1 ‹‹Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu, 2 Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?2 Gölgeyi özleyen köle, 2 Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,3 Miras olarak bana boş aylar verildi, 2 Payıma sıkıntılı geceler düştü.4 Yatarken, ‹Ne zaman kalkacağım› diye düşünüyorum, 2 Ama gece uzadıkça uzuyor, 2 Gün doğana dek dönüp duruyorum.5 Bedenimi kurt, kabuk kaplamış, 2 Çatlayan derimden irin akıyor.6 ‹‹Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı, 2 Umutsuz tükenmekte.7 Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa, 2 Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.8 Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek, 2 Senin gözlerin üzerimde olacak, 2 Ama ben yok olacağım.9 Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi, 2 Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz.10 Bir daha evine dönmez, 2 Bulunduğu yer artık onu tanımaz.11 ‹‹Bu yüzden sessiz kalmayacak, 2 İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim; 2 Canımın acısıyla yakınacağım.12 Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki, 2 Başıma bekçi koydun?13 Yatağım beni rahatlatır, 2 Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,14 Beni düşlerle korkutuyor, 2 Görümlerle yıldırıyorsun.15 Öyle ki, boğulmayı, 2 Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.16 Yaşamımdan tiksiniyor, 2 Sonsuza dek yaşamak istemiyorum; 2 Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.17 ‹‹İnsan ne ki, onu büyütesin, 2 Üzerinde kafa yorasın,18 Her sabah onu yoklayasın, 2 Her an onu sınayasın?19 Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın, 2 Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?20 Günah işledimse, ne yaptım sana, 2 Ey insan gözcüsü? 2 Niçin beni kendine hedef seçtin? 2 Sana yük mü oldum?21 Niçin isyanımı bağışlamaz, 2 Suçumu affetmezsin? 2 Çünkü yakında toprağa gireceğim, 2 Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.››

1 Não é a sorte do homem sobre a terra a dum soldado? Não são os seus dias como os dum jornaleiro?2 Como o escravo que suspira pela sombra, E como o jornaleiro que espera pela sua paga;3 Assim se me fez passar meses de vaidade, E noites trabalhosas me são apontadas.4 Ao deitar-me, digo: Quando me levantarei? mas comprida é a noite, Estou farto de me revolver até o romper da alva.5 A minha carne está vestida de vermes e de crostas terrosas; A minha pele solda-se e de novo rebenta.6 Os meus dias são mais velozes do que a lançadeira do tecelão, E gastam-se sem esperança.7 Lembra-te de que a minha vida é vento; Os meus olhos não tornarão a ver a felicidade.8 Os olhos do que me vê, não me contemplarão mais; Os teus olhos estarão sobre mim, porém não serei mais.9 Assim como a nuvem se desfaz e passa. Assim aquele que desce ao Cheol, não subirá mais.10 Nunca mais tornará à sua casa, Nem o lugar onde habita o conhecerá jamais.11 Portanto eu não reprimirei a minha boca, Falarei na angústia do meu espírito, Queixar-me-ei na amargura da minha alma.12 Sou eu o mar, ou monstro do mar, Para que me ponhas guarda?13 Dizendo eu: Consolar-me-á o meu leito, A minha cama aliviará a minha queixa;14 Então me assustas com sonhos, E com visões me atemorizas;15 De sorte que a minha alma escolhe a sufocação, E a morte antes do que estes meus ossos.16 Abomino a minha vida; não quero viver para sempre. Deixa-me, pois, porque os meus dias são vaidade.17 Que é o homem para tu o engrandeceres, E pores nele o teu coração,18 E o visitares todos os dias, E o experimentares a todo o momento?19 Até quando não apartará de mim a tua vista, Até quando não me darás tempo de engulir a minha saliva?20 Se pequei, que é o que te pude fazer, ó vigia dos homens? Por que me puseste como tropeço a ti, De sorte que me tornei pesado a mim mesmo?21 Por que não perdoas a minha transgressão, E não tiras a minha iniqüidade? Pois agora me deitarei no pó; Tu me buscarás com empenho, porém eu não serei mais.