Jó 19

Job verwyt sy vriende dat hulle hom as skuldige bly aanspreek.

1 MAAR Job het geantwoord en gesê:

2 Hoe lank sal julle my siel kwel en my met woorde verbrysel?

3 Nou tien maal al doen julle my smaadheid aan, mishandel julle my sonder om julle te skaam.

4 En het ek ook werklik my misgaan, dan bly my fout by my.

Dit is nie sy skuld dat hy ly nie, maar God behandel hom onregverdig, sê Job.

5 AS julle jul werklik teen my wil groot maak en teen my my smaadheid wil bewys,

6 weet dan dat Gód my onregverdig behandel het en met sy net my rondom ingesluit het.

7 As ek roep: Geweld! dan word ek nie verhoor nie; ek roep om hulp, maar daar is geen reg nie.

8 Hy het my weg toegemuur, sodat ek nie verby kan nie; en oor my paaie het Hy duisternis gesprei.

9 My eer het Hy van my afgetrek en die kroon van my hoof weggeneem.

10 Hy werp my aan alle kante omver, en — daar gaan ek! En Hy het my verwagting uitgeruk soos 'n boom.

11 Ook het Hy sy toorn teen my laat ontvlam en my beskou as een van sy vyande.

12 As een man kom sy skare aan en baan 'n pad vir hulle teen my, en hulle slaan die laer op rondom my tent.

God het hom 'n voorwerp van veragting en afsku gemaak.

13 MY broers het Hy ver van my verwyder, en my bekendes het vir my heeltemal vreemd geword.

14 My nabestaandes ontbreek, en my vertroudes het my vergeet.

15 My bywoners en my slavinne beskou my as 'n vreemde; 'n onbekende het ek geword in hulle oë.

16 Ek roep my slaaf, maar hy antwoord nie; met my mond moet ek hom smeek.

17 My asem is vir my vrou hinderlik, en my slegte reuk vir die kinders van my moeder se skoot.

18 Selfs jong seuns minag my; wil ek opstaan, dan spot hulle met my.

19 Al my vertroude vriende het 'n afsku van my; en die wat ek liefgehad het, het hulle teen my gekeer.

20 My gebeente kleef aan my vel en aan my vlees, en ek het slegs met my tandvlees ontsnap.

21 Ontferm julle oor my, ontferm julle oor my, o my vriende, want die hand van God het my getref!

22 Waarom vervolg julle my, soos God, en word nie versadig van my vlees nie?

23 Ag, mag my woorde tog maar opgeskrywe, mag hulle maar in 'n boek opgeteken word —

24 met 'n ystergriffel en lood — vir altyd in 'n rots ingekap!

Ewenwel is God alleen sy Losser teenoor sy onbarmhartige vriende.

25 MAAR ek, ek weet: My Verlosser leef; en Hy sal as laaste oor die stof opstaan.

26 En nadat hulle so my vel afgeskeur het, sal ek nogtans uit my vlees God aanskou;

27 Hom wat ék sal aanskou my ten goede, en my oë — en geen vreemde nie — sal sien, My niere versmag van verlange in my binneste.

28 As julle sê: Hoe sal ons hom vervolg, aangesien die wortel van die saak in hom gevind is! —

29 vrees dan vir die swaard, want grimmigheid is een van die oortredinge wat die swaard verdien, sodat julle kan weet dat daar 'n oordeel is.

Jó queixa-se da obstinação e dureza dos seus amigos

1 Então, respondeu Jó:

2 Até quando afligireis a minha alma

e me despedaçareis com palavras?

3 Já são dez vezes que me haveis vituperado.

Não vos envergonhais de me oprimir?

4 Embora tenha eu de fato errado,

o meu erro fica comigo.

5 Se *Sl 35.26;38.16;55.12vos engrandecerdes na verdade contra mim

e me incriminardes pelo meu opróbrio,

6 sabei que *Jó 16.11;27.2Deus não me fez justiça

e me cercou com a *Jó 18.8-10;Sl 66.11;Lm 1.13sua rede.

7 Eis que *Jó 9.24;30.20,24;Hc 1.2clamo: Violência! Porém não sou ouvido;

peço socorro, porém não há justiça.

8 *Jó 3.23;Lm 3.7,9Com muros, fechou ele o meu caminho, de modo que não posso passar,

e pôs *Jó 30.26trevas nas minhas veredas.

9 *Jó 12.17,19;Sl 89.44Despojou-me da minha glória

e tirou-me da cabeça *Jó 16.15;Sl 89.39;Lm 5.16a coroa.

10 De todos os lados, *Jó 12.14me derrui, e eu me vou,

e a minha *Jó 7.6, ref.esperança, arranca-a *Jó 24.20como uma árvore.

11 *Jó 16.9Acende também a sua ira contra mim,

e *Jó 13.24;33.10sou tido por ele como um dos seus adversários.

12 Avançam-se *Jó 16.13as suas tropas juntas,

*Jó 30.12levantam um caminho alto contra mim,

e acampam-se ao redor da minha tenda.

13 Ele *Jó 16.7;Sl 69.8pôs longe de mim a meus irmãos,

*Jó 16.20;Sl 88.8,18e os que me conhecem são de todo alienados de mim.

14 Meus parentes faltaram,

e *Jó 19.19os meus conhecidos esqueceram-se de mim.

15 Os que moram em minha casa e as minhas servas me têm por estranho.

Sou estrangeiro aos seus olhos.

16 Chamo ao meu servo, e ele não me responde.

Tenho que suplicar-lhe com a minha boca.

17 O meu bafo é intolerável à minha mulher,

sou repugnante aos filhos de minha mãe.

18 Até os pequeninos me *Jó 12.4, ref.desprezam.

Tentando levantar-me, falam de mim.

19 Todos os *Sl 38.11;55.13meus amigos íntimos me abominam,

e os que eu amava me voltam as costas.

20 Os *Jó 16.8;33.21;Sl 102.5;Lm 4.8meus ossos apegam-se à minha pele e à minha carne,

e escapei-me com a pele dos meus dentes.

21 Compadecei-vos de mim, compadecei-vos de mim, amigos meus,

pois a *Jó 1.11;Sl 38.2mão de Deus me tocou.

22 Por que me *Jó 19.6;13.24-25;Sl 69.26;16.11perseguis como Deus

e não cessais de devorar a minha carne?

23 Oxalá que as minhas palavras fossem agora escritas!

Oxalá que fossem *Is 30.8;Jr 36.2inscritas num livro!

24 Que com uma pena de ferro e com chumbo,

fossem para sempre gravadas na rocha!

25 Sei, porém, que *Jó 16.19;Sl 78.35;Pv 23.11;Is 43.14;Jr 50.34o meu Redentor vive,

e o que vem depois de mim se levantará em pé sobre o pó;

26 E, depois de destruída esta minha pele,

mesmo fora da minha carne *Sl 17.15;Mt 5.8;1Co 13.12;1Jo 3.2verei a Deus.

27 Vê-lo-ei ao meu lado,

e os meus olhos o contemplarão, não mais como adversário.

Eis que os meus rins *Sl 73.26desfalecem dentro em mim.

28 Se disserdes: Como o havemos *Jó 19.22de perseguir!

E que a causa deste mal se acha em mim,

29 temei a *Jó 15.22, ref.espada.

Terríveis são os castigos dela,

para que saibais *Jó 22.4;Sl 1.5;9.7;Ec 12.14que há juízo.