1 ‹‹Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu, 2 Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?2 Gölgeyi özleyen köle, 2 Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,3 Miras olarak bana boş aylar verildi, 2 Payıma sıkıntılı geceler düştü.4 Yatarken, ‹Ne zaman kalkacağım› diye düşünüyorum, 2 Ama gece uzadıkça uzuyor, 2 Gün doğana dek dönüp duruyorum.5 Bedenimi kurt, kabuk kaplamış, 2 Çatlayan derimden irin akıyor.6 ‹‹Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı, 2 Umutsuz tükenmekte.7 Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa, 2 Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.8 Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek, 2 Senin gözlerin üzerimde olacak, 2 Ama ben yok olacağım.9 Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi, 2 Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz.10 Bir daha evine dönmez, 2 Bulunduğu yer artık onu tanımaz.11 ‹‹Bu yüzden sessiz kalmayacak, 2 İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim; 2 Canımın acısıyla yakınacağım.12 Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki, 2 Başıma bekçi koydun?13 Yatağım beni rahatlatır, 2 Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,14 Beni düşlerle korkutuyor, 2 Görümlerle yıldırıyorsun.15 Öyle ki, boğulmayı, 2 Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.16 Yaşamımdan tiksiniyor, 2 Sonsuza dek yaşamak istemiyorum; 2 Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.17 ‹‹İnsan ne ki, onu büyütesin, 2 Üzerinde kafa yorasın,18 Her sabah onu yoklayasın, 2 Her an onu sınayasın?19 Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın, 2 Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?20 Günah işledimse, ne yaptım sana, 2 Ey insan gözcüsü? 2 Niçin beni kendine hedef seçtin? 2 Sana yük mü oldum?21 Niçin isyanımı bağışlamaz, 2 Suçumu affetmezsin? 2 Çünkü yakında toprağa gireceğim, 2 Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.››

1 Porventura não tem o homem guerra sobre a terra? E não são os seus dias como os dias do assalariado?2 Como o servo que suspira pela sombra, e como o assalariado que espera pela sua paga,3 Assim me deram por herança meses de vaidade; e noites de trabalho me prepararam.4 Deitando-me a dormir, então digo: Quando me levantarei? Mas comprida é a noite, e farto-me de me revolver na cama até à alva.5 A minha carne se tem vestido de vermes e de torrões de pó; a minha pele está gretada, e se fez abominável.6 Os meus dias são mais velozes do que a lançadeira do tecelão, e acabam-se, sem esperança.7 Lembra-te de que a minha vida é como o vento; os meus olhos não tornarão a ver o bem.8 Os olhos dos que agora me veem não me verão mais; os teus olhos estarão sobre mim, porém não serei mais.9 Assim como a nuvem se desfaz e passa, assim aquele que desce à sepultura nunca tornará a subir.10 Nunca mais tornará à sua casa, nem o seu lugar jamais o conhecerá.11 Por isso não reprimirei a minha boca; falarei na angústia do meu espírito; queixar-me-ei na amargura da minha alma.12 Sou eu porventura o mar, ou a baleia, para que me ponhas uma guarda?13 Dizendo eu: Consolar-me-á a minha cama; meu leito aliviará a minha ânsia;14 Então me espantas com sonhos, e com visões me assombras;15 Assim a minha alma escolheria antes a estrangulação; e antes a morte do que a vida.16 A minha vida abomino, pois não viveria para sempre; retira-te de mim; pois vaidade são os meus dias.17 Que é o homem, para que tanto o engrandeças, e ponhas nele o teu coração,18 E cada manhã o visites, e cada momento o proves?19 Até quando não apartarás de mim, nem me largarás, até que engula a minha saliva?20 Se pequei, que te farei, ó Guarda dos homens? Por que fizeste de mim um alvo para ti, para que a mim mesmo me seja pesado?21 E por que não perdoas a minha transgressão, e não tiras a minha iniquidade? Porque agora me deitarei no pó, e de madrugada me buscarás, e não existirei mais.