1 Eyüp yine anlatmaya başladı:2 ‹‹Keşke geçen aylar geri gelseydi, 2 Tanrının beni kolladığı,3 Kandilinin başımın üstünde parladığı, 2 Işığıyla karanlıkta yürüdüğüm günler,4 Keşke olgunluk günlerim geri gelseydi, 2 Tanrının çadırımı dostça koruduğu,5 Her Şeye Gücü Yetenin henüz benimle olduğu, 2 Çocuklarımın çevremde bulunduğu,6 Yollarımın sütle yıkandığı, 2 Yanımdaki kayanın zeytinyağı akıttığı günler!7 ‹‹Kent kapısına gidip 2 Kürsümü meydana koyduğumda,8 Gençler beni görüp gizlenir, 2 Yaşlılar kalkıp ayakta dururlardı;9 Önderler konuşmaktan çekinir, 2 Elleriyle ağızlarını kaparlardı;10 Soyluların sesi kesilir, 2 Dilleri damaklarına yapışırdı.11 Beni duyan kutlar, 2 Beni gören överdi;12 Çünkü yardım isteyen yoksulu, 2 Desteği olmayan öksüzü kurtarırdım.13 Ölmekte olanın hayır duasını alır, 2 Dul kadının yüreğini sevinçten coştururdum.14 Doğruluğu giysi gibi giyindim, 2 Adalet kaftanım ve sarığımdı sanki.15 Körlere göz, 2 Topallara ayaktım.16 Yoksullara babalık eder, 2 Garibin davasını üstlenirdim.17 Haksızın çenesini kırar, 2 Avını dişlerinin arasından kapardım.18 ‹‹ ‹Son soluğumu yuvamda vereceğim› diye düşünüyordum, 2 ‹Günlerim kum taneleri kadar çok.19 Köküm sulara erişecek, 2 Çiy geceyi dallarımda geçirecek.20 Aldığım övgüler tazelenecek, 2 Elimdeki yay yenilenecek.›21 ‹‹İnsanlar beni saygıyla dinler, 2 Öğüdümü sessizce beklerlerdi.22 Ben konuştuktan sonra onlar konuşmazdı, 2 Sözlerim üzerlerine damlardı.23 Yağmuru beklercesine beni bekler, 2 Son yağmurları içercesine sözlerimi içerlerdi.24 Kendilerine gülümsediğimde gözlerine inanmazlardı, 2 Güler yüzlülüğüm onlara cesaret verirdi.25 Onların yolunu ben seçer, başlarında dururdum, 2 Askerlerinin ortasında kral gibi otururdum, 2 Yaslıları avutan biri gibiydim.

1 E prosseguiu Jó no seu discurso, dizendo:2 Ah! Quem me dera ser como eu fui nos meses passados, como nos dias em que Deus me guardava!3 Quando fazia resplandecer a sua lâmpada sobre a minha cabeça e quando eu pela sua luz caminhava pelas trevas.4 Como fui nos dias da minha mocidade, quando o segredo de Deus estava sobre a minha tenda;5 Quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos em redor de mim.6 Quando lavava os meus passos na manteiga, e da rocha me corriam ribeiros de azeite;7 Quando eu saía para a porta da cidade, e na rua fazia preparar a minha cadeira,8 Os moços me viam, e se escondiam, e até os idosos se levantavam e se punham em pé;9 Os príncipes continham as suas palavras, e punham a mão sobre a sua boca;10 A voz dos nobres se calava, e a sua língua apegava-se ao seu paladar.11 Ouvindo-me algum ouvido, me tinha por bem-aventurado; vendo-me algum olho, dava testemunho de mim;12 Porque eu livrava o miserável, que clamava, como também o órfão que não tinha quem o socorresse.13 A bênção do que ia perecendo vinha sobre mim, e eu fazia que rejubilasse o coração da viúva.14 Vestia-me da justiça, e ela me servia de vestimenta; como manto e diadema era a minha justiça.15 Eu me fazia de olhos para o cego, e de pés para o coxo.16 Dos necessitados era pai, e as causas de que eu não tinha conhecimento inquiria com diligência.17 E quebrava os queixos do perverso, e dos seus dentes tirava a presa.18 E dizia: No meu ninho expirarei, e multiplicarei os meus dias como a areia.19 A minha raiz se estendia junto às águas, e o orvalho permanecia sobre os meus ramos;20 A minha honra se renovava em mim, e o meu arco se reforçava na minha mão.21 Ouviam-me e esperavam, e em silêncio atendiam ao meu conselho.22 Havendo eu falado, não replicavam, e minhas razões destilavam sobre eles;23 Porque me esperavam, como à chuva; e abriam a sua boca, como à chuva tardia.24 Se eu ria para eles, não o criam, e a luz do meu rosto não faziam abater;25 Eu escolhia o seu caminho, assentava-me como chefe, e habitava como rei entre as suas tropas; como aquele que consola os que pranteiam.