1 Eyüp şöyle yanıtladı:2 ‹‹Ne zamana dek beni üzecek, 2 Sözlerinizle ezeceksiniz?3 On kez oldu beni aşağılıyor, 2 Hiç utanmadan saldırıyorsunuz.4 Yanlış yola sapmışsam, 2 Bu benim suçum.5 Kendinizi gerçekten benden üstün görüyor, 2 Utancımı bana karşı kullanıyorsanız,6 Bilin ki, Tanrı bana haksızlık yaptı, 2 Beni ağıyla kuşattı.7 ‹‹İşte, ‹Zorbalık bu!› diye haykırıyorum, ama yanıt yok, 2 Yardım için bağırıyorum, ama adalet yok.8 Yoluma set çekti, geçemiyorum, 2 Yollarımı karanlığa boğdu.9 Üzerimden onurumu soydu, 2 Başımdaki tacı kaldırdı.10 Her yandan yıktı beni, tükendim, 2 Umudumu bir ağaç gibi kökünden söktü.11 Öfkesi bana karşı alev alev yanıyor, 2 Beni hasım sayıyor.12 Orduları üstüme üstüme geliyor, 2 Bana karşı rampalar yapıyor, 2 Çadırımın çevresinde ordugah kuruyorlar.13 ‹‹Kardeşlerimi benden uzaklaştırdı, 2 Tanıdıklarım bana büsbütün yabancılaştı.14 Akrabalarım uğramaz oldu, 2 Yakın dostlarım beni unuttu.15 Evimdeki konuklarla hizmetçiler 2 Beni yabancı sayıyor, 2 Garip oldum gözlerinde.16 Kölemi çağırıyorum, yanıtlamıyor, 2 Dil döksem bile.17 Soluğum karımı tiksindiriyor, 2 Kardeşlerim benden iğreniyor.18 Çocuklar bile beni küçümsüyor, 2 Ayağa kalksam benimle eğleniyorlar.19 Bütün yakın dostlarım benden iğreniyor, 2 Sevdiklerim yüz çeviriyor.20 Bir deri bir kemiğe döndüm, 2 Ölümün eşiğine geldim.21 ‹‹Ey dostlarım, acıyın bana, siz acıyın, 2 Çünkü Tanrının eli vurdu bana.22 Neden Tanrı gibi siz de beni kovalıyor, 2 Etime doymuyorsunuz?23 ‹‹Keşke şimdi sözlerim yazılsa, 2 Kitaba geçseydi,24 Demir kalemle, kurşunla 2 Sonsuza dek kalsın diye kayaya kazılsaydı!25 Oysa ben kurtarıcımın yaşadığını, 2 Sonunda yeryüzüne geleceğini biliyorum.26 Derim yok olduktan sonra, 2 Yeni bedenimle Tanrıyı göreceğim.27 Onu kendim göreceğim, 2 Kendi gözlerimle, başkası değil. 2 Yüreğim bayılıyor bağrımda!28 Eğer, ‹Sıkıntının kökü onda olduğu için 2 Onu kovalım› diyorsanız,29 Kılıçtan korkmalısınız, 2 Çünkü kılıç cezası öfkeli olur, 2 O zaman adaletin var olduğunu göreceksiniz.››

1 Respondeu, porém, Jó, dizendo:2 Até quando afligireis a minha alma, e me quebrantareis com palavras?3 Já dez vezes me vituperastes; não tendes vergonha de injuriar-me.4 Embora haja eu, na verdade, errado, comigo ficará o meu erro.5 Se deveras vos quereis engrandecer contra mim, e repreender-me pelo meu opróbrio,6 Sabei agora que Deus é o que me transtornou, e com a sua rede me cercou.7 Eis que clamo: Violência! Porém não sou ouvido. Grito: Socorro! Porém não há justiça.8 O meu caminho ele entrincheirou, e já não posso passar, e nas minhas veredas pôs trevas.9 Da minha honra me despojou; e tirou-me a coroa da minha cabeça.10 Quebrou-me de todos os lados, e eu me vou; e arrancou a minha esperança, como a uma árvore.11 E fez inflamar contra mim a sua ira, e me reputou para consigo, como a seus inimigos.12 Juntas vieram as suas tropas, e prepararam contra mim o seu caminho, e se acamparam ao redor da minha tenda.13 Pôs longe de mim a meus irmãos, e os que me conhecem, como estranhos se apartaram de mim.14 Os meus parentes me deixaram, e os meus conhecidos se esqueceram de mim.15 Os meus domésticos e as minhas servas me reputaram como um estranho, e vim a ser um estrangeiro aos seus olhos.16 Chamei a meu criado, e ele não me respondeu; cheguei a suplicar-lhe com a minha própria boca.17 O meu hálito se fez estranho à minha mulher; tanto que supliquei o interesse dos filhos do meu corpo.18 Até os pequeninos me desprezam, e, levantando-me eu, falam contra mim.19 Todos os homens da minha confidência me abominam, e até os que eu amava se tornaram contra mim.20 Os meus ossos se apegaram à minha pele e à minha carne, e escapei só com a pele dos meus dentes.21 Compadecei-vos de mim, amigos meus, compadecei-vos de mim, porque a mão de Deus me tocou.22 Por que me perseguis assim como Deus, e da minha carne não vos fartais?23 Quem me dera agora, que as minhas palavras fossem escritas! Quem me dera, fossem gravadas num livro!24 E que, com pena de ferro, e com chumbo, para sempre fossem esculpidas na rocha.25 Porque eu sei que o meu Redentor vive, e que por fim se levantará sobre a terra.26 E depois de consumida a minha pele, contudo ainda em minha carne verei a Deus,27 Vê-lo-ei, por mim mesmo, e os meus olhos, e não outros o contemplarão; e por isso as minhas entranhas se consomem no meu interior.28 Na verdade, que devíeis dizer: Por que o perseguimos? Pois a raiz da acusação se acha em mim.29 Temei vós mesmos a espada; porque o furor traz os castigos da espada, para saberdes que há um juízo.