1 Kini nga mensahe akong gisulat sa dihang namalandong ako

mahitungod sa pagkamakasasala sa daotang tawo:*

Ang daotan nga tawo walay kahadlok sa Dios.

2 Tungod kay taas ang iyang pagtan-aw sa iyang kaugalingon,

dili niya makita ang iyang kadaotan aron kasilagan unta kini.

3 Daotan ug bakak ang iyang mga gipanulti.

Dili na siya mobuhat sa husto ug maayo.

4 Bisan naghigda siya nagplano siya ug daotan.

Mihunong siya sa paghimo ug maayo,

ug wala niya isalikway ang daotan.

5 Ang imong gugma ug pagkamatinumanon, Ginoo, dili masukod;

mas taas pa kini sa kalangitan.

6 Ang imong pagkamatarong lig-on sama sa tag-as nga mga bukid.

Ang imong paghukom dili matugkad sama sa kinahiladman sa dagat.

Giatiman mo, Ginoo, ang mga tawo ug mga mananap.

7 Kabililhon sa imong gugma, O Dios.

Gipanalipdan mo ang mga tawo sama sa pagpanalipod sa langgam sa iyang mga piso

ilalom sa iyang mga pako.

8 Nabuhong sila sa kaabunda sa pagkaon diha sa imong balay;

gipainom mo sila sa imong lamiang tubig.

9 Kay ikaw ang tinubdan sa kinabuhi.

Gilamdagan mo kami,

ug nahayagan ang among huna-huna.

10 Padayona ang imong paghigugma sa mga nag-ila kanimo,

ug ang imong kaayo sa mga nagkinabuhi nga matarong.

11 Ayaw itugot nga pildihon ako

ug abugon sa akong mga kaaway nga daotan ug garboso.

12 Tan-awa! Nalaglag na gayod ang daotang mga tawo

ug dili na gayod sila makabangon.