1 Pli bona estas seka peco da pano, sed kun trankvileco,

Ol domo plena de viando, kun malpaco.

2 Saĝa sklavo regos super filo hontinda,

Kaj dividos heredon kune kun fratoj.

3 Fandujo estas por arĝento, kaj forno por oro;

Sed la korojn esploras la Eternulo.

4 Malbonfaranto obeas malbonajn buŝojn;

Malveremulo atentas malpian langon.

5 Kiu mokas malriĉulon, tiu ofendas lian Kreinton;

Kiu ĝojas pri ies malfeliĉo, tiu ne restos sen puno.

6 Nepoj estas krono por maljunuloj;

Kaj gloro por infanoj estas iliaj gepatroj.

7 Al malsaĝulo ne konvenas alta parolado,

Kaj ankoraŭ malpli al nobelo mensogado.

8 Donaco estas juvelo en la okuloj de sia mastro;

Kien ajn li sin turnos, li sukcesos.

9 Kiu kovras kulpon, tiu serĉas amikecon;

Sed kiu reparolas pri la afero, tiu disigas amikojn.

10 Pli efikas riproĉo ĉe saĝulo,

Ol cent batoj ĉe malsaĝulo.

11 Malbonulo serĉas nur ribelon;

Sed terura sendato estos sendita kontraŭ lin.

12 Pli bone estas renkonti ursinon, al kiu estas rabitaj ĝiaj infanoj,

Ol malsaĝulon kun lia malsaĝeco.

13 Kiu redonas malbonon por bono,

El ties domo ne malaperos malbono.

14 La komenco de malpaco estas kiel liberigo de akvo;

Antaŭ ol ĝi tro vastiĝis, forlasu la malpacon.

15 Kiu pravigas malvirtulon, kaj kiu malpravigas virtulon,

Ambaŭ estas abomenaĵo por la Eternulo.

16 Por kio servas mono en la mano de malsaĝulo?

Ĉu por aĉeti saĝon, kiam li prudenton ne havas?

17 En ĉiu tempo amiko amas,

Kaj li fariĝas frato en mizero.

18 Homo malsaĝa donas manon en manon,

Kaj garantias por sia proksimulo.

19 Kiu amas malpacon, tiu amas pekon;

Kiu tro alte levas sian pordon, tiu serĉas pereon.

20 Malica koro ne trovos bonon;

Kaj kiu havas neĝustan langon, tiu enfalos en malfeliĉon.

21 Kiu naskas malsaĝulon, tiu havas ĉagrenon;

Kaj patro de malprudentulo ne havos ĝojon.

22 Ĝoja koro estas saniga;

Kaj malĝoja spirito sekigas la ostojn.

23 Kaŝitajn donacojn akceptas malvirtulo,

Por deklini la vojon de la justeco.

24 Antaŭ la vizaĝo de prudentulo estas saĝo;

Sed la okuloj de malsaĝulo estas en la fino de la tero.

25 Filo malsaĝa estas ĉagreno por sia patro,

Kaj malĝojo por sia patrino.

26 Ne estas bone suferigi virtulon,

Nek bati noblulon, kiu agas juste.

27 Kiu ŝparas siajn vortojn, tiu estas prudenta;

Kaj trankvilanimulo estas homo saĝa.

28 Eĉ malsaĝulo, se li silentas, estas rigardata kiel saĝulo;

Kaj kiel prudentulo, se li tenas fermita sian buŝon.

1 È meglio un tozzo di pane secco con la pace, che una casa piena di carni con la discordia.

2 Il servo intelligente dominerà sul figlio che fa vergogna e avrà parte all’eredità insieme con i fratelli.

3 Il crogiuolo è per l’argento e il fornello per l’oro, ma chi prova i cuori è l’Eterno.

4 Il malvagio dà ascolto alle labbra inique, e il bugiardo dà retta alla cattiva lingua.

5 Chi deride il povero oltraggia colui che lo ha fatto; chi si rallegra della sventura degli altri non rimarrà impunito.

6 I figli dei figli sono la corona dei vecchi, e i padri sono la gloria dei loro figli.

7 Un parlare solenne non si addice all’uomo da nulla; quanto meno si addicono a un principe labbra bugiarde!

8 Il regalo è una pietra preziosa agli occhi di chi lo possiede; dovunque si volga, egli riesce.

9 Chi copre gli sbagli si procura amore, ma chi ci torna sempre su, disunisce gli amici migliori.

10 Un rimprovero fa più impressione all’uomo intelligente, che cento percosse allo stolto.

11 Il malvagio non cerca che ribellione, ma un messaggero crudele gli sarà mandato contro.

12 Meglio imbattersi in un’orsa derubata dei suoi piccoli, che in un insensato nella sua follia.

13 Il male non si allontanerà dalla casa di chi rende male per bene.

14 Cominciare una contesa è dare la stura all’acqua; perciò ritirati prima che la lite si inasprisca.

15 Chi assolve il colpevole e chi condanna il giusto sono entrambi in abominio all’Eterno.

16 A che serve il denaro in mano allo stolto? Ad acquistare saggezza? Ma se non ha senno.

17 L’amico ama in ogni tempo, è nato per essere un fratello nella sventura.

18 L’uomo privo di senno dà la mano e si fa garante per altri davanti al suo prossimo.

19 Chi ama le liti ama il peccato; chi alza troppo la sua porta, cerca la rovina.

20 Chi ha il cuore falso non trova bene, e chi ha la lingua perversa cade nella sciagura.

21 Chi genera uno stolto ne avrà dolore, il padre dell’uomo da nulla non avrà gioia.

22 Un cuore allegro è un buon rimedio, ma uno spirito abbattuto fiacca le ossa.

23 L’empio accetta regali di nascosto per pervertire le vie della giustizia.

24 La sapienza sta davanti a chi ha intelligenza, ma gli occhi dello stolto vagano agli estremi confini della terra.

25 Il figlio stolto è il dolore del padre e l’amarezza di colei che lo ha partorito.

26 Non è bene condannare il giusto, fosse anche a un’ammenda, né colpire i prìncipi per la loro onestà.

27 Chi modera le sue parole possiede la scienza e chi ha lo spirito calmo è un uomo prudente.

28 Anche lo stolto, quando tace, passa per saggio; chi tiene chiuse le labbra è un uomo intelligente.