Jó 29

Job dink aan die dae uit die verlede toe hy voorspoedig was en almal hom geëer het.

1 EN Job het verder sy spreuk aangehef en gesê:

2 Ag, was ek maar soos in die vorige maande, soos in die dae toe God my bewaar het;

3 toe sy lamp bo my hoof geskyn het, ek by sy lig die duisternis deurwandel het;

4 soos ek was in my herfsdae toe die verborgenheid van God oor my tent was;

5 toe die Almagtige nog by my was, my kinders rondom my;

6 toe my voetstappe gewas is in dikmelk en die rots by my strome van olie uitgegiet het.

7 Toe ek uitgegaan het na die poort, op na die stad toe, op die markplein my sitplek reggemaak het,

8 het die seuns weggekruip as hulle my sien, en grysaards het hulle opgerig en bly staan.

9 Vorste het hulle woorde ingehou en die hand op hul mond gelê.

10 Die stem van edeles is teruggehou, en hulle tong het gekleef aan hul verhemelte.

11 Want het 'n oor net gehoor, dan prys dit my gelukkig; en het 'n oog net gesien, dan gee dit vir my getuienis.

12 Want ek het die ellendige gered wat om hulp geroep het, en die wees en hom wat geen helper het nie.

13 Die seën van hom wat klaar was om onder te gaan, het op my gekom; en die hart van die weduwee het ek laat jubel.

14 Die geregtigheid was my kleed, en ek sy kleed; my reg was soos 'n mantel en 'n tulband.

15 Oë was ek vir die blinde, en voete vir die lamme was ek.

16 'n Vader was ek vir die behoeftiges; en die regsaak van hom wat ek nie geken het nie, het ek ondersoek.

17 En ek het die tande van die kwaaddoener stukkend gebreek en die buit uit sy gebit geslinger.

18 So het ek dan gedink: By my nes sal ek die asem uitblaas, en soos die feniks my dae vermenigvuldig.

19 My wortel staan oop na die water toe, en dou vernag op my tak.

20 My eer is altyd nuut by my, en my boog bly jonk in my hand.

Job beskryf verder sy gelukkige toestand in dié dae.

21 NA my het hulle geluister vol verwagting, en hulle het stil my raad aangehoor.

22 Ná my woorde het hulle nie weer gespreek nie, en my rede het op hulle gedrup.

23 En hulle het op my gewag soos op reën, en hulle mond wyd oopgemaak soos vir lentereëns.

24 Ek het hulle toegelag as hulle moedeloos was, en hulle kon die lig van my gesig nie verdonker nie.

25 Het ek die weg na hulle toe gekies, dan sit ek as voorman en woon soos 'n koning onder die skare, soos een wat treuriges vertroos.

Lamentação de Jó ao lembrar-se do seu primeiro estado

1 De novo, prosseguiu no seu *Jó 13.12;27.1;Nm 23.7;24.3discurso e disse:

2 Quem me dera ser como fui nos meses antigos,

como nos dias em que *Jr 31.28Deus me guardava!

3 Quando a sua lâmpada luzia sobre a minha cabeça

e quando eu, *Jó 11.17guiado pela sua luz, caminhava através das trevas;

4 como fui nos dias do meu vigor,

quando *Jó 15.8;Sl 25.14;Pv 3.32a amizade de Deus estava sobre a minha tenda;

5 quando o Todo-Poderoso estava comigo,

e meus filhos me rodeavam;

6 quando meus passos eram banhados em *Jó 20.17;Dt 32.14manteiga

e quando *Dt 32.13a pedra derramava para mim rios de azeite;

7 quando eu saía para ir *Jó 31.21à porta da cidade

e mandava preparar-me um assento na praça.

8 Viam-me os mancebos e escondiam-se,

e os velhos levantavam-se e punham-se em pé.

9 Os príncipes *Jó 29.21cessavam de falar,

*Jó 21.5e punham a mão sobre a sua boca;

10 A voz dos nobres *Jó 29.22emudecia,

e a sua língua apegava-se ao seu paladar.

11 Pois *Jó 4.3-4o ouvido que me ouvia chamava-me bem-aventurado;

e o olho que me via dava testemunho de mim,

12 porque eu livrava *Jó 24.4,9;34.28ao pobre que gritava

*Jó 31.17,21e ao órfão que não tinha quem o socorresse.

13 A bênção do que estava *Jó 31.19a perecer vinha sobre mim,

e eu fazia que o *Jó 22.9, ref.coração da viúva cantasse de alegria.

14 *Jó 27.5-6;Sl 132.9;Is 59.17;61.10;Ef 6.14Vestia-me da retidão, e ela se vestia de mim;

a minha justiça era como um manto e como um diadema.

15 Fazia-me olhos para o cego

e pés, para o coxo.

16 Eu era o pai *Jó 24.4, ref.dos necessitados

e examinava a causa dos desconhecidos.

17 Eu *Sl 3.7quebrava os queixos do iníquo

e arrancava-lhe a presa dentre os dentes.

18 Então, dizia eu: Morrerei no meu ninho,

multiplicarei os meus dias como a areia.

19 A minha *Jr 17.8raiz se estenderá até as águas,

e o *Os 14.5orvalho ficará a noite toda sobre os meus ramos.

20 A minha glória se renovará em mim,

e o meu *Gn 49.24;Sl 18.34arco será revigorado na minha mão.

21 A mim *Jó 29.9;4.3me ouviam, e esperavam,

e guardavam silêncio para receberem o meu conselho.

22 Depois de falar eu, *Jó 29.10nada replicavam.

*Dt 32.2As minhas razões caíam sobre eles como orvalho.

23 Esperavam-me como a chuva

e abriam a sua boca como as chuvas tardias.

24 Eu me sorria para eles, quando não tinham confiança;

e a luz do meu rosto, não a podiam abater.

25 Eu lhes escolhia o caminho, e me sentava *Jó 1.3;31.37como chefe,

e estava como um rei entre as tropas,

*Jó 4.4;16.5como quem consola os aflitos.