1 Mia filo! se vi garantiis por via proksimulo

Kaj donis vian manon por aliulo,

2 Tiam vi enretiĝis per la vortoj de via buŝo,

Kaptiĝis per la vortoj de via buŝo.

3 Tiam, mia filo, agu tiel kaj saviĝu,

Ĉar vi falis en la mano de via proksimulo:

Iru, vigliĝu, kaj petegu vian proksimulon;

4 Ne lasu viajn okulojn dormi

Kaj viajn palpebrojn dormeti;

5 Savu vin, kiel gazelo, el la mano,

Kaj kiel birdo el la mano de la birdokaptisto.

6 Iru al la formiko, vi maldiligentulo;

Rigardu ĝian agadon, kaj saĝiĝu.

7 Kvankam ĝi ne havas estron,

Nek kontrolanton, nek reganton,

8 Ĝi pretigas en la somero sian panon,

Ĝi kolektas dum la rikolto sian manĝon.

9 Ĝis kiam, maldiligentulo, vi kuŝos?

Kiam vi leviĝos de via dormo?

10 Iom da dormo, iom da dormeto,

Iom da kunmeto de la manoj por kuŝado;

11 Kaj venos via malriĉeco kiel rabisto,

Kaj via senhaveco kiel viro armita.

12 Homo sentaŭga, homo malbonfarema,

Iras kun buŝo malica,

13 Donas signojn per la okuloj, aludas per siaj piedoj,

Komprenigas per siaj fingroj;

14 Perverseco estas en lia koro, li intencas malbonon;

En ĉiu tempo li semas malpacon.

15 Tial subite venos lia pereo;

Li estos rompita subite, kaj neniu lin sanigos.

16 Jen estas ses aferoj, kiujn la Eternulo malamas,

Kaj sep, kiujn Li abomenegas.

17 Arogantaj okuloj, mensogema lango,

Kaj manoj, kiuj verŝas senkulpan sangon,

18 Koro, kiu preparas malbonfarajn intencojn,

Piedoj, kiuj rapidas kuri al malbono,

19 Falsa atestanto, kiu elspiras mensogojn;

Kaj tiu, kiu semas malpacon inter fratoj.

20 Konservu, mia filo, la ordonon de via patro,

Kaj ne forĵetu la instruon de via patrino.

21 Ligu ilin por ĉiam al via koro,

Volvu ilin sur vian kolon.

22 Kiam vi iros, ili gvidos vin;

Kiam vi kuŝiĝos, ili vin gardos;

Kaj kiam vi vekiĝos, ili parolos kun vi.

23 Ĉar moralordono estas lumingo, kaj instruo estas lumo,

Kaj edifaj predikoj estas vojo de vivo,

24 Por gardi vin kontraŭ malbona virino,

Kontraŭ glata lango de fremdulino.

25 Ne deziregu en via koro ŝian belecon,

Kaj ne kaptiĝu per ŝiaj palpebroj.

26 Ĉar la kosto de publikulino estas nur unu pano;

Sed fremda edzino forkaptas la grandvaloran animon.

27 Ĉu iu povas teni fajron en sia sino tiel,

Ke liaj vestoj ne brulu?

28 Ĉu iu povas marŝi sur ardantaj karboj,

Ne bruligante siajn piedojn?

29 Tiel ankaŭ estas kun tiu, kiu venas al la edzino de sia proksimulo;

Neniu, kiu ŝin ektuŝas, restas sen puno.

30 Oni ne faras grandan honton al ŝtelanto,

Se li ŝtelas por sin satigi, kiam li malsatas;

31 Kaj kiam oni lin kaptas, li pagas sepoble;

La tutan havon de sia domo li fordonas.

32 Sed kiu adultas kun virino, tiu estas sensaĝa;

Tiu, kiu faras tion, pereigas sian animon;

33 Batojn kaj malhonoron li ricevas,

Kaj lia honto ne elviŝiĝas;

34 Ĉar furiozas la ĵaluzo de la edzo;

Kaj li ne indulgas en la tempo de la venĝo.

35 Li rigardas nenian kompenson,

Kaj li ne akceptas, se vi volas eĉ multe donaci.

1 Figlio mio, se ti sei reso garante per il tuo prossimo, se ti sei impegnato per un estraneo, 2 sei colto nel laccio dalle parole della tua bocca, sei preso dalle parole della tua bocca. 3 Fa’ questo, figlio mio; disimpegnati, perché sei caduto in mano del tuo prossimo. Va’, gettati ai suoi piedi, insisti, 4 non concedere sonno ai tuoi occhi né riposo alle tue palpebre; 5 come il capriolo dalla mano del cacciatore, come l’uccello dalla mano dell’uccellatore.

6 Va’, pigro, alla formica; considera il suo fare e diventa saggio! 7 Essa non ha né capo, né sorvegliante, né padrone; 8 prepara il suo cibo nell’estate e accumula il suo mangiare durante la raccolta. 9 Fino a quando, o pigro, riposerai? quando ti sveglierai dal tuo sonno? 10 Dormire un po’, sonnecchiare un po’, incrociare un po’ le mani per riposare… 11 e la tua povertà verrà come un ladro, e la tua miseria, come un uomo armato.

12 L’uomo da nulla, l’uomo iniquo cammina con la falsità sulle labbra; 13 ammicca con gli occhi, parla con i piedi, fa segni con le dita; 14 ha la perversità nel cuore, trama il male in ogni tempo, semina discordie; 15 perciò la sua rovina verrà a un tratto, in un attimo sarà distrutto, senza rimedio.

16 Sei cose odia l’Eterno, anzi sette gli sono in abominio: 17 gli occhi alteri, la lingua bugiarda, le mani che spargono sangue innocente, 18 il cuore che medita disegni iniqui, i piedi che corrono frettolosi al male, 19 il falso testimone che dice menzogne, e chi semina discordie tra fratelli.

20 Figlio mio, osserva i precetti di tuo padre e non trascurare gli insegnamenti di tua madre; 21 tienili sempre legati sul cuore e attaccati al collo. 22 Quando camminerai, ti guideranno; quando dormirai, veglieranno su te; quando ti risveglierai, ragioneranno con te. 23 Poiché il precetto è una lampada, l’insegnamento una luce e le correzioni della disciplina sono la via della vita, 24 per guardarti dalla donna malvagia, dalle parole seducenti della straniera. 25 Non bramare nel tuo cuore la sua bellezza, e non ti lasciare prendere dalle sue palpebre; 26 perché per una donna corrotta uno si riduce a un pezzo di pane, e la donna adultera sta in agguato contro un’anima preziosa. 27 Uno si metterà forse del fuoco in seno senza che i suoi abiti si brucino? 28 camminerà forse sui carboni accesi senza scottarsi i piedi? 29 Così è di chi va dalla moglie del prossimo; chi la tocca non rimarrà impunito. 30 Non si disprezza il ladro che ruba per saziarsi quando ha fame; 31 se è sorpreso, restituirà anche sette volte, darà tutti i beni della sua casa. 32 Ma chi commette un adulterio è privo di senno; chi fa questo vuole rovinare sé stesso. 33 Troverà ferite e disonore, e la sua vergogna non sarà mai cancellata; 34 perché la gelosia rende furioso il marito, il quale sarà senza pietà nel giorno della vendetta; 35 non accetterà nessun tipo di riscatto, e anche se tu moltiplichi i regali, non sarà soddisfatto.