1 Eyüp şöyle yanıtladı:2 ‹‹Ne zamana dek beni üzecek, 2 Sözlerinizle ezeceksiniz?3 On kez oldu beni aşağılıyor, 2 Hiç utanmadan saldırıyorsunuz.4 Yanlış yola sapmışsam, 2 Bu benim suçum.5 Kendinizi gerçekten benden üstün görüyor, 2 Utancımı bana karşı kullanıyorsanız,6 Bilin ki, Tanrı bana haksızlık yaptı, 2 Beni ağıyla kuşattı.7 ‹‹İşte, ‹Zorbalık bu!› diye haykırıyorum, ama yanıt yok, 2 Yardım için bağırıyorum, ama adalet yok.8 Yoluma set çekti, geçemiyorum, 2 Yollarımı karanlığa boğdu.9 Üzerimden onurumu soydu, 2 Başımdaki tacı kaldırdı.10 Her yandan yıktı beni, tükendim, 2 Umudumu bir ağaç gibi kökünden söktü.11 Öfkesi bana karşı alev alev yanıyor, 2 Beni hasım sayıyor.12 Orduları üstüme üstüme geliyor, 2 Bana karşı rampalar yapıyor, 2 Çadırımın çevresinde ordugah kuruyorlar.13 ‹‹Kardeşlerimi benden uzaklaştırdı, 2 Tanıdıklarım bana büsbütün yabancılaştı.14 Akrabalarım uğramaz oldu, 2 Yakın dostlarım beni unuttu.15 Evimdeki konuklarla hizmetçiler 2 Beni yabancı sayıyor, 2 Garip oldum gözlerinde.16 Kölemi çağırıyorum, yanıtlamıyor, 2 Dil döksem bile.17 Soluğum karımı tiksindiriyor, 2 Kardeşlerim benden iğreniyor.18 Çocuklar bile beni küçümsüyor, 2 Ayağa kalksam benimle eğleniyorlar.19 Bütün yakın dostlarım benden iğreniyor, 2 Sevdiklerim yüz çeviriyor.20 Bir deri bir kemiğe döndüm, 2 Ölümün eşiğine geldim.21 ‹‹Ey dostlarım, acıyın bana, siz acıyın, 2 Çünkü Tanrının eli vurdu bana.22 Neden Tanrı gibi siz de beni kovalıyor, 2 Etime doymuyorsunuz?23 ‹‹Keşke şimdi sözlerim yazılsa, 2 Kitaba geçseydi,24 Demir kalemle, kurşunla 2 Sonsuza dek kalsın diye kayaya kazılsaydı!25 Oysa ben kurtarıcımın yaşadığını, 2 Sonunda yeryüzüne geleceğini biliyorum.26 Derim yok olduktan sonra, 2 Yeni bedenimle Tanrıyı göreceğim.27 Onu kendim göreceğim, 2 Kendi gözlerimle, başkası değil. 2 Yüreğim bayılıyor bağrımda!28 Eğer, ‹Sıkıntının kökü onda olduğu için 2 Onu kovalım› diyorsanız,29 Kılıçtan korkmalısınız, 2 Çünkü kılıç cezası öfkeli olur, 2 O zaman adaletin var olduğunu göreceksiniz.››

1 Então Jó respondeu:2 Até quando afligireis a minha alma, e me atormentareis com palavras?3 Já dez vezes me haveis humilhado; não vos envergonhais de me maltratardes?4 Embora haja eu, na verdade, errado, comigo fica o meu erro.5 Se deveras vos quereis engrandecer contra mim, e me incriminar pelo meu opróbrio,6 sabei então que Deus é o que transtornou a minha causa, e com a sua rede me cercou.7 Eis que clamo: Violência! mas não sou ouvido; grito: Socorro! mas não há justiça.8 com muros fechou ele o meu caminho, de modo que não posso passar; e pôs trevas nas minhas veredas.9 Da minha honra me despojou, e tirou-me da cabeça a coroa.10 Quebrou-me de todos os lados, e eu me vou; arrancou a minha esperança, como a, uma árvore.11 Acende contra mim a sua ira, e me considera como um de seus adversários.12 Juntas as suas tropas avançam, levantam contra mim o seu caminho, e se acampam ao redor da minha tenda.13 Ele pôs longe de mim os meus irmãos, e os que me conhecem tornaram-se estranhos para mim.14 Os meus parentes se afastam, e os meus conhecidos se esquecem de, mim.15 Os meus domésticos e as minhas servas me têm por estranho; vim a ser um estrangeiro aos seus olhos.16 Chamo ao meu criado, e ele não me responde; tenho que suplicar-lhe com a minha boca.17 O meu hálito é intolerável à minha mulher; sou repugnante aos filhos de minha mãe.18 Até os pequeninos me desprezam; quando me levanto, falam contra mim.19 Todos os meus amigos íntimos me abominam, e até os que eu amava se tornaram contra mim.20 Os meus ossos se apegam à minha pele e à minha carne, e só escapei com a pele dos meus dentes.21 Compadecei-vos de mim, amigos meus; compadecei-vos de mim; pois a mão de Deus me tocou.22 Por que me perseguis assim como Deus, e da minha carne não vos fartais?23 Oxalá que as minhas palavras fossem escritas! Oxalá que fossem gravadas num livro!24 Que, com pena de ferro, e com chumbo, fossem para sempre esculpidas na rocha!25 Pois eu sei que o meu Redentor vive, e que por fim se levantará sobre a terra.26 E depois de consumida esta minha pele, então fora da minha carne verei a Deus;27 vê-lo-ei ao meu lado, e os meus olhos o contemplarão, e não mais como adversário. O meu coração desfalece dentro de mim!28 Se disserdes: Como o havemos de perseguir! e que a causa deste mal se acha em mim,29 temei vós a espada; porque o furor traz os castigos da espada, para saberdes que há um juízo.