1 ‹‹Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu, 2 Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?2 Gölgeyi özleyen köle, 2 Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,3 Miras olarak bana boş aylar verildi, 2 Payıma sıkıntılı geceler düştü.4 Yatarken, ‹Ne zaman kalkacağım› diye düşünüyorum, 2 Ama gece uzadıkça uzuyor, 2 Gün doğana dek dönüp duruyorum.5 Bedenimi kurt, kabuk kaplamış, 2 Çatlayan derimden irin akıyor.6 ‹‹Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı, 2 Umutsuz tükenmekte.7 Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa, 2 Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.8 Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek, 2 Senin gözlerin üzerimde olacak, 2 Ama ben yok olacağım.9 Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi, 2 Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz.10 Bir daha evine dönmez, 2 Bulunduğu yer artık onu tanımaz.11 ‹‹Bu yüzden sessiz kalmayacak, 2 İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim; 2 Canımın acısıyla yakınacağım.12 Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki, 2 Başıma bekçi koydun?13 Yatağım beni rahatlatır, 2 Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,14 Beni düşlerle korkutuyor, 2 Görümlerle yıldırıyorsun.15 Öyle ki, boğulmayı, 2 Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.16 Yaşamımdan tiksiniyor, 2 Sonsuza dek yaşamak istemiyorum; 2 Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.17 ‹‹İnsan ne ki, onu büyütesin, 2 Üzerinde kafa yorasın,18 Her sabah onu yoklayasın, 2 Her an onu sınayasın?19 Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın, 2 Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?20 Günah işledimse, ne yaptım sana, 2 Ey insan gözcüsü? 2 Niçin beni kendine hedef seçtin? 2 Sana yük mü oldum?21 Niçin isyanımı bağışlamaz, 2 Suçumu affetmezsin? 2 Çünkü yakında toprağa gireceğim, 2 Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.››

1 Porventura não tem o homem duro serviço sobre a terra? E não são os seus dias como os do jornaleiro?2 Como o escravo que suspira pela sombra, e como o jornaleiro que espera pela sua paga,3 assim se me deram meses de escassez, e noites de aflição se me ordenaram.4 Havendo-me deitado, digo: Quando me levantarei? Mas comprida é a noite, e farto-me de me revolver na cama até a alva.5 A minha carne se tem vestido de vermes e de torrões de pó; a minha pele endurece, e torna a rebentar-se.6 Os meus dias são mais velozes do que a lançadeira do tecelão, e chegam ao fim sem esperança.7 Lembra-te de que a minha vida é um sopro; os meus olhos não tornarão a ver o bem.8 Os olhos dos que agora me vêem não me verão mais; os teus olhos estarão sobre mim, mas não serei mais.9 Tal como a nuvem se desfaz e some, aquele que desce à sepultura nunca tornará a subir.10 Nunca mais tornará à sua casa, nem o seu lugar o conhecerá mais.11 Por isso não reprimirei a minha boca; falarei na angústia do meu espírito, queixar-me-ei na amargura da minha alma.12 Sou eu o mar, ou um monstro marinho, para que me ponhas uma guarda?13 Quando digo: Confortar-me-á a minha cama, meu leito aliviará a minha queixa,14 então me espantas com sonhos, e com visões me atemorizas;15 de modo que eu escolheria antes a estrangulação, e a morte do que estes meus ossos.16 A minha vida abomino; não quero viver para sempre; retira-te de mim, pois os meus dias são vaidade.17 Que é o homem, para que tanto o engrandeças, e ponhas sobre ele o teu pensamento,18 e cada manhã o visites, e cada momento o proves?19 Até quando não apartarás de mim a tua vista, nem me largarás, até que eu possa engolir a minha saliva?20 Se peco, que te faço a ti, ó vigia dos homens? Por que me fizeste alvo dos teus dardos? Por que a mim mesmo me tornei pesado?21 Por que me não perdoas a minha transgressão, e não tiras a minha iniqüidade? Pois agora me deitarei no pó; tu me buscarás, porém eu não serei mais.