1 ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် ကိ​လ​မြို့​ကို​တိုက်၍ ကောက်​နယ်​တ​လင်း​တို့​ကို လု​ယူ​ကြောင်း​ကို ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကြား​သော​အ​ခါ 2 အ​ကျွန်ုပ်​သည် ထို​ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​ကို သွား၍ လုပ်​ကြံ​ရ​ပါ​မည်​လော​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား မေး​လျှောက်​လျှင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က သွား​လော့။ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​ကို​လုပ်​ကြံ၍ ကိ​လ​မြို့​ကို ကယ်​တင်​လော့​ဟု ဒါ​ဝိဒ်​အား​မိန့်​တော်​မူ၏။ 3 ဒါ​ဝိဒ်၏​လူ​တို့​က​လည်း၊ ငါ​တို့​သည် ယု​ဒ​ပြည်၌​ပင် ကြောက်​ကြ၏။ ထို​မျှ​မ​က ကိ​လ​မြို့​သို့​ရောက်၍ ဖိ​လိ​တ္တိ​ဗိုလ်​ခြေ​တို့​နှင့် စစ်​ပြိုင်​သော​အ​ခါ သာ၍ ကြောက်​စ​ရာ​ရှိ​ပါ​သည်​တ​ကား​ဟု ဆို​ကြ၏။ 4 တစ်​ဖန် ဒါ​ဝိဒ်​သည် ထပ်၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား​မေး​လျှောက်​လျှင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က၊ ထ၍ ကိ​လ​မြို့​သို့ သွား​လော့။ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​ကို သင့်​လက်၌ ငါ​အပ်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ​သည်​အ​တိုင်း၊ 5 ဒါ​ဝိဒ်​နှင့် သူ၏​လူ​တို့​သည် ကိ​လ​မြို့​သို့​သွား၍ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​နှင့်​တိုက်​သ​ဖြင့်၊ ထို​သူ​တို့၏ တိ​ရ​စ္ဆာန်​များ​ကို​ယူ၍ သူ​တို့​ကို ကြီး​စွာ​သော လုပ်​ကြံ​ခြင်း​အား​ဖြင့် သတ်​ကြ၏။ ထို​သို့​ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကိ​လ​မြို့​ကို ကယ်​တင်​လေ၏။ 6 အ​ဟိ​မ​လက်၏​သား​အ​ဗျာ​သာ​သည်၊ ဒါ​ဝိဒ်​ရှိ​ရာ​ကိ​လ​မြို့​သို့ ပြေး​လာ​သော​အ​ခါ သင်​တိုင်း​တော်​ပါ​လျက် ရောက်​လာ​သ​တည်း။

7 ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကိ​လ​မြို့​သို့​ရောက်​ကြောင်း​ကို ရှော​လု​သည်​ကြား​လျှင်၊ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် သူ့​ကို​ငါ့​လက်​သို့ အပ်​တော်​မူ​ပြီ။ တံ​ခါး​နှင့် ကန့်​လန့်​ကျင်​ရှိ​သော မြို့​ထဲ​သို့​ဝင်​သ​ဖြင့်၊ အ​ချုပ်​ခံ​လျက် နေ​ရ​သည်​ဟု ဆို​လျက်၊ 8 ကိ​လ​မြို့​သို့​စစ်​ချီ၍ ဒါ​ဝိဒ်​နှင့်​သူ၏​လူ​တို့​ကို ဝိုင်း​ထား​ခြင်း​ငှာ မိ​မိ​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို စု​ဝေး​စေ၏။ 9 ရှော​လု​သည် မ​ကောင်း​သော​အ​ကြံ​နှင့် ကြိုး​စား​သည်​ကို ဒါ​ဝိဒ်​သည်​သိ၍၊ ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ် အ​ဗျာ​သာ​အား၊ သင်​တိုင်း​တော်​ကို ယူ​ခဲ့​ပါ​ဟု​ဆို၏။ 10 ထို​အ​ခါ ဒါ​ဝိဒ်​က၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏​ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ရှော​လု​သည် ကိ​လ​မြို့​သို့​လာ၍ ကိုယ်​တော်၏​ကျွန်​အ​တွက်​ဖျက်​ဆီး​မည်​ဟု အ​ကြံ​ရှိ​သည်​ကို ဆက်​ဆက်​ကြား​ပါ၏။ 11 ကိ​လ​မြို့​သား​တို့​သည် အ​ကျွန်ုပ်​ကို သူ၏​လက်၌​အပ်​ကြ​ပါ​လိမ့်​မည်​လော။ ကိုယ်​တော်၏ ကျွန်​ကြား​သည်​အ​တိုင်း ရှော​လု​သည် လာ​ပါ​လိမ့်​မည်​လော။ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ကိုယ်​တော်၏​ကျွန်​အား အ​မိန့်​ရှိ​တော်​မူ​မည်​အ​ကြောင်း​တောင်း​ပန်​ပါ၏​ဟု မေး​လျှောက်​သော်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က၊ ရှော​လု​သည် လာ​လိမ့်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 12 တစ်​ဖန် ဒါ​ဝိဒ်​က၊ ကိ​လ​မြို့​သား​တို့​သည် အ​ကျွန်ုပ်​နှင့် အ​ကျွန်ုပ်၏​လူ​တို့​ကို ရှော​လု​လက်​သို့ အပ်​ကြ​လိမ့်​မည်​လော​ဟု မေး​လျှောက်​သော်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​က၊ အပ်​ကြ​ပါ​လိမ့်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ 13 ထို​အ​ခါ ဒါ​ဝိဒ်​သည် ခြောက်​ရာ​ခန့်​ရှိ​သော မိ​မိ​လူ​တို့​နှင့်​ထ၍ ကိ​လ​မြို့​မှ ထွက်​ပြီး​လျှင်၊ သွား​နိုင်​ရာ​အ​ရပ်​ရပ်​သို့ သွား​ကြ၏။ ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကိ​လ​မြို့​မှ အ​လွတ်​ပြေး​ကြောင်း​ကို ရှော​လု​သည်​ကြား၍ ကိုယ်​တိုင်​မ​သွား​ဘဲ​နေ၏။

14 ဒါ​ဝိဒ်​သည် ဇိ​ဖ​တောင်​အ​စ​ရှိ​သော တော​ကြို​တောင်​ကြား​တို့၌ နေ၍၊ ရှော​လု​သည် နေ့​တိုင်း​ရှာ​သော်​လည်း သူ၏​လက်၌ ဒါ​ဝိဒ်​ကို ဘု​ရား​သ​ခင်​အပ်​တော်​မ​မူ။ 15 တစ်​ရံ​ရော​အ​ခါ ဒါ​ဝိဒ်​သည် ဇိ​ဖ​တော​အုပ်၌​ရှိ၍၊ သူ၏​အ​သက်​ကို သတ်​မည်​ဟု ရှော​လု​လာ​သည်​ကို သိ​သော​အ​ခါ၊ 16 ရှော​လု၏​သား​ယော​န​သန်​သည် ထ၍ ဒါ​ဝိဒ်​ရှိ​ရာ​တော​အုပ်​သို့ သွား​ပြီး​လျှင်၊ ဘု​ရား​သ​ခင်၌ ခို​လှုံ​အား​ကြီး​စေ​ခြင်း​ငှာ ထောက်​မ​လျက်၊ 17 မ​စိုး​ရိမ်​နှင့်။ သင်​သည် ကျွန်ုပ်​အ​ဘ ရှော​လု၏​လက်​မှ​လွတ်၍ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင် ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ ကျွန်ုပ်​သည်​လည်း သင့်​အောက်​မှာ အ​ရာ​ကြီး​လိမ့်​မည်။ ထို​သို့​ဖြစ်​မည်​ကို ကျွန်ုပ်​အ​ဘ​ရှော​လု​သိ​သည်​ဟု ဆို​သ​ဖြင့်၊ 18 ထို​သူ​နှစ်​ယောက်​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ပ​ဋိ​ညာဉ်​ဖွဲ့​ကြ​ပြီး​မှ၊ ဒါ​ဝိဒ်​သည် တော​အုပ်၌​နေ၍ ယော​န​သန်​သည် မိ​မိ​အိမ်​သို့​သွား၏။*၁​ရာ၊၁၈:၃။

19 တစ်​ဖန် ဇိ​ဖ​သား​တို့​သည် ရှော​လု​ရှိ​ရာ ဂိ​ဗာ​မြို့​သို့​လာ၍၊ ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကျွန်​တော်​တို့​နေ​ရာ ယေ​ရှိ​မုန်​မြို့​တောင်​ဘက်​မှာ၊ ဟ​ခိ​လ​တော​ကြို​တောင်​ကြား၌ ပုန်း​လျက်​နေ​သည်​ဖြစ်၍၊*ဆာ၊ ၅၄ ခေါင်း​စဉ်။20 အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​ကြွ​ချင်​သော စိတ်​အား​ကြီး​သည်​အ​တိုင်း ကြွ​တော်​မူ​ပါ။ ထို​သူ​ကို အ​ရှင်​မင်း​ကြီး​လက်​တော်​သို့ အပ်​သော​အ​မှု​သည် ကျွန်​တော်​တို့​တာ​ရှိ​ပါ​စေ​ဟု လျှောက်​လျှင်၊ 21 ရှော​လု​က၊ သင်​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကောင်း​ချီး​ပေး​တော်​မူ​သော​သူ ဖြစ်​ပါ​စေ​သော။ သင်​တို့​သည် ငါ့​ကို​သ​နား​ကြ​ပြီ။ 22 ယ​ခု​သွား၍ ပြင်​ဆင်​ကြ​လော့။ သူ​ပုန်း​ရှောင်၍ နေ​ရာ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ အ​ဘယ်​သူ မြင်​ပြီး​သည်​ကို​လည်း​ကောင်း စူး​စမ်း​ကြ​လော့။ သူ​သည် အ​လွန်​လိ​မ္မာ​သည်​ကို ငါ​ကြား၏။ 23 ထို​ကြောင့် သူ​ပုန်း​ရှောင်​ခို​လှုံ​ရာ အ​ရပ်​ရပ်​တို့​ကို သေ​ချာ​စွာ​ကြည့်​ရှု​သိ​မှတ်​ပြီး​မှ၊ ငါ့​ထံ​သို့ တစ်​ဖန်​လာ​ကြ​လျှင်၊ သင်​တို့​နှင့် အ​တူ​ငါ​လိုက်​မည်။ သူ​သည် ထို​ပြည်၌​ရှိ​လျှင်၊ ယု​ဒ​အ​မျိုး​သား အ​ထောင်​အ​သောင်း​တို့​တွင် ငါ​ရှာ၍​ထုတ်​မည်​ဟု မှာ​ထား​သည်​အ​တိုင်း၊ 24 သူ​တို့​သည်​ထ၍ ရှော​လု​အ​ရင် ဇိ​ဖ​တော​သို့​သွား​ကြ၏။ ဒါ​ဝိဒ်​နှင့် သူ၏​လူ​တို့​သည် မော​န​တော၊ ယေ​ရှိ​မုန်​မြို့ တောင်​ဘက်​လွင်​ပြင်၌ ရှိ​ကြ၏။ 25 ရှော​လု​သည်​လည်း လူ​များ​နှင့်​တ​ကွ လာ၍​ရှာ​သည်​ကို ဒါ​ဝိဒ်​သည် ကြား​ပြန်​လျှင်၊ ကျောက်​ကြား​မှ​ထွက်​သွား၍ မော​န​တော၌​နေ၏။ ရှော​လု​ကြား​ပြန်​သော်၊ မော​န​တော၌ ဒါ​ဝိဒ်​ကို​လိုက်၍ ရှာ၏။ 26 ရှော​လု​သည် တောင်​တစ်​ဖက်၌​လည်း​ကောင်း၊ ဒါ​ဝိဒ်​နှင့် သူ၏​လူ​တို့​သည် တစ်​ဖက်၌​လည်း​ကောင်း၊ သွား​ကြ၍ ရှော​လု​ကို​ကြောက်​သ​ဖြင့်၊ လွတ်​အောင်​ကြိုး​စား​စဉ်​တွင်၊ ရှော​လု​နှင့် သူ၏​လူ​တို့​သည် ဒါ​ဝိဒ်​နှင့်​သူ၏​လူ​တို့​ကို ဝိုင်း၍ ဖမ်း​မိ​လု​ကြ​ပြီ။ 27 ထို​အ​ခါ တ​မန်​ရောက်​လာ၍၊ အ​လျင်​အ​မြန် ကြွ​လာ​တော်​မူ​ပါ။ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​သည် ပြည်​တော်​ကို တိုက်​လာ​ကြ​ပါ​ပြီ​ဟု ရှော​လု​အား ကြား​လျှောက်​သော​ကြောင့်၊ 28 ရှော​လု​သည် ဒါ​ဝိဒ်​ကို​လိုက်​ရှာ​ရာ​မှ ပြန်၍ ဖိ​လိ​တ္တိ​လူ​တို့​ရှိ​ရာ​သို့ ချီ​သွား​လေ၏။ သို့​ဖြစ်၍ ထို​အ​ရပ်​ကို သေ​လ​ဟ​မ္မ​လေ​ကုပ်​အ​မည်​ဖြင့် သ​မုတ်​သ​တည်း။ 29 ဒါ​ဝိဒ်​သည် ထို​အ​ရပ်​မှ​သွား၍ အင်္ဂေ​ဒိ​မြို့​နယ်၊ ခိုင်​ခံ့​သော​အ​ရပ်​တို့၌ နေ​လေ၏။

1 Poi vennero a dire a Davide: "Ecco, i Filistei hanno attaccato Cheila e saccheggiano le aie". 2 E Davide consultò l’Eterno, dicendo: "Devo andare a sconfiggere questi Filistei?". L’Eterno rispose a Davide: "Va’, sconfiggi i Filistei e salva Cheila". 3 Ma la gente di Davide gli disse: "Tu vedi che qui a Giuda abbiamo paura; e che sarà se andiamo a Cheila contro le schiere dei Filistei?". 4 Davide consultò di nuovo l’Eterno, e l’Eterno gli rispose e gli disse: "Alzati, scendi a Cheila, perché io darò i Filistei nelle tue mani". 5 Davide dunque andò con la sua gente a Cheila, combatté contro i Filistei, portò via il loro bestiame e inflisse loro una grande sconfitta. Così Davide liberò gli abitanti di Cheila. 6 - Quando Abiatar, figlio di Aimelec, si rifugiò da Davide a Cheila, portò con sé l’efod. - 7 Saul fu informato che Davide era giunto a Cheila. E Saul disse: "Iddio lo dà nelle mie mani, poiché è venuto a rinchiudersi in una città che ha porte e sbarre". 8 Saul dunque convocò tutto il popolo per andare alla guerra, per scendere a Cheila e cingere d’assedio Davide e la sua gente. 9 Ma Davide, venuto a conoscenza che Saul macchinava del male contro di lui, disse al sacerdote Abiatar: "Porta qua l’efod". 10 Poi disse: "Eterno, Dio d’Israele, il tuo servo ha sentito come cosa certa che Saul cerca di venire a Cheila per distruggere la città a causa mia. 11 Gli abitanti di Cheila mi daranno nelle sue mani? Saul scenderà come il tuo servo ha sentito dire? O Eterno, Dio d’Israele, ti prego, fallo sapere al tuo servo!". L’Eterno rispose: "Scenderà". Davide chiese ancora: 12 "Quelli di Cheila daranno me e la mia gente nelle mani di Saul?". L’Eterno rispose: "Vi daranno nelle sue mani". 13 Allora Davide e la sua gente, circa seicento uomini, si alzarono, uscirono da Cheila e andarono qua e là a caso e Saul, avvertito che Davide era fuggito da Cheila, rinunciò alla sua spedizione. 14 Davide rimase nel deserto in luoghi sicuri; e se ne stette nella regione montuosa del deserto di Zif. Saul lo cercava continuamente, ma Dio non glielo diede nelle mani. 15 E Davide, sapendo che Saul si era mosso per togliergli la vita, restò nel deserto di Zif, nella foresta. 16 Allora Gionatan, figlio di Saul, si alzò e si recò da Davide nella foresta. Egli fortificò la sua fiducia in Dio, 17 e gli disse: "Non temere, poiché Saul, mio padre, non riuscirà a metterti le mani addosso: tu regnerai sopra Israele, e io sarò il secondo dopo di te; e lo sa bene anche Saul mio padre". 18 E i due fecero alleanza in presenza dell’Eterno; poi Davide rimase nella foresta, e Gionatan se ne andò a casa sua. 19 Ora gli Zifei salirono da Saul a Ghibea e gli dissero: "Davide non sta forse nascosto fra noi, nei luoghi sicuri della foresta, sul colle di Achila che è a mezzogiorno del deserto? 20 Scendi dunque, o re, poiché tutto il desiderio della tua anima è di scendere, e penseremo noi a darlo nelle mani del re". 21 Saul disse: "Siate benedetti dall’Eterno, voi che avete pietà di me! 22 Andate, vi prego, informatevi ancora con più certezza per sapere e scoprire il luogo dove è solito fermarsi, e chi l’abbia visto là; poiché mi dicono che egli è molto astuto. 23 Vedete di conoscere tutti i nascondigli dove lui si rifugia; poi tornate da me con notizie sicure, e io verrò con voi. Se è nel paese, io lo cercherò fra tutte le migliaia di Giuda". 24 Quelli dunque si alzarono e se ne andarono a Zif, davanti a Saul; ma Davide e i suoi erano nel deserto di Maon, nella pianura a mezzogiorno del deserto. 25 Saul con la sua gente partì in cerca di Davide; ma lui, che ne fu informato, scese dalla roccia e rimase nel deserto di Maon. E quando Saul lo seppe, andò in cerca di Davide nel deserto di Maon. 26 Saul camminava da un lato del monte e Davide con la sua gente dall’altro lato; e mentre Davide affrettava la marcia per sfuggire a Saul e Saul e la sua gente stavano per circondare Davide e i suoi per prenderli, 27 arrivò a Saul un messaggero che disse: "Affrettati a venire, perché i Filistei hanno invaso il paese". 28 Così Saul cessò di inseguire Davide e andò ad affrontare i Filistei; perciò quel luogo fu chiamato Sela-Ammalecot.