1 But on the morrow of the sabbath, very early indeed in the morning, they came to the tomb, bringing the aromatic spices which they had prepared.2 And they found the stone rolled away from the sepulchre.3 And when they had entered they found not the body of the Lord Jesus.4 And it came to pass as they were in perplexity about it, that behold, two men suddenly stood by them in shining raiment.5 And as they were filled with fear and bowed their faces to the ground, they said to them, Why seek ye the living one among the dead?6 He is not here, but is risen: remember how he spoke to you, being yet in Galilee,7 saying, The Son of man must be delivered up into the hands of sinners, and be crucified, and rise the third day.8 And they remembered his words;9 and, returning from the sepulchre, related all these things to the eleven and to all the rest.10 Now it was Mary of Magdala, and Johanna, and Mary the {mother} of James, and the others with them, who told these things to the apostles.11 And their words appeared in their eyes as an idle tale, and they disbelieved them.12 But Peter, rising up, ran to the sepulchre, and stooping down he sees the linen clothes lying there alone, and went away home, wondering at what had happened.13 And behold, two of them were going on the same day to a village distant sixty stadia from Jerusalem, called Emmaus;14 and they conversed with one another about all these things which had taken place.15 And it came to pass as they conversed and reasoned, that Jesus himself drawing nigh, went with them;16 but their eyes were holden so as not to know him.17 And he said to them, What discourses are these which pass between you as ye walk, and are downcast?18 And one {of them}, named Cleopas, answering said to him, Thou sojournest alone in Jerusalem, and dost not know what has taken place in it in these days?19 And he said to them, What things? And they said to him, The things concerning Jesus the Nazaraean, who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;20 and how the chief priests and our rulers delivered him up to {the} judgment of death and crucified him.21 But *we* had hoped that *he* was {the one} who is about to redeem Israel. But then, besides all these things, it is now, to-day, the third day since these things took place.22 And withal, certain women from amongst us astonished us, having been very early at the sepulchre,23 and, not having found his body, came, saying that they also had seen a vision of angels, who say that he is living.24 And some of those with us went to the sepulchre, and found it so, as the women also had said, but him they saw not.25 And *he* said to them, O senseless and slow of heart to believe in all that the prophets have spoken!26 Ought not the Christ to have suffered these things and to enter into his glory?27 And having begun from Moses and from all the prophets, he interpreted to them in all the scriptures the things concerning himself.28 And they drew near to the village where they were going, and *he* made as though he would go farther.29 And they constrained him, saying, Stay with us, for it is toward evening and the day is declining. And he entered in to stay with them.30 And it came to pass as he was at table with them, having taken the bread, he blessed, and having broken it, gave it to them.31 And their eyes were opened, and they recognised him. And he disappeared from them.32 And they said to one another, Was not our heart burning in us as he spoke to us on the way, {and} as he opened the scriptures to us?33 And rising up the same hour, they returned to Jerusalem. And they found the eleven, and those with them, gathered together,34 saying, The Lord is indeed risen and has appeared to Simon.35 And they related what {had happened} on the way, and how he was made known to them in the breaking of bread.36 And as they were saying these things, he himself stood in their midst, and says to them, Peace {be} unto you.37 But they, being confounded and being frightened, supposed they beheld a spirit.38 And he said to them, Why are ye troubled? and why are thoughts rising in your hearts?39 behold my hands and my feet, that it is *I* myself. Handle me and see, for a spirit has not flesh and bones as ye see me having.40 And having said this he shewed them his hands and his feet.41 But while they yet did not believe for joy, and were wondering, he said to them, Have ye anything here to eat?42 And they gave him part of a broiled fish and of a honeycomb;43 and he took it and ate before them.44 And he said to them, These {are} the words which I spoke to you while I was yet with you, that all that is written concerning me in the law of Moses and prophets and psalms must be fulfilled.45 Then he opened their understanding to understand the scriptures,46 and said to them, Thus it is written, and thus it behoved the Christ to suffer, and to rise from among the dead the third day;47 and that repentance and remission of sins should be preached in his name to all the nations beginning at Jerusalem.48 And *ye* are witnesses of these things.49 And behold, I send the promise of my Father upon you; but do ye remain in the city till ye be clothed with power from on high.50 And he led them out as far as Bethany, and having lifted up his hands, he blessed them.51 And it came to pass as he was blessing them, he was separated from them and was carried up into heaven.52 And *they*, having done him homage, returned to Jerusalem with great joy,53 and were continually in the temple praising and blessing God.

1 Kaj la unuan tagon de la semajno, ĉe frua tagiĝo, ili venis al la tombo, alportante la aromaĵojn, kiujn ili preparis.2 Kaj ili trovis la ŝtonon derulita for de la tombo.3 Kaj enirinte, ili ne trovis la korpon de la Sinjoro Jesuo.4 Kaj dum ili embarasiĝis pri tio, jen apud ili staris du viroj en brilaj vestoj;5 kaj dum ili timis kaj kliniĝis vizaĝaltere, tiuj demandis ilin:Kial vi serĉas la vivanton inter la mortintoj?6 Li ne estas ĉi tie, sed leviĝis; memoru, kiamaniere li parolis al vi, kiam li estis ankoraŭ en Galileo,7 dirante, ke la Filo de homo devas esti transdonita en la manojn de pekuloj kaj esti krucumita, kaj la trian tagon releviĝi.8 Kaj ili rememoris liajn vortojn;9 kaj reveninte de la tombo, ili rakontis ĉion tion al la dek unu kaj al ĉiuj ceteraj.10 Kaj ili estis Maria Magdalena, kaj Joana, kaj Maria, la patrino de Jakobo; kaj la ceteraj virinoj kun ili rakontis tion al la apostoloj.11 Kaj tiuj vortoj ŝajnis al ili kiel babilado, kaj ili ne kredis al la virinoj.12 Sed Petro leviĝis kaj kuris al la tombo, kaj kliniĝinte, vidis la tolaĵojn solajn, kaj li foriris, mirante en si pri tio, kio okazis.13 Kaj jen du el ili iris en tiu sama tago al vilaĝo nomata Emaus, kiu estas malproksime de Jerusalem sesdek stadiojn.14 Kaj ili interparolis inter si pri ĉio tio, kio okazis.15 Kaj dum ili interparolis kaj diskutis inter si, Jesuo mem alproksimiĝis kaj iris kun ili.16 Sed iliaj okuloj estis malhelpataj tiel, ke ili lin ne rekonis.17 Kaj li diris al ili:Kiaj vortoj estas tiuj, kiujn vi interŝanĝas, dum vi iras? Kaj ili haltis, kun malgaja mieno.18 Kaj unu el ili, nomata Kleopas, responde diris al li:Ĉu nur vi sola loĝas en Jerusalem, kaj ne scias tion, kio tie okazis en ĉi tiuj tagoj?19 Kaj li diris al ili:Kion? Kaj ili diris al li:Pri Jesuo, la Nazaretano, kiu estis profeto potenca age kaj parole antaŭ Dio kaj la tuta popolo;20 kaj kiel la ĉefpastroj kaj niaj regantoj transdonis lin por kondamno al morto, kaj lin krucumis.21 Sed ni esperis, ke li estas tiu, kiu elaĉetos Izraelon. Kaj plie, krom ĉio tio, hodiaŭ estas jam la tria tago, de kiam tio okazis.22 Ankaŭ mirigis nin iuj virinoj el inter ni, kiuj estis frumatene apud la tombo,23 kaj ne trovinte lian korpon, revenis, dirante, ke ili ankaŭ vidis vizion de anĝeloj, kiuj diris, ke li vivas.24 Kaj iuj el nia kunularo iris al la tombo, kaj trovis tiel, kiel diris la virinoj; sed lin ili ne vidis.25 Kaj li diris al ili:Ho malsaĝuloj kaj kore malviglaj por kredi ĉion, kion la profetoj antaŭparolis!26 Ĉu la Kristo ne devis suferi ĉion tion, kaj eniri en sian gloron?27 Kaj komencante de Moseo kaj de ĉiuj profetoj, li klarigis al ili el ĉiuj Skriboj la dirojn pri li mem.28 Kaj ili alproksimiĝis al la vilaĝo, kien ili iris, kaj li ŝajnigis al ili, kvazaŭ li pluen iros.29 Kaj ili retenis lin, dirante:Restu ĉe ni, ĉar estas preskaŭ vespere, kaj la tago jam malkreskas. Kaj li eniris, por resti ĉe ili.30 Kaj dum li sidis kun ili ĉe manĝo, li prenis panon, kaj ĝin benis kaj dispecigis kaj donis al ili.31 Kaj iliaj okuloj malfermiĝis, kaj ili rekonis lin, kaj li fariĝis nevidebla por ili.32 Kaj ili diris unu al alia:Ĉu nia koro ne brulis en ni, dum li parolis kun ni sur la vojo, dum li klarigis al ni la Skribojn?33 Kaj leviĝinte en tiu sama horo, ili reiris al Jerusalem, kaj trovis la dek unu kunvenintaj, kun siaj kunuloj, kaj dirantaj:34 La Sinjoro vere leviĝis, kaj aperis al Simon.35 Kaj ili rakontis tion, kio okazis sur la vojo, kaj kiamaniere li rekoniĝis al ili en la dispecigo de pano.36 Kaj dum ili priparolis tion, li mem staris meze de ili, kaj diris al ili:Paco al vi.37 Sed terurite kaj timigite, ili supozis, ke ili vidas spiriton.38 Kaj li diris al ili:Kial vi maltrankviliĝas? kaj kial diskutoj leviĝas en viaj koroj?39 Vidu miajn manojn kaj miajn piedojn, ke ĝi estas mi mem; palpu min kaj vidu; ĉar spirito ne havas karnon kaj ostojn, kiel vi vidas min havanta.40 Kaj tion dirinte, li montris al ili siajn manojn kaj siajn piedojn.41 Kaj dum ili ankoraŭ ne kredis pro ĝojo, kaj miris, li demandis ilin:Ĉu vi havas ian manĝaĵon ĉi tie?42 Kaj ili donis al li pecon de rostita fiŝo.43 Kaj li prenis, kaj manĝis antaŭ ili.44 Kaj li diris al ili:Jen estas miaj vortoj, kiujn mi parolis al vi, kiam mi ankoraŭ estis ĉe vi, ke devas plenumiĝi ĉio, kio estas skribita pri mi en la leĝo de Moseo kaj en la profetoj kaj en la psalmoj.45 Tiam li malfermis ilian menson, por ke ili komprenu la Skribojn;46 kaj li diris al ili:Tiel estas skribite, ke la Kristo devas suferi, kaj leviĝi el la mortintoj la trian tagon;47 kaj ke pento kaj pardonado de pekoj estu predikataj en lia nomo al ĉiuj nacioj, komencante ĉe Jerusalem.48 Vi estas atestantoj pri tio.49 Kaj jen mi elsendos sur vin la promeson de mia Patro; sed restu en la urbo, ĝis vi vestiĝos per potenco de supre.50 Kaj li elkondukis ilin ĝis apud Betania, kaj, levinte siajn manojn, li benis ilin.51 Kaj dum li benis ilin, li foriĝis de ili kaj estis suprenportita en la ĉielon.52 Kaj adorkliniĝinte al li, ili revenis al Jerusalem kun granda ĝojo;53 kaj estis konstante en la templo, glorante Dion.