1 Al la homo apartenas la projektoj de la koro;

Sed de la Eternulo venas la vortoj de la lango.

2 Ĉiuj vojoj de la homo estas puraj en liaj okuloj;

Sed la Eternulo esploras la spiritojn.

3 Transdonu al la Eternulo viajn farojn;

Tiam viaj entreprenoj staros forte.

4 Ĉiu faro de la Eternulo havas sian celon;

Eĉ malvirtulo estas farita por tago de malbono.

5 Ĉiu malhumilulo estas abomenaĵo por la Eternulo;

Kaj li certe ne restos ne punita.

6 Per bono kaj vero pardoniĝas peko;

Kaj per timo antaŭ la Eternulo oni evitas malbonon.

7 Kiam al la Eternulo plaĉas la vojoj de homo,

Li eĉ liajn malamikojn pacigas kun li.

8 Pli bona estas malmulto, sed kun justeco,

Ol granda profito, sed maljusta.

9 La koro de homo pripensas sian vojon;

Sed la Eternulo direktas lian iradon.

10 Sorĉo estas sur la lipoj de reĝo;

Lia buŝo ne peku ĉe la juĝo.

11 Ĝusta pesilo kaj ĝustaj pesiltasoj estas de la Eternulo;

Ĉiuj pezilŝtonoj en la sako estas Lia faro.

12 Abomenaĵo por reĝoj estas fari maljustaĵon;

Ĉar per justeco staras fortike la trono.

13 Al la reĝoj plaĉas lipoj veramaj;

Kaj ili amas tiun, kiu parolas la veron.

14 Kolero de reĝo estas kuriero de morto;

Sed homo saĝa igas ĝin pardoni.

15 Luma vizaĝo de reĝo estas vivo;

Kaj lia favoro estas kiel nubo kun printempa pluvo.

16 Akiro de saĝeco estas multe pli bona ol oro;

Kaj akiro de prudento estas preferinda ol arĝento.

17 La vojo de virtuloj evitas malbonon;

Kiu gardas sian vojon, tiu konservas sian animon.

18 Antaŭ la pereo iras fiereco;

Kaj antaŭ la falo iras malhumileco.

19 Pli bone estas esti humila kun malriĉuloj,

Ol dividi akiron kun fieruloj.

20 Kiu prudente kondukas aferon, tiu trovos bonon;

Kaj kiu fidas la Eternulon, tiu estas feliĉa.

21 Kiu havas prudentan koron, tiu estas nomata saĝulo;

Kaj agrablaj paroloj plivalorigas la instruon.

22 Saĝo estas fonto de vivo por sia posedanto;

Sed la instruo de malsaĝuloj estas malsaĝeco.

23 La koro de saĝulo prudentigas lian buŝon,

Kaj en lia buŝo plivaloriĝas la instruo.

24 Agrabla parolo estas freŝa mielo,

Dolĉa por la animo kaj saniga por la ostoj.

25 Iufoje vojo ŝajnas ĝusta al homo,

Kaj tamen ĝia fino kondukas al la morto.

26 Kiu laboras, tiu laboras por si mem;

Ĉar lin devigas lia buŝo.

27 Malbona homo kaŭzas malbonon;

Kaj sur liaj lipoj estas kvazaŭ brulanta fajro.

28 Malica homo disvastigas malpacon;

Kaj kalumnianto disigas amikojn.

29 Rabemulo forlogas sian proksimulon

Kaj kondukas lin sur vojo malbona.

30 Kiu faras signojn per la okuloj, tiu intencas malicon;

Kiu faras signojn per la lipoj, tiu plenumas malbonon.

31 Krono de gloro estas la grizeco;

Sur la vojo de justeco ĝi estas trovata.

32 Pacienculo estas pli bona ol fortulo;

Kaj kiu regas sian spiriton, tiu estas pli bona ol militakiranto de urbo.

33 Sur la baskon oni ĵetas loton;

Sed ĝia tuta decido estas de la Eternulo.

1 All’uomo spettano i disegni del cuore, ma la risposta della lingua viene dall’Eterno.

2 Tutte le vie dell’uomo a lui sembrano pure, ma l’Eterno pesa gli spiriti.

3 Affida all’Eterno le tue opere, e i tuoi progetti riusciranno.

4 L’Eterno ha fatto ogni cosa per uno scopo; anche l’empio, per il giorno della sventura.

5 Chi ha il cuore superbo è in abominio all’Eterno; certo è che non rimarrà impunito.

6 Con la bontà e con la fedeltà si espia la colpa, e con il timore dell’Eterno si evita il male.

7 Quando l’Eterno gradisce le vie di un uomo, riconcilia con lui anche i suoi nemici.

8 Meglio poco con giustizia che grandi entrate senza equità.

9 Il cuore dell’uomo medita la sua via, ma l’Eterno dirige i suoi passi.

10 Sulle labbra del re sta una sentenza divina; quando pronuncia il giudizio la sua bocca non sbaglia.

11 La stadera e le bilance giuste appartengono all’Eterno, tutti i pesi del sacchetto sono opera sua.

12 I re hanno orrore di fare il male, perché il trono è reso stabile con la giustizia.

13 Le labbra giuste sono gradite ai re; essi amano chi parla rettamente.

14 Ira del re vuol dire messaggeri di morte, ma l’uomo saggio la placherà.

15 La serenità del volto del re dà la vita, il suo favore è come una nuvola di pioggia primaverile.

16 L’acquisto della sapienza è migliore di quello dell’oro, l’acquisto dell’intelligenza preferibile a quello dell’argento!

17 La strada maestra dell’uomo retto è evitare il male; chi bada alla sua via preserva la sua anima.

18 La superbia precede la rovina, e lo spirito altero precede la caduta.

19 Meglio essere umile di spirito con i miseri, che dividere la preda con i superbi.

20 Chi presta attenzione alla Parola se ne troverà bene, e beato colui che confida nell’Eterno!

21 Il saggio di cuore è chiamato intelligente, la dolcezza delle labbra aumenta il sapere.

22 Il senno, per chi lo possiede, è fonte di vita, ma la stoltezza è il castigo degli stolti.

23 Il cuore del saggio gli rende assennata la bocca e aumenta il sapere sulle sue labbra.

24 Le parole gentili sono un favo di miele: dolcezza all’anima, salute al corpo.

25 C’è una via che all’uomo sembra diritta, ma finisce con il condurre alla morte.

26 La fame del lavoratore lavora per lui, perché la sua bocca lo stimola.

27 L’uomo cattivo va scavando il male ad altri; sulle sue labbra c’è come un fuoco divorante.

28 L’uomo perverso semina contese, il maldicente disunisce gli amici migliori.

29 L’uomo violento trascina il compagno e lo conduce per una via non buona.

30 Chi chiude gli occhi per tramare cose perverse, chi si morde le labbra, ha già compiuto il male.

31 I capelli bianchi sono una corona d’onore, la si trova sulla via della giustizia.

32 Chi è lento all’ira vale più del prode guerriero; chi ha autocontrollo vale più di chi espugna città.

33 Si getta la sorte nel grembo, ma ogni decisione viene dall’Eterno.