1 Pli bona estas malriĉulo, kiu iras en sia senkulpeco,

Ol homo, kiu estas malicbuŝulo kaj malsaĝulo.

2 Vivo sen prudento ne estas bona;

Kaj kiu tro rapidas, tiu maltrafas la vojon.

3 Malsaĝeco de homo erarigas lian vojon,

Kaj lia koro koleras la Eternulon.

4 Riĉeco donas multon da amikoj;

Sed malriĉulo estas forlasata de sia amiko.

5 Falsa atestanto ne restos sen puno;

Kaj kiu elspiras mensogojn, tiu ne saviĝos.

6 Multaj serĉas favoron de malavarulo;

Kaj ĉiu estas amiko de homo, kiu donas donacojn.

7 Ĉiuj fratoj de malriĉulo lin malamas;

Tiom pli malproksimiĝas de li liaj amikoj!

Li havas esperon pri vortoj, kiuj ne estos plenumitaj.

8 Kiu akiras prudenton, tiu amas sian animon;

Kiu gardas saĝon, tiu trovas bonon.

9 Falsa atestanto ne restos sen puno;

Kaj kiu elspiras mensogojn, tiu pereos.

10 Al malsaĝulo ne konvenas agrablaĵo;

Ankoraŭ malpli konvenas al sklavo regi super princoj.

11 Saĝo de homo faras lin pacienca;

Kaj gloro por li estas pardoni pekon.

12 Kiel kriego de leono estas la kolero de reĝo;

Kaj lia favoro estas kiel roso sur herbo.

13 Pereo por sia patro estas malsaĝa filo;

Kaj malpacema edzino estas kiel konstanta gutado.

14 Domo kaj havo estas heredataj post gepatroj;

Sed saĝa edzino estas de la Eternulo.

15 Mallaboremeco enigas en profundan dormon,

Kaj animo maldiligenta suferos malsaton.

16 Kiu konservas moralordonon, tiu konservas sian animon;

Sed kiu ne atentas Lian vojon, tiu mortos.

17 Kiu kompatas malriĉulon, tiu pruntedonas al la Eternulo,

Kaj Tiu redonos al li por lia bonfaro.

18 Punu vian filon, dum ekzistas espero,

Sed via koro ne deziru lian pereon.

19 Koleranto devas esti punata;

Ĉar se vi lin indulgos, li fariĝos ankoraŭ pli kolerema.

20 Aŭskultu konsilon kaj akceptu admonon,

Por ke vi poste estu saĝa.

21 Multaj estas la intencoj en la koro de homo,

Sed la decido de la Eternulo restas fortike.

22 Ornamo estas por la homo lia bonfaro;

Kaj pli bona estas malriĉulo, ol homo mensogema.

23 Timo antaŭ la Eternulo kondukas al vivo,

Al sateco, kaj al evito de malbono.

24 Mallaboremulo metas sian manon en la poton,

Kaj eĉ al sia buŝo li ĝin ne relevas.

25 Se vi batos blasfemanton, sensciulo fariĝos atenta;

Se oni punas saĝulon, li komprenas la instruon.

26 Kiu ruinigas patron kaj forpelas patrinon,

Tiu estas filo hontinda kaj malbeninda.

27 Ĉesu, mia filo, aŭskulti admonon

Kaj tamen dekliniĝi de la vortoj de la instruo.

28 Fripona atestanto mokas juĝon;

Kaj la buŝo de malvirtuloj englutas maljustaĵon.

29 La blasfemantojn atendas punoj,

Kaj batoj la dorson de malsaĝuloj.

1 Meglio un povero che cammina nella sua integrità, di chi è perverso di labbra e anche stolto.

2 Lo zelo, senza conoscenza, non è cosa buona: chi cammina in fretta sbaglia strada.

3 La stoltezza dell’uomo ne perverte la via, ma il suo cuore si irrita contro l’Eterno.

4 Le ricchezze procurano numerosi amici, ma il povero è abbandonato anche dal suo compagno.

5 Il falso testimone non rimarrà impunito, e chi spaccia menzogne non avrà scampo.

6 Molti corteggiano l’uomo generoso, e tutti sono amici dell’uomo che fa doni.

7 Tutti i fratelli del povero lo odiano; quanto più i suoi amici si allontaneranno da lui! Egli li supplica con parole, ma già sono scomparsi.

8 Chi acquista senno ama la sua anima; e chi serba con cura la prudenza troverà del bene.

9 Il falso testimone non rimarrà impunito, e chi spaccia menzogne perirà.

10 Vivere in delizie non si addice allo stolto; quanto meno si addice allo schiavo dominare sui prìncipi!

11 Il senno rende l’uomo lento all’ira, ed egli stima sua gloria passare sopra le offese.

12 L’ira del re è come il ruggito di un leone, ma il suo favore è come rugiada sull’erba.

13 Un figlio stolto è una grande sciagura per suo padre, e le risse di una moglie sono il gocciolare continuo di un tetto.

14 Casa e ricchezze sono un’eredità dei padri, ma una moglie giudiziosa è un dono dell’Eterno.

15 La pigrizia fa cadere nel torpore, e l’anima indolente patirà la fame.

16 Chi osserva il comandamento ha cura della sua anima, ma chi trascura la propria condotta morirà.

17 Chi ha pietà del povero presta all’Eterno, che gli ricambierà l’opera buona.

18 Castiga tuo figlio, mentre c’è ancora speranza, ma non ti lasciare andare fino a farlo morire.

19 L’uomo dalla collera violenta deve essere punito; perché, se lo risparmi, dovrai tornare daccapo.

20 Ascolta il consiglio e ricevi l’istruzione, affinché tu diventi saggio per il resto della vita.

21 Ci sono molti disegni nel cuore dell’uomo, ma il piano dell’Eterno è quello che sussiste.

22 Ciò che rende caro l’uomo è la bontà, e un povero vale più di un bugiardo.

23 Il timore dell’Eterno conduce alla vita; chi lo possiede si sazia, e passa la notte senza essere visitato da alcun male.

24 Il pigro tuffa la mano nel piatto e non fa neppure tanto da portarla alla bocca.

25 Percuoti il beffardo, e il semplice si farà accorto; riprendi l’intelligente e imparerà la scienza.

26 Il figlio che fa vergogna e disonore rovina suo padre e scaccia sua madre.

27 Cessa, figlio mio, di ascoltare l’istruzione, se ti vuoi allontanare dalle parole della scienza.

28 Il testimone iniquo ride della giustizia, e la bocca degli empi ingoia l’iniquità.

29 I giudizi sono preparati per i beffardi e le percosse per il dorso degli stolti.