Jó 4

Élifas is verwonderd dat Job, wat ander mense kon troos, nou self so moedeloos is.

1 TOE antwoord Élifas, die Temaniet, en sê:

2 As 'n mens dit met 'n woord by jou waag, sal jy ontstemd wees? Maar woorde inhou — wie kan dit?

3 Kyk, jy het baie mense tereggewys en slap hande versterk.

4 Jou woorde het opgerig die wat struikel, en jy het knikkende knieë versterk.

5 Maar nou dat dit jóú oorkom, is jy moedverlore; nou dat dit jóú tref, is jy verslae!

Laat Job op sy vroomheid vertrou, dan kom alles reg. Net groot sondaars kom gewelddadig om.

6 IS jou Godsvrees nie jou hoop, jou vrome wandel nie jou verwagting nie?

7 Bedink tog, wie het ooit onskuldig omgekom, en waar is opregtes verdelg?

8 Volgens ek gesien het: Die wat onreg ploeg en moeite saai, dié maai dit.

9 Deur die asem van God kom hulle om, en deur die geblaas van sy toorn word hulle vernietig.

10 Die gebrul van die leeu en die stem van die bruller — ja, die tande van die jong leeus word uitgebreek.

11 Die leeu kom om by gebrek aan prooi, en die kleintjies van die leeuin word verstrooi.

Laat Job onthou dat niemand regverdig is voor God nie.

12 VERDER is 'n woord op geheimsinnige wyse na my gebring, en my oor het 'n gefluister daarvan opgevang,

13 by die gedagtespel, uit naggesigte gebore, wanneer diepe slaap op die mense val.

14 Skrik het oor my gekom en siddering en het my hele gebeente laat bewe.

15 Toe skuif daar 'n gees voor my verby; die hare van my vlees het opgerys.

16 Hy bly staan, maar ek kon sy gedaante nie herken nie — 'n verskyning voor my oë! Ek hoor die gefluister van 'n stem wat sê:

17 Sou 'n sterfling regverdig wees voor God? Of 'n man rein wees voor sy Maker?

18 Kyk, in sy dienaars stel Hy geen vertroue nie, en by sy engele ontdek Hy dwaling.

19 Hoeveel meer by hulle wat kleihuise bewoon, van wie die grondslag in die stof is, wat fyngedruk word soos 'n mot.

20 Tussen môre en aand word hulle verpletter; hulle kom vir ewig om sonder dat iemand daar ag op gee.

21 Word hulle tentlyn nie losgeruk in hulle nie? Hulle sterwe, en dit sonder wysheid.

Elifaz repreende a Jó

1 Então, respondeu Elifaz, temanita:

2 Se alguém intentar falar-te, enfadar-te-ás?

Mas *Jó 32.18-20quem poderá conter as palavras?

3 Eis *Jó 4.3-4;29.15-16,21,25que tens ensinado a muitos

e tens fortalecido as mãos fracas.

4 As tuas palavras têm sustentado aos que estavam caindo,

e tens fortalecido os joelhos trêmulos.

5 Porém, agora, que se trata de ti, te *Jó 6.14enfadas;

agora, *Jó 19.21que és atingido, te perturbas.

6 *Jó 1.1O teu temor de Deus não é a tua confiança,

e a tua esperança, a integridade dos teus caminhos?

7 Lembra-te, pois, *Jó 8.20;36.6-7;Sl 37.25quem, sendo inocente, jamais pereceu?

E onde foram os retos exterminados?

8 Conforme tenho visto, *Jó 15.31,35;Pv 22.8;Os 10.13;Gl 6.7os que cultivam iniquidade

e semeiam aflição as segam.

9 Pelo *Jó 15.30;Is 11.4;30.33;2Ts 2.8assopro de Deus, perecem

e, *Jó 40.11-13pela rajada da sua ira, são consumidos.

10 *Jó 5.15;Sl 58.6O rugido do leão, e a voz do leão feroz,

e os dentes dos leões novos são quebrados.

11 *Jó 29.17O leão velho perece por falta de presa,

e os *Jó 5.4;20.10;27.14cachorros da leoa são espalhados.

A insignificância do homem na presença de Deus

12 Mas a mim se me disse uma palavra *Jó 4.12-17;33.15-18em segredo,

e os meus ouvidos perceberam *Jó 26.14um sussurro dela.

13 No meio dos pensamentos que nascem das visões noturnas,

quando profundo sono cai sobre os homens,

14 sobrevieram-me medo e tremor,

que fizeram estremecer todos os meus ossos.

15 Então, passou um sopro sobre o meu rosto;

arrepiaram-se os cabelos da minha carne.

16 Alguém, cuja aparência eu não podia discernir, parou;

um vulto estava diante dos meus olhos.

Houve silêncio, e ouvi uma voz:

17 Pode o *Jó 9.2;25.4mortal ser justo diante de Deus?

Pode o varão ser puro diante do seu *Jó 31.15;32.22;35.10;36.3Criador?

18 Eis que *Jó 15.15Deus não confia nos seus servos

e aos seus anjos atribui loucura.

19 Quanto mais aos que moram *Jó 10.9;33.6em casas de lodo,

que têm *Jó 22.16;Gn 2.7;3.19o seu fundamento no pó,

e que são machucados como a traça!

20 *Jó 14.2Nascem de manhã e, à tarde, são destruídos.

*Jó 14.20;20.7Perecem para sempre, sem que disso se faça caso.

21 Se dentro deles é arrancada *Jó 8.22a corda da tenda,

morrem e *Jó 18.21;36.12não atingem a sabedoria.