Hōhea 11

Te Aroha o te Atua ki Tāna Iwi Whakakeke

1 "I a Īharaira e tamariki ana i aroha ahau ki a ia i reira,

ā, karangatia ana e ahau tāku tama i Īhipa.

2 E karanga ana rātou i a rātou,

e haere kē atu ana i a rātou.

I patu whakahere rātou ki ngā Paarimi,

i tahu whakakakara anō ki ngā whakapakoko.

3 "Otiia nāku a Ēparaima i ako ki te haere;

i hikitia rātou e ahau ki runga ki ōku ringa;

heoi, kīhai rātou i mōhio e rongoā ana ahau i a rātou.

4 He taura tangata āku ki te kukume i a rātou,

he here aroha.

Ko tāku hoki ki a rātou ko tā te hunga

e tango ana i te ioka i ō rātou kauae;

i hoatu anō e ahau he kai ki mua i a rātou.

5 "E kore ia e hoki atu ki te whenua o Īhipa;

engari ko te Ahiriana hei kīngi mōna,

mō rātou kīhai i pai ki te hoki.

6 Ka hāua iho te hoari ki runga ki ōna pā,

whakamōtī ai i ōna tūtaki ā pau ake;

nā ō rātou whakaaro hoki.

7 Ā, kei te tohe tāku iwi ki te tahuri kē i ahau;

ahakoa karangatia rātou ki te mea i Runga Rawa,

kāhore tētahi o rātou e whakanui i a ia.

8 "Me pēhea koe ka hoatu whakarere ai e ahau, e Ēparaima?

Me pēhea ka tukua ai koe e ahau, e Īharaira?

Me pēhea ka meinga ai koe e ahau kia rite ki Arema?

Me pēhea ka waiho ai koe kia rite ki Tepoimi?

Kua puta kē tōku ngākau i roto i ahau,

ngiha tahi anō ōku kōnohinohitanga.

9 E kore tōku riri e mura nei e puta,

e kore ahau e hoki ki te whakangaro i a Ēparaima.

Ko te Atua hoki ahau, ehara i te tangata,

ko te Mea Tapu i waenganui i a koe;

kore anō ahau e tomo ki te pā.

10 "Ka whāia e rātou a Ihowā,

ā, ka hāmama ia ānō he raiona.

Ka hāmama hoki ia,

ā, ka haere wiri mai ngā tamariki i te hauāuru.

11 Ka rere wiri mai rātou i Īhipa ānō he manu,

i te whenua o Ahiria ānō he kūkupa;

ka whakanohoia anō hoki rātou e ahau ki ō rātou whare,"

e ai tā Ihowā.

12 Kua oti ahau te karapoti e Ēparaima ki te teka,

e te whare o Īharaira ki te tinihanga.

Engari, a Hūrā kei runga i tā te Atua tāna tikanga;

kei te Mea Tapu ia, pono tonu.

Die liefde van die Here, en die ondankbaarheid en weerspannigheid van Israel.

1 TOE Israel 'n kind was, het Ek hom liefgehad, en uit Egipte het Ek my seun geroep.

2 Hoe meer die profete hulle geroep het, des te meer het hulle van húlle af weggeloop; hulle het aan die Baäls geoffer en vir die gesnede beelde rook laat opgaan.

3 En Ek self het Efraim leer loop. Hy het hulle op sy arms geneem, maar hulle het nie erken dat Ek hulle genees het nie.

4 Met mensebande, met koorde van liefde het Ek hulle getrek; en Ek was vir hulle soos diegene wat die juk van hulle kakebeen af oplig; en Ek het My na hom neergebuig, Ek het hom voedsel gegee.

5 Hy sal na Egipteland nie terugkeer nie, maar Assur — dié sal sy koning wees; omdat hulle geweier het om hulle te bekeer.

6 En die swaard sal geswaai word in sy stede en sy grendels vernietig en verteer weens hulle planne.

7 Want my volk dwing om van My afvallig te word; en as die profete hom roep na bo, rig hy hom glad nie op nie.

8 Hoe kan Ek jou oorgee, o Efraim, jou prysgee, o Israel? Hoe kan Ek jou maak soos Adma, jou gelykstel met Sebóim: my hart is omgekeer in My, tegelykertyd is my medelyde opgewek.

9 Ek sal my toorngloed nie laat geld nie, Ek sal Efraim nie weer te gronde rig nie; want Ek is God en nie 'n mens nie, die Heilige in jou midde. En Ek sal nie kom in grimmigheid nie.

10 Hulle sal agter die Here aan trek; Hy sal brul soos 'n leeu. Want Hy sal brul, en die kinders sal met siddering van die seekant aankom.

11 Hulle sal sidderende aankom soos 'n voëltjie uit Egipte en soos 'n duif uit die land Assur; en Ek sal hulle laat woon in hulle huise, spreek die Here.