1 ‹‹Yaşama gücüm tükendi, günlerim kısaldı, 2 Mezar gözlüyor beni.2 Çevremi alaycılar kuşatmış, 2 Gözümü onların aşağılamasıyla açıp kapıyorum.3 ‹‹Ey Tanrı, kefilim ol kendine karşı, 2 Başka kim var bana güvence verecek?4 Çünkü onların aklını anlayışa kapadın, 2 Bu yüzden onları zafere kavuşturmayacaksın.5 Para için dostlarını satan adamın 2 Çocuklarının gözünün feri söner.6 ‹‹Tanrı beni insanların diline düşürdü, 2 Yüzüme tükürmekteler.7 Kederden gözümün feri söndü, 2 Kollarım bacaklarım çırpı gibi.8 Dürüst insanlar buna şaşıyor, 2 Suçsuzlar tanrısızlara saldırıyor.9 Doğrular kendi yolunu tutuyor, 2 Elleri temiz olanlar gittikçe güçleniyor.10 ‹‹Ama siz, hepiniz gelin yine deneyin! 2 Aranızda bir bilge bulamayacağım.11 Günlerim geçti, tasarılarım, 2 Dileklerim suya düştü.12 Bu insanlar geceyi gündüze çeviriyorlar, 2 Karanlığa ‹Işık yakındır› diyorlar.13 Ölüler diyarını evim diye gözlüyorsam, 2 Yatağımı karanlığa seriyorsam,14 Çukura ‹Babam›, 2 Kurda ‹Annem, kızkardeşim› diyorsam,15 Umudum nerede? 2 Kim benim için umut görebilir?16 Umut benimle ölüler diyarına mı inecek? 2 Toprağa birlikte mi gireceğiz?››

1 O meu espírito está quebrantado, os meus dias se extinguem, a sepultura me está preparada!2 Deveras estou cercado de zombadores, e os meus olhos contemplam a sua provocação!3 Dá-me, peço-te, um penhor, e sê o meu fiador para contigo; quem mais há que me dê a mão?4 Porque aos seus corações encobriste o entendimento, pelo que não os exaltarás.5 Quem entrega os seus amigos como presa, os olhos de seus filhos desfalecerão.6 Mas a mim me pôs por motejo dos povos; tornei-me como aquele em cujo rosto se cospe.7 De mágoa se escureceram os meus olhos, e todos os meus membros são como a sombra.8 Os retos pasmam disso, e o inocente se levanta contra o ímpio.9 Contudo o justo prossegue no seu caminho e o que tem mãos puras vai crescendo em força.10 Mas tornai vós todos, e vinde, e sábio nenhum acharei entre vós.11 Os meus dias passaram, malograram-se os meus propósitos, as aspirações do meu coração.12 Trocam a noite em dia; dizem que a luz está perto das trevas.13 Se eu olhar o Seol como a minha casa, se nas trevas estender a minha cama,14 se eu clamar à cova: Tu és meu pai; e aos vermes: Vós sois minha mãe e minha irmã;15 onde está então a minha esperança? Sim, a minha esperança, quem a poderá ver?16 Acaso descerá comigo até os ferrolhos do Seol? Descansaremos juntos no pó?