1 Böylece bu üç kişi Eyüpe yanıt vermekten vaz geçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi.2 Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüpe çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrıdan haklı görüyordu.3 Elihu Eyüpün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüpü suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı.4 Elihu Eyüple konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü.5 Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi. ‹‹Tanrıyı››.6 Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu: ‹‹Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız. 2 Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.7 ‹Çok gün görenler konuşsun› dedim, 2 ‹Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.›8 Oysa insana ruh, 2 Her Şeye Gücü Yetenin soluğu akıl verir.9 Akıl yaşta değil baştadır. 2 Adaleti anlamak yaşa bakmaz.10 ‹‹Bu yüzden, ‹Beni dinleyin› diyorum, 2 Ben de bildiğimi söyleyeyim.11 Siz konuşurken ben bekledim, 2 Siz ne diyeceğinizi araştırırken 2 Düşüncelerinizi dinledim.12 Bütün dikkatimi size çevirdim. 2 Ama hiçbiriniz Eyüpün haksızlığını kanıtlayamadı, 2 Onun söylediklerine karşılık veremedi.13 ‹Biz bilgeliğe eriştik, 2 Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil› demeyin.14 Ama Eyüpün sözlerinin hedefi ben değildim, 2 Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.15 ‹‹Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık, 2 Söyleyecek şeyleri kalmadı.16 Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim, 2 Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?17 Benim de söyleyecek sözüm var, 2 Ben de bildiğimi söyleyeceğim.18 Çünkü içim dolu, 2 İçimdeki ruh beni zorluyor.19 İçim açılmamış şarap gibi, 2 Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.20 Konuşup rahatlamalıyım, 2 Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.21 Kimseye ayrıcalık göstermeyecek, 2 Kimseye yaltaklanmayacağım.22 Çünkü yaltaklanmayı bilsem, 2 Yaratıcım beni hemen yok ederdi.

1 Então aqueles três homens cessaram de responder a Jó; porque era justo aos seus próprios olhos.2 E acendeu-se a ira de Eliú, filho de Baraquel, o buzita, da família de Rão; contra Jó se acendeu a sua ira, porque se justificava a si mesmo, mais do que a Deus.3 Também a sua ira se acendeu contra os seus três amigos, porque, não achando que responder, todavia condenavam a Jó.4 Eliú, porém, esperou para falar a Jó, porquanto tinham mais idade do que ele.5 Vendo, pois, Eliú que já não havia resposta na boca daqueles três homens, a sua ira se acendeu.6 E respondeu Eliú, filho de Baraquel, o buzita, dizendo: Eu sou de menos idade, e vós sois idosos; receei-me e temi de vos declarar a minha opinião.7 Dizia eu: Falem os dias, e a multidão dos anos ensine a sabedoria.8 Na verdade, há um espírito no homem, e a inspiração do Todo-Poderoso o faz entendido.9 Os grandes não são os sábios, nem os velhos entendem o que é direito.10 Assim digo: Dai-me ouvidos, e também eu declararei a minha opinião.11 Eis que aguardei as vossas palavras, e dei ouvidos às vossas considerações, até que buscásseis razões.12 Atentando, pois, para vós, eis que nenhum de vós há que possa convencer a Jó, nem que responda às suas razões;13 Para que não digais: Achamos a sabedoria; Deus o derrubou, e não homem algum.14 Ora ele não dirigiu contra mim palavra alguma, nem lhe responderei com as vossas palavras.15 Estão pasmados, não respondem mais, faltam-lhes as palavras.16 Esperei, pois, mas não falam; porque já pararam, e não respondem mais.17 Também eu responderei pela minha parte; também eu declararei a minha opinião.18 Porque estou cheio de palavras; o meu espírito me constrange.19 Eis que dentro de mim sou como o mosto, sem respiradouro, prestes a arrebentar, como odres novos.20 Falarei, para que ache alívio; abrirei os meus lábios, e responderei.21 Que não faça eu acepção de pessoas, nem use de palavras lisonjeiras com o homem!22 Porque não sei usar de lisonjas; em breve me levaria o meu Criador.