1 Böylece bu üç kişi Eyüpe yanıt vermekten vaz geçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi.2 Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüpe çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrıdan haklı görüyordu.3 Elihu Eyüpün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüpü suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı.4 Elihu Eyüple konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü.5 Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi. ‹‹Tanrıyı››.6 Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu: ‹‹Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız. 2 Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.7 ‹Çok gün görenler konuşsun› dedim, 2 ‹Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.›8 Oysa insana ruh, 2 Her Şeye Gücü Yetenin soluğu akıl verir.9 Akıl yaşta değil baştadır. 2 Adaleti anlamak yaşa bakmaz.10 ‹‹Bu yüzden, ‹Beni dinleyin› diyorum, 2 Ben de bildiğimi söyleyeyim.11 Siz konuşurken ben bekledim, 2 Siz ne diyeceğinizi araştırırken 2 Düşüncelerinizi dinledim.12 Bütün dikkatimi size çevirdim. 2 Ama hiçbiriniz Eyüpün haksızlığını kanıtlayamadı, 2 Onun söylediklerine karşılık veremedi.13 ‹Biz bilgeliğe eriştik, 2 Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil› demeyin.14 Ama Eyüpün sözlerinin hedefi ben değildim, 2 Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.15 ‹‹Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık, 2 Söyleyecek şeyleri kalmadı.16 Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim, 2 Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?17 Benim de söyleyecek sözüm var, 2 Ben de bildiğimi söyleyeceğim.18 Çünkü içim dolu, 2 İçimdeki ruh beni zorluyor.19 İçim açılmamış şarap gibi, 2 Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.20 Konuşup rahatlamalıyım, 2 Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.21 Kimseye ayrıcalık göstermeyecek, 2 Kimseye yaltaklanmayacağım.22 Çünkü yaltaklanmayı bilsem, 2 Yaratıcım beni hemen yok ederdi.

1 E aqueles três homens cessaram de responder a Jó; porque era justo aos seus próprios olhos.2 Então se acendeu a ira de Eliú, filho de Baraquel, o buzita, da família de Rão; acendeu-se a sua ira contra Jó, porque este se justificava a si mesmo, e não a Deus.3 Também contra os seus três amigos se acendeu a sua ira, porque não tinham achado o que responder, e contudo tinham condenado a Jó.4 Ora, Eliú havia esperado para falar a Jó, porque eles eram mais idosos do que ele.5 Quando, pois, Eliú viu que não havia resposta na boca daqueles três homens, acendeu-se-lhe a ira.6 Então respondeu Eliú, filho de Baraquel, o buzita, dizendo: Eu sou de pouca idade, e vós sois, idosos; arreceei-me e temi de vos declarar a minha opinião.7 Dizia eu: Falem os dias, e a multidão dos anos ensine a sabedoria.8 Há, porém, um espírito no homem, e o sopro do Todo-Poderoso o faz entendido.9 Não são os velhos que são os sábios, nem os anciãos que entendem o que é reto.10 Pelo que digo: Ouvi-me, e também eu declararei a minha opinião.11 Eis que aguardei as vossas palavras, escutei as vossas considerações, enquanto buscáveis o que dizer.12 Eu, pois, vos prestava toda a minha atenção, e eis que não houve entre vós quem convencesse a Jó, nem quem respondesse às suas palavras;13 pelo que não digais: Achamos a sabedoria; Deus é que pode derrubá-lo, e não o homem.14 Ora ele não dirigiu contra mim palavra alguma, nem lhe responderei com as vossas palavras.15 Estão pasmados, não respondem mais; faltam-lhes as palavras.16 Hei de eu esperar, porque eles não falam, porque já pararam, e não respondem mais?17 Eu também darei a minha resposta; eu também declararei a minha opinião.18 Pois estou cheio de palavras; o espírito dentro de mim me constrange.19 Eis que o meu peito é como o mosto, sem respiradouro, como odres novos que estão para arrebentar.20 Falarei, para que ache alívio; abrirei os meus lábios e responderei:21 Que não faça eu acepção de pessoas, nem use de lisonjas para com o homem.22 Porque não sei usar de lisonjas; do contrário, em breve me levaria o meu Criador.