1 ထို​နောက်​မှ အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​နာ​ဟတ်​သည်​လာ၍ ဂိ​လဒ်​ပြည် ယာ​ဗက်​မြို့​အ​နား​မှာ​တပ်​ချ​လျှင်၊ မြို့​သား​အ​ပေါင်း​တို့​က အ​ကျွန်ုပ်​တို့​နှင့် မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ဖွဲ့​တော်​မူ​ပါ။ ကိုယ်​တော်​ထံ၌​ကျွန်​ခံ​ပါ​မည်​ဟု နာ​ဟတ်​မင်း​အား လျှောက်​သော်​လည်း၊ 2 အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား နာ​ဟတ်​က၊ သင်​တို့၌ လက်​ယာ​မျက်​စိ​ရှိ​သ​မျှ​ကို​ဖောက်၍ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​တစ်​မျိုး​လုံး၌ ငါ​ကဲ့​ရဲ့​ရ​သော​အ​ခွင့်​ကို ပေး​မှ​သာ မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ဖွဲ့​မည်​ဟု ပြန်​ပြော​သော်၊ 3 ယာ​ဗက်​မြို့​သား အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​က၊ အ​ကျွန်ုပ်​တို့​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည် တစ်​လျှောက်​လုံး​သို့ တ​မန်​တို့​ကို စေ​လွှတ်​ခြင်း​ငှာ ခု​နစ်​ရက်​မျှ ငံ့​လင့်​ပါ။ ထို​အ​ခါ ကယ်​တင်​သော​သူ မ​ပေါ်​မ​ရှိ​လျှင် မင်း​ကြီး​ထံ​သို့ ထွက်​ပါ​မည်​ဟု ဆို​ကြ၏။ 4 တ​မန်​တို့​သည် ရှော​လု​နေ​ရာ ဂိ​ဗာ​မြို့​သို့​လာ၍ လူ​များ​တို့​အား​သ​တင်း​ကြား​ပြော​သော်၊ လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် အ​သံ​ကို​လွှင့်၍ ငို​ကြွေး​ကြ၏။ 5 ရှော​လု​သည် နွား​စု​နောက်​သို့​လိုက်​လျက် လယ်​လုပ်​ရာ​မှ ရောက်​လာ​သော​အ​ခါ၊ လူ​တို့​သည် အ​ဘယ်​ကြောင့် ငို​ကြွေး​ကြ​သ​နည်း​ဟု မေး​လျှင်၊ ယာ​ဗက်​မြို့​သား​တို့၏​သ​တင်း​ကို ပြော​ကြ၏။ 6 ထို​သ​တင်း​ကို ရှော​လု​ကြား​သော​အ​ခါ၊ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​ဝိ​ညာဉ်​တော်​သက်​ရောက်၍ ထို​သူ​သည် ပြင်း​စွာ​အ​မျက်​ထွက်​လျက်၊ 7 နွား​တစ်​ရှဉ်း​ကို​ယူ၍ ခုတ်​ဖြတ်​ပြီး​မှ၊ သံ​တ​မန်​တို့​လက်​တွင် ဣ​သ​ရေ​လ​ပြည် တစ်​လျှောက်​လုံး​သို့ ပေး​လိုက်၍၊ ရှော​လု​နှင့် ရှ​မွေ​လ​နောက်​သို့ ထွက်၍​မ​လိုက်​သော​သူ၏​နွား​တို့​ကို ဤ​ကဲ့​သို့​ပြု​မည်​ဟု​ကြော်​ငြာ​စေ​သ​ဖြင့်၊ လူ​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို ကြောက်၍ တ​ညီ​တ​ညွတ်​တည်း ထွက်​လာ​ကြ၏။ 8 ဗေ​ဇက်​မြို့၌ တပ်​စာ​ရင်း​ယူ​သော​အ​ခါ၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​သား သုံး​သိန်း၊ ယု​ဒ​အ​မျိုး​သား သုံး​သောင်း​ရှိ​ကြ၏။ 9 ဂိ​လဒ်​ပြည် ယာ​ဗက်​မြို့​မှ​လာ​သော တ​မန်​တို့​အား နက်​ဖြန်​နေ့ နေ​ပူ​ချိန်​ရောက်​သော​အ​ခါ ချမ်း​သာ​ရ​မည်​အ​ကြောင်း​ကို၊ မြို့​သား​တို့​အား ကြား​ပြော​လော့​ဟု မှာ​လိုက်​သည်​အ​တိုင်း၊ တ​မန်​တို့​သည်​သွား၍ သ​တင်း​ကြား​ပြော​သ​ဖြင့် ယာ​ဗက်​မြို့​သား​တို့​သည် ဝမ်း​မြောက်​ကြ၏။ 10 အ​ကျွန်ုပ်​တို့​သည် နက်​ဖြန်​နေ့၌ ကိုယ်​တော်​ထံ​သို့ ထွက်​ပါ​မည်။ ကိုယ်​တော်​အ​လို​ရှိ​သ​မျှ​အ​တိုင်း ပြု​တော်​မူ​ပါ​ဟု နာ​ဟတ်​မင်း​အား​လျှောက်​ကြ၏။

11 နက်​ဖြန်​နေ့၌ ရှော​လု​သည် လူ​တို့​ကို​သုံး​တပ်​ခွဲ​ပြီး​မှ၊ နံ​နက်​ယံ​အ​ချိန်၌ ရန်​သူ​အ​လုံး​အ​ရင်း​ထဲ​သို့​ဝင်၍ နေ​ပူ​ချိန်​တိုင်​အောင် အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​တို့​ကို လုပ်​ကြံ​သ​ဖြင့်၊ ကျန်​ကြွင်း​သော​သူ တစ်​ယောက်​နှင့် တစ်​ယောက်​ပေါင်း၍ မ​နေ​ရ​သည်​တိုင်​အောင် လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကွဲ​ပြား​လျက်​ရှိ​ကြ၏။ 12 ဣ​သ​ရေ​လ​လူ​တို့​က​လည်း၊ ရှော​လု​သည် ငါ​တို့​ကို အုပ်​စိုး​ရ​မည်​လော​ဟု ဆို​မိ​သော​သူ​ကား အ​ဘယ်​သူ​နည်း။ ထို​သို့​ဆို​မိ​သော​သူ​တို့​ကို​ခေါ်၍ သတ်​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု ရှ​မွေ​လ​အား​ဆို​ကြ​သော်၊ 13 ရှော​လု​က၊ လူ​တစ်​ယောက်​ကို​မျှ ယ​နေ့​မ​သတ်​ရ၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ယ​နေ့ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို ကယ်​တင်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု ဆို၏။ 14 ရှ​မွေ​လ​က​လည်း၊ ဂိ​လ​ဂါ​လ​မြို့​သို့​သွား၍ နိုင်​ငံ​တော်​ကို ပြု​ပြင်​ကြ​ကုန်​အံ့​ဟု လူ​များ​တို့​အား​ပြော​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 15 လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ဂိ​လ​ဂါ​လ​မြို့​သို့​သွား၍၊ ထို​မြို့၌ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်​မှာ ရှော​လု​ကို ရှင်​ဘု​ရင်​အ​ရာ၌ ချီး​မြှောက်​ကြ၏။ ထို​မြို့၌​လည်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်​မှာ မိတ်​သ​ဟာ​ယ​ယဇ်​ကို ပူ​ဇော်​သ​ဖြင့်၊ ရှော​လု​နှင့် ဣ​သ​ရေ​လ အ​မျိုး​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည် အ​လွန်​ပျော်​မွေ့​ခြင်း​ကို ပြု​ကြ၏။

1 Naas, l’Ammonita, salì e si accampò contro Iabes di Galaad. E tutti quelli di Iabes dissero a Naas: "Fa’ alleanza con noi e noi ti serviremo". 2 E Naas, l’Ammonita, rispose loro: "Io farò alleanza con voi a questa condizione: che io vi cavi a tutti l’occhio destro e getti così questo disonore su tutto Israele". 3 Gli anziani di Iabes gli dissero: "Concedici sette giorni di tregua perché inviamo dei messaggeri per tutto il territorio d’Israele; e se non ci sarà chi ci soccorra, ci arrenderemo a te". 4 I messaggeri andarono dunque a Ghibea di Saul, riferirono queste parole in presenza del popolo e tutto il popolo alzò la voce e pianse. 5 Ed ecco Saul tornava dai campi, seguendo i buoi, e disse: "Che cos’ha il popolo, perché piange?". E gli riferirono le parole di quelli di Iabes. 6 E quando ebbe udite quelle parole, lo Spirito di Dio investì Saul, che si infiammò d’ira; 7 e prese un paio di buoi, li tagliò a pezzi e li mandò, per mano dei messaggeri, per tutto il territorio d’Israele, dicendo: "Così saranno trattati i buoi di chi non seguirà Saul e Samuele". Il terrore dell’Eterno s’impadronì del popolo e partirono come se fossero stati un uomo solo. 8 Saul li passò in rassegna a Bezec, ed erano trecentomila figli d’Israele e trentamila uomini di Giuda. 9 E dissero a quei messaggeri che erano venuti: "Dite così a quelli di Iabes di Galaad: ‘Domani, quando il sole sarà in tutto il suo calore, sarete liberati’". E i messaggeri andarono a riferire queste parole a quelli di Iabes, i quali si rallegrarono. 10 E quelli di Iabes dissero agli Ammoniti: "Domani verremo da voi, e farete di noi tutto quello che vi piacerà". 11 Il giorno seguente, Saul divise il popolo in tre schiere, che penetrarono nell’accampamento degli Ammoniti prima dell’alba, e li batterono fino alle ore calde del giorno. Quelli che scamparono furono dispersi in maniera che non ne rimasero due insieme. 12 Il popolo disse a Samuele: "Chi è che diceva: Saul regnerà forse su noi? Dateci quegli uomini e li metteremo a morte". 13 Ma Saul rispose: "Nessuno sarà messo a morte in questo giorno, perché oggi l’Eterno ha operato una liberazione in Israele". 14 E Samuele disse al popolo: "Venite, andiamo a Ghilgal, e là confermiamo l’autorità regale". 15 E tutto il popolo andò a Ghilgal, e là, a Ghilgal, fecero Saul re davanti all’Eterno, e offrirono nel cospetto dell’Eterno sacrifici di ringraziamento. Saul e tutti gli uomini d’Israele fecero gran festa in quel luogo.