1 ‹‹Yaşamımdan usandım, 2 Özgürce yakınacak, 2 İçimdeki acıyla konuşacağım.2 Tanrıya: Beni suçlama diyeceğim, 2 Ama söyle, niçin benimle çekişiyorsun.3 Hoşuna mı gidiyor gaddarlık etmek, 2 Kendi ellerinin emeğini reddedip 2 Kötülerin tasarılarını onaylamak?4 Sende insan gözü mü var? 2 İnsanın gördüğü gibi mi görüyorsun?5 Günlerin ölümlü birinin günleri gibi, 2 Yılların insanın yılları gibi mi ki,6 Suçumu arıyor, 2 Günahımı araştırıyorsun?7 Kötü olmadığımı, 2 Senin elinden beni kimsenin kurtaramayacağını biliyorsun.8 ‹‹Senin ellerin bana biçim verdi, beni yarattı, 2 Şimdi dönüp beni yok mu edeceksin?9 Lütfen anımsa, balçık gibi bana sen biçim verdin, 2 Beni yine toprağa mı döndüreceksin?10 Beni süt gibi dökmedin mi, 2 Peynir gibi katılaştırmadın mı?11 Bana et ve deri giydirdin, 2 Beni kemiklerle, sinirlerle ördün.12 Bana yaşam verdin, sevgi gösterdin, 2 İlgin ruhumu korudu.13 ‹‹Ama bunları yüreğinde gizledin, 2 Biliyorum aklındakini:14 Günah işleseydim, beni gözlerdin, 2 Suçumu cezasız bırakmazdın.15 Suçluysam, vay başıma! 2 Suçsuzken bile başımı kaldıramıyorum, 2 Çünkü utanç doluyum, çaresizim.16 Başımı kaldırsam, aslan gibi beni avlar, 2 Şaşılası gücünü yine gösterirsin üstümde.17 Bana karşı yeni tanıklar çıkarır, 2 Öfkeni artırırsın. 2 Orduların dalga dalga üzerime geliyor.18 ‹‹Niçin doğmama izin verdin? 2 Keşke ölseydim, hiçbir göz beni görmeden!19 Hiç var olmamış olurdum, 2 Rahimden mezara taşınırdım.20 Birkaç günlük ömrüm kalmadı mı? 2 Beni rahat bırak da biraz yüzüm gülsün;21 Dönüşü olmayan yere gitmeden önce, 2 Karanlık ve ölüm gölgesi diyarına,22 Zifiri karanlık diyarına, 2 Ölüm gölgesi, kargaşa diyarına, 2 Aydınlığın karanlığı andırdığı yere.››

1 A minha alma tem tédio da minha vida; darei livre curso à minha queixa, falarei na amargura da minha alma.2 Direi a Deus: Não me condenes; faze-me saber por que contendes comigo.3 Parece-te bem que me oprimas, que rejeites o trabalho das tuas mãos e resplandeças sobre o conselho dos ímpios?4 Tens tu porventura olhos de carne? Vês tu como vê o homem?5 São os teus dias como os dias do homem? Ou são os teus anos como os anos de um homem,6 Para te informares da minha iniquidade, e averiguares o meu pecado?7 Bem sabes tu que eu não sou iníquo; todavia ninguém há que me livre da tua mão.8 As tuas mãos me fizeram e me formaram completamente; contudo me consomes.9 Peço-te que te lembres de que como barro me formaste e me farás voltar ao pó.10 Porventura não me vazaste como leite, e como queijo não me coalhaste?11 De pele e carne me vestiste, e de ossos e nervos me teceste.12 Vida e misericórdia me concedeste; e o teu cuidado guardou o meu espírito.13 Porém estas coisas as ocultaste no teu coração; bem sei eu que isto esteve contigo.14 Se eu pecar, tu me observas; e da minha iniquidade não me escusarás.15 Se for ímpio, ai de mim! E se for justo, não levantarei a minha cabeça; farto estou da minha ignomínia; e vê qual é a minha aflição,16 Porque se vai crescendo; tu me caças como a um leão feroz; tornas a fazer maravilhas para comigo.17 Tu renovas contra mim as tuas testemunhas, e multiplicas contra mim a tua ira; reveses e combate estão comigo.18 Por que, pois, me tiraste da madre? Ah! Se então tivera expirado, e olho nenhum me visse!19 Então eu teria sido como se nunca fora; e desde o ventre seria levado à sepultura!20 Porventura não são poucos os meus dias? Cessa, pois, e deixa-me, para que por um pouco eu tome alento.21 Antes que eu vá para o lugar de que não voltarei, à terra da escuridão e da sombra da morte;22 Terra escuríssima, como a própria escuridão, terra da sombra da morte e sem ordem alguma, e onde a luz é como a escuridão.