1 And all the tax-gatherers and the sinners were coming near to him to hear him;2 and the Pharisees and the scribes murmured, saying, This {man} receives sinners and eats with them.3 And he spoke to them this parable, saying,4 What man of you having a hundred sheep, and having lost one of them, does not leave the ninety and nine in the wilderness and go after that which is lost, until he find it?5 and having found it, he lays it upon his own shoulders, rejoicing;6 and being come to the house, calls together the friends and the neighbours, saying to them, Rejoice with me, for I have found my lost sheep.7 I say unto you, that thus there shall be joy in heaven for one repenting sinner, {more} than for ninety and nine righteous who have no need of repentance.8 Or, what woman having ten drachmas, if she lose one drachma, does not light a lamp and sweep the house and seek carefully till she find it?9 and having found it she calls together the friends and neighbours, saying, Rejoice with me, for I have found the drachma which I had lost.10 Thus, I say unto you, there is joy before the angels of God for one repenting sinner.11 And he said, A certain man had two sons;12 and the younger of them said to his father, Father, give to me the share of the property that falls {to me}. And he divided to them what he was possessed of.13 And after not many days the younger son gathering all together went away into a country a long way off, and there dissipated his property, living in debauchery.14 But when he had spent all there arose a violent famine throughout that country, and he began to be in want.15 And he went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed swine.16 And he longed to fill his belly with the husks which the swine were eating; and no one gave to him.17 And coming to himself, he said, How many hired servants of my father's have abundance of bread, and *I* perish here by famine.18 I will rise up and go to my father, and I will say to him, Father, I have sinned against heaven and before thee;19 I am no longer worthy to be called thy son: make me as one of thy hired servants.20 And he rose up and went to his own father. But while he was yet a long way off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell upon his neck, and covered him with kisses.21 And the son said to him, Father, I have sinned against heaven and before thee; I am no longer worthy to be called thy son.22 But the father said to his bondmen, Bring out the best robe and clothe him in {it}, and put a ring on his hand and sandals on his feet;23 and bring the fatted calf and kill it, and let us eat and make merry:24 for this my son was dead and has come to life, was lost and has been found. And they began to make merry.25 And his elder son was in the field; and as, coming {up}, he drew nigh to the house, he heard music and dancing.26 And having called one of the servants, he inquired what these things might be.27 And he said to him, Thy brother is come, and thy father has killed the fatted calf because he has received him safe and well.28 But he became angry and would not go in. And his father went out and besought him.29 But he answering said to his father, Behold, so many years I serve thee, and never have I transgressed a commandment of thine; and to me hast thou never given a kid that I might make merry with my friends:30 but when this thy son, who has devoured thy substance with harlots, is come, thou hast killed for him the fatted calf.31 But he said to him, Child, *thou* art ever with me, and all that is mine is thine.32 But it was right to make merry and rejoice, because this thy brother was dead and has come to life again, and was lost and has been found.

1 Kaj ĉiuj impostistoj kaj pekuloj alproksimiĝis al li, por aŭskulti lin.2 Kaj murmuris la Fariseoj kaj la skribistoj, dirante:Ĉi tiu akceptas pekulojn kaj manĝas kun ili.3 Kaj li parolis al ili la jenan parabolon, dirante:4 Kiu el vi, havante cent ŝafojn kaj perdinte unu el ili, ne forlasas la naŭdek naŭ sur la stepo, kaj iras, por serĉi tiun, kiun li perdis, ĝis li ĝin trovos?5 Kaj trovinte, li ĝin metas sur siajn ŝultrojn, ĝojante.6 Kaj reveninte domen, li kunvokas siajn amikojn kaj siajn najbarojn, dirante al ili:Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis mian ŝafon, la perditan.7 Mi diras al vi, ke tiel same estos ĝojo en la ĉielo pro unu pekulo, kiu pentas, pli ol pro naŭdek naŭ justuloj, kiuj ne bezonas penton.8 Kiu virino, havante dek draĥmojn, se ŝi perdis unu draĥmon, ne ekbruligas lampon kaj balaas la domon kaj serĉas diligente, ĝis ŝi ĝin trovos?9 Kaj trovinte, ŝi kunvokas siajn amikinojn kaj siajn najbarinojn, dirante:Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis la draĥmon, kiun mi perdis.10 Tiel same, mi diras al vi, estas ĝojo antaŭ la anĝeloj de Dio pro unu pekulo, kiu pentas.11 Kaj li diris:Unu viro havis du filojn;12 kaj la pli juna diris al sia patro:Patro, donu al mi la heredotan parton de la havo. Kaj li dividis inter ili siajn vivrimedojn.13 Kaj post ne multaj tagoj la pli juna, kolektinte ĉion, forvojaĝis al malproksima lando; kaj tie li disperdis sian havon per diboĉa vivado.14 Kaj kiam li jam elspezis ĉion, forta malsato okazis en tiu lando, kaj li komencis havi mankon.15 Kaj li iris, kaj aliĝis al unu el la loĝantoj de tiu lando; kaj ĉi tiu lin sendis sur siajn kampojn, por paŝti porkojn.16 Kaj li deziris plenigi sian ventron per la karoboj, kiujn la porkoj manĝis; kaj neniu donis al li.17 Sed reveninte al si, li diris:Kiom da dungitoj de mia patro havas panon abunde, sed mi ĉi tie pereas de malsato!18 Mi leviĝos, kaj iros al mia patro, kaj mi diros al li:Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi;19 mi jam ne meritas esti nomata via filo; faru min kiel unu el viaj dungitoj.20 Kaj li leviĝis, kaj iris al sia patro. Sed kiam li estis ankoraŭ malproksime, lia patro lin vidis kaj kortuŝiĝis, kaj kurinte, falis sur lian kolon kaj lin kisadis.21 Kaj la filo diris al li:Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi, kaj mi jam ne meritas esti nomata via filo.22 Kaj diris la patro al siaj servistoj:Alportu rapide la ĉefan robon, kaj lin vestu, kaj metu ringon sur lian manon kaj ŝuojn sur liajn piedojn;23 kaj alportu la grasigitan bovidon kaj buĉu ĝin, kaj ni manĝu kaj estu gajaj;24 ĉar ĉi tiu mia filo estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita. Kaj ili komencis esti gajaj.25 Sed la pli maljuna filo estis sur la kampo; kaj kiam li venis kaj alproksimiĝis al la domo, li aŭdis muzikon kaj dancadon.26 Kaj li alvokis unu el la knaboj, kaj demandis lin, kio estas tio.27 Kaj li diris al li:Via frato venis, kaj via patro buĉis la grasigitan bovidon, ĉar li ricevis lin sana.28 Sed li koleris, kaj ne volis eniri; kaj lia patro elvenis, kaj lin petegis.29 Sed li responde diris al sia patro:Jen tiom da jaroj mi servas al vi, kaj neniam mi malobeis vian ordonon, tamen vi neniam donis al mi kapridon, por ke mi estu gaja kun miaj amikoj;30 sed kiam venis ĉi tiu via filo, kiu formanĝis vian havon kun malĉastistinoj, vi buĉis por li la grasigitan bovidon.31 Kaj li diris al li:Filo, vi estas ĉiam kun mi, kaj ĉio mia estas via.32 Sed konvenis esti gajaj kaj ĝoji; ĉar ĉi tiu via frato estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita.