1 Sonunda Eyüp ağzını açtı ve doğduğu güne lanet edip şöyle dedi:3 ‹‹Doğduğum gün yok olsun, 2 ‹Bir oğul doğdu› denen gece yok olsun!4 Karanlığa bürünsün o gün, 2 Yüce Tanrı onunla ilgilenmesin, 2 Üzerine ışık doğmasın.5 Karanlık ve ölüm gölgesi sahip çıksın o güne, 2 Bulut çöksün üzerine; 2 Işığını karanlık söndürsün.6 Zifiri karanlık yutsun o geceyi, 2 Yılın günleri arasında sayılmasın, 2 Aylardan hiçbirine girmesin.7 Kısır olsun o gece, 2 Sevinç sesi duyulmasın içinde.8 Günleri lanetleyenler, 2 Livyatanı uyandırmaya hazır olanlar, 2 O günü lanetlesin.9 Akşamının yıldızları kararsın, 2 Boş yere aydınlığı beklesin, 2 Tan atışını görmesin.10 Çünkü sıkıntı yüzü görmemem için 2 Anamın rahminin kapılarını üstüme kapamadı.11 ‹‹Neden doğarken ölmedim, 2 Rahimden çıkarken son soluğumu vermedim?12 Neden beni dizler, 2 Emeyim diye memeler karşıladı?13 Çünkü şimdi huzur içinde yatmış, 2 Uyuyup dinlenmiş olurdum;14 Yaptırdıkları kentler şimdi viran olan 2 Dünya kralları ve danışmanlarıyla birlikte,15 Evlerini gümüşle dolduran 2 Altın sahibi önderlerle birlikte.16 Neden düşük bir çocuk gibi, 2 Gün yüzü görmemiş yavrular gibi toprağa gömülmedim?17 Orada kötüler kargaşayı bırakır, 2 Yorgunlar rahat eder.18 Tutsaklar huzur içinde yaşar, 2 Angaryacının sesini duymazlar.19 Küçük de büyük de oradadır, 2 Köle efendisinden özgürdür.20 ‹‹Niçin sıkıntı çekenlere ışık, 2 Acı içindekilere yaşam verilir?21 Oysa onlar gelmeyen ölümü özler, 2 Onu define arar gibi ararlar;22 Mezara kavuşunca 2 Neşeden coşar, sevinç bulurlar.23 Neden yaşam verilir nereye gideceğini bilmeyen insana, 2 Çevresini Tanrının çitle çevirdiği kişiye?24 Çünkü iniltim ekmekten önce geliyor, 2 Su gibi dökülmekte feryadım.25 Korktuğum, 2 Çekindiğim başıma geldi.26 Huzur yok, sükûnet yok, rahat yok, 2 Yalnız kargaşa var.››

1 Depois disso abriu Jó a sua boca, e amaldiçoou o seu dia.2 E Jó falou, dizendo:3 Pereça o dia em que nasci, e a noite que se disse: Foi concebido um homem!4 Converta-se aquele dia em trevas; e Deus, lá de cima, não tenha cuidado dele, nem resplandeça sobre ele a luz.5 Reclamem-no para si as trevas e a sombra da morte; habitem sobre ele nuvens; espante-o tudo o que escurece o dia.6 Quanto àquela noite, dela se apodere a escuridão; e não se regozije ela entre os dias do ano; e não entre no número dos meses.7 Ah! que estéril seja aquela noite, e nela não entre voz de regozijo.8 Amaldiçoem-na aqueles que amaldiçoam os dias, que são peritos em suscitar o leviatã.9 As estrelas da alva se lhe escureçam; espere ela em vão a luz, e não veja as pálpebras da manhã;10 porquanto não fechou as portas do ventre de minha mãe, nem escondeu dos meus olhos a aflição.11 Por que não morri ao nascer? por que não expirei ao vir à luz?12 Por que me receberam os joelhos? e por que os seios, para que eu mamasse?13 Pois agora eu estaria deitado e quieto; teria dormido e estaria em repouso,14 com os reis e conselheiros da terra, que reedificavam ruínas para si,15 ou com os príncipes que tinham ouro, que enchiam as suas casas de prata;16 ou, como aborto oculto, eu não teria existido, como as crianças que nunca viram a luz.17 Ali os ímpios cessam de perturbar; e ali repousam os cansados.18 Ali os presos descansam juntos, e não ouvem a voz do exator.19 O pequeno e o grande ali estão e o servo está livre de seu senhor.20 Por que se concede luz ao aflito, e vida aos amargurados de alma;21 que anelam pela morte sem que ela venha, e cavam em procura dela mais do que de tesouros escondidos;22 que muito se regozijam e exultam, quando acham a sepultura?23 Sim, por que se concede luz ao homem cujo caminho está escondido, e a quem Deus cercou de todos os lados?24 Pois em lugar de meu pão vem o meu suspiro, e os meus gemidos se derramam como água.25 Porque aquilo que temo me sobrevém, e o que receio me acontece.26 Não tenho repouso, nem sossego, nem descanso; mas vem a perturbação.