1 Eyüp yine anlatmaya başladı:2 ‹‹Keşke geçen aylar geri gelseydi, 2 Tanrının beni kolladığı,3 Kandilinin başımın üstünde parladığı, 2 Işığıyla karanlıkta yürüdüğüm günler,4 Keşke olgunluk günlerim geri gelseydi, 2 Tanrının çadırımı dostça koruduğu,5 Her Şeye Gücü Yetenin henüz benimle olduğu, 2 Çocuklarımın çevremde bulunduğu,6 Yollarımın sütle yıkandığı, 2 Yanımdaki kayanın zeytinyağı akıttığı günler!7 ‹‹Kent kapısına gidip 2 Kürsümü meydana koyduğumda,8 Gençler beni görüp gizlenir, 2 Yaşlılar kalkıp ayakta dururlardı;9 Önderler konuşmaktan çekinir, 2 Elleriyle ağızlarını kaparlardı;10 Soyluların sesi kesilir, 2 Dilleri damaklarına yapışırdı.11 Beni duyan kutlar, 2 Beni gören överdi;12 Çünkü yardım isteyen yoksulu, 2 Desteği olmayan öksüzü kurtarırdım.13 Ölmekte olanın hayır duasını alır, 2 Dul kadının yüreğini sevinçten coştururdum.14 Doğruluğu giysi gibi giyindim, 2 Adalet kaftanım ve sarığımdı sanki.15 Körlere göz, 2 Topallara ayaktım.16 Yoksullara babalık eder, 2 Garibin davasını üstlenirdim.17 Haksızın çenesini kırar, 2 Avını dişlerinin arasından kapardım.18 ‹‹ ‹Son soluğumu yuvamda vereceğim› diye düşünüyordum, 2 ‹Günlerim kum taneleri kadar çok.19 Köküm sulara erişecek, 2 Çiy geceyi dallarımda geçirecek.20 Aldığım övgüler tazelenecek, 2 Elimdeki yay yenilenecek.›21 ‹‹İnsanlar beni saygıyla dinler, 2 Öğüdümü sessizce beklerlerdi.22 Ben konuştuktan sonra onlar konuşmazdı, 2 Sözlerim üzerlerine damlardı.23 Yağmuru beklercesine beni bekler, 2 Son yağmurları içercesine sözlerimi içerlerdi.24 Kendilerine gülümsediğimde gözlerine inanmazlardı, 2 Güler yüzlülüğüm onlara cesaret verirdi.25 Onların yolunu ben seçer, başlarında dururdum, 2 Askerlerinin ortasında kral gibi otururdum, 2 Yaslıları avutan biri gibiydim.

1 E prosseguindo Jó no seu discurso, disse:2 Ah! quem me dera ser como eu fui nos meses do passado, como nos dias em que Deus me guardava;3 quando a sua lâmpada luzia sobre o minha cabeça, e eu com a sua luz caminhava através das trevas;4 como era nos dias do meu vigor, quando o íntimo favor de Deus estava sobre a minha tenda;5 quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos em redor de mim;6 quando os meus passos eram banhados em leite, e a rocha me deitava ribeiros de azeite!7 Quando eu saía para a porta da cidade, e na praça preparava a minha cadeira,8 os moços me viam e se escondiam, e os idosos se levantavam e se punham em pé;9 os príncipes continham as suas palavras, e punham a mão sobre a sua boca;10 a voz dos nobres emudecia, e a língua se lhes pegava ao paladar.11 Pois, ouvindo-me algum ouvido, me tinha por bem-aventurado; e vendo-me algum olho, dava testemunho de mim;12 porque eu livrava o miserável que clamava, e o órfão que não tinha quem o socorresse.13 A bênção do que estava a perecer vinha sobre mim, e eu fazia rejubilar-se o coração da viúva.14 vestia-me da retidão, e ela se vestia de mim; como manto e diadema era a minha justiça.15 Fazia-me olhos para o cego, e pés para o coxo;16 dos necessitados era pai, e a causa do que me era desconhecido examinava com diligência.17 E quebrava os caninos do perverso, e arrancava-lhe a presa dentre os dentes.18 Então dizia eu: No meu ninho expirarei, e multiplicarei os meus dias como a areia;19 as minhas raízes se estendem até as águas, e o orvalho fica a noite toda sobre os meus ramos;20 a minha honra se renova em mim, e o meu arco se revigora na minha mão.21 A mim me ouviam e esperavam, e em silêncio atendiam ao meu conselho.22 Depois de eu falar, nada replicavam, e minha palavra destilava sobre eles;23 esperavam-me como à chuva; e abriam a sua boca como à chuva tardia.24 Eu lhes sorria quando não tinham confiança; e não desprezavam a luz do meu rosto;25 eu lhes escolhia o caminho, assentava-me como chefe, e habitava como rei entre as suas tropas, como aquele que consola os aflitos.