda ... e tu me consomes!9 Lembra-te, pois, de que como barro me fizeste; E queres reduzir-me a pó?10 Porventura não me vasaste como leite, E não me coalhaste como queijo?11 De pele e de carne me vestiste, E de ossos e de nervos me teceste.12 Vida e misericórdia me tens concedido, E a tua providência tem conservado o meu espírito.13 Contudo ocultaste estas cousas no teu coração, Sei que isto está no teu espírito.14 Se eu pecar, tu me observas, E não me absolverás da minha iniqüidade.15 Se eu for iníquo, ai de mim; Ainda que seja justo, não levantarei a minha cabeça, Estando farto de ignomínia, e de contemplar a minha aflição.16 Se a minha cabeça se exaltar, tu me caçarás como um leão feroz; E tornarás a mostrar-te em maravilhas contra mim.17 Renovarás as tuas testemunhas contra mim, E multiplicarás a tua indignação sobre mim, Revezar-se-ão contra mim tropas de males.18 Por que, pois, me tiraste da madre? Eu tivera expirado e nenhum olho me tivera visto.19 Eu teria sido como se nunca fora; Da madre teria sido levado para a sepultura.20 Não são poucos os meus dias? cessa pois, E deixa-me, para que por um pouco eu tome alento.21 Antes que eu vá para o lugar, de que não voltarei, Para a terra das trevas e da sombra da morte;22 Terra escuríssima, como a mesma escuridão; Terra da sombra da morte, sem ordem alguma, E onde a própria luz é escuridão.