Pular para o conteúdo
Publicidade

1 Crônicas 21

ACF

Te Tatau me te Urutā

1 , ka a Hātana hei hoariri Īharaira, ā, ka whakakīkī a Rāwiri ki te tatau i a Īharaira. 2 , ka a Rāwiri ki a Ioapa rātou ko ngā rangatira o te iwi, "Tīkina taua a Īharaira, o Peerehepa atu ā tae noa ki Rāna, ka kawe mai ai i rātou tokomaha ki ahau, kia mōhio ai ahau."

3 Anō ko Ioapa, "Ihowā e mea tāna iwi kia rau noa atu i a rātou e noho nei, otiia, e tōku ariki, e te kīngi, ehara ianei rātou katoa i te pononga tōku ariki? He aha tēnei i whāia ai e tōku ariki? He aha i waiho ai hei, take Īharaira?"

4 Otiia kaha tonu te kīngi kupu i Ioapa. Heoi, ka tūria atu e Ioapa, hāereerea ana e ia a Īharaira katoa, kua tae ki Hiruhārama. 5 , ka hōmai e Ioapa te tokomaha o te iwi i taua ki a Rāwiri. , a Īharaira katoa, he mano ngā mano me ngā mano kotahi rau, he hunga unu hoari; , a Hūrā, e whā rau e whitu tekau mano ngā tāngata unu hoari.

6 Ko Rīwai ia rāua ko Pineamine, kīhai i taua e ia i roto i a rātou; he mea whakarihariha hoki ki a Ioapa te kupu a te kīngi. 7 , ka riri te Atua ki tēnei mea; ā, patua ana a Īharaira e ia.

8 , ka mea a Rāwiri ki te Atua, "Nui atu tōku hara i ahau i mea i tēnei mea. , tēnā, kia whakarērea noatia iho te o tāu pononga, nui atu hoki tōku kūware."

9 , ka puta te kupu a Ihowā ki Rāwiri matakite, ki a Kara; i ia, 10 "Haere, atu ki a Rāwiri, mea atu, Ko te kupu tēnei a Ihowā: E toru ēnei mea ka whakaaria atu nei e ahau ki a koe, whiriwhiria tētahi o ēnei māu ā ka meatia e ahau ki a koe."

11 Heoi, ko te taenga o Kara ki a Rāwiri, ka mea ki a ia, "Ko te kupu tēnei a Ihowā, Whiriwhiria māu: 12 kia toru rānei ngā tau matekai; kia toru rānei ngā marama e whakangaromia ai koe i te aroaro o ōu hoariri, me te hoari a ōu hoa whawhai e hopu ana i a koe? Kia toru rānei ngā o te hoari a Ihowā, arā o te mate urutā ki te whenua, me te anahera a Ihowā e whakangaro ana, i ngā rohe katoa o Īharaira., whakaaroa te kupu e whakahokia e ahau ki tōku kaitono mai."

13 Anō ko Rāwiri ki a Kara, "He noa iho ōku whakaaro; , kia taka ahau ki te ringa o Ihowā, he nui hoki āna mahi aroha; kaua hoki ahau e taka ki te ringa tangata."

14 Heoi, whakapāngia ana e Ihowā he mate urutā ki a Īharaira; ā, hinga iho o Īharaira e whitu tekau mano tāngata. 15 I tonoa anō e te Atua he anahera ki Hiruhārama whakangaro ai; ā, i a ia e mea ana ki te whakangaro, ka titiro a Ihowā. , ka puta Ihowā whakaaro te kino, ā, ka mea ki te anahera whakangaro, "Kua nui! Kati tōu ringa." , ana te anahera a Ihowā i te patunga wīti a Oronana Iepuhi.

16 , ka ara ngā kanohi o Rāwiri, ka kite i te anahera a Ihowā e ana i te takiwā o te whenua, o te rangi, me tāna hoari, unu rawa, i tōna ringa, e totoro ana ki runga i Hiruhārama. Kātahi ka tāpapa a Rāwiri rātou ko ngā kaumātua, he kākahu taratara te hīpoki.

17 Ka mea a Rāwiri ki te Atua, "He teka ianei nāku i kia taua te iwi? Ko ahau tēnei te mea i hara, i mahi nei i te ; ko ēnei hipi ia, i aha rātou? E Ihowā, e tōku Atua, kia tōu ringa ki ahau, ki te whare anō o tōku pāpā; kauaka ia ki tāu iwi, hei whiu rātou."

18 Kātahi ka kōrero te anahera a Ihowā ki a Kara kia mea ia ki a Rāwiri, kia haere a Rāwiri ki runga, ki te whakaara i tētahi āta ki a Ihowā ki te patunga wīti a Oronana Iepuhi. 19 , haere ana a Rāwiri i Kara kōrero i kōrero ai ia i runga i te ingoa o Ihowā.

20 , ka tahuri ake a Oronana, ka kite i te anahera; ā, piri ana ia, rātou ko āna tama tokowhā. , i te patu wīti a Oronana. 21 , i a Rāwiri e haere ana ki a Oronana, ka titiro a Oronana, ā, ka kite i a Rāwiri, , puta ana ia i te patunga wīti, piko ana ki a Rāwiri, tāpapa ana ki te whenua.

22 Kātahi ka mea a Rāwiri ki a Oronana, "Hōmai ki ahau te wāhi i tēnei patunga wīti, kia hangā ai e ahau he āta ki a Ihowā; kia tino rite te utu ka hōmai ai e koe ki ahau, kia mutu ai te whiunga o te iwi."

23 , ka mea a Oronana ki a Rāwiri, "Me tango māu; ā, tōku ariki, te kīngi e mea te mea e pai ana ki tāna titiro. Nanā, ka hoatu e ahau ki a koe ngā kau hei tahunga tinana, me ngā patu wīti hei wahie, me te wīti anō hei whakahere totokore; ka hoatu katoa e ahau."

24 , ka mea a Kīngi Rāwiri ki a Oronana, "Kāhore; engari ka hokona e ahau kia rite anō ngā utu. E kore hoki ahau e tango i tāu Ihowā, e kore hoki e whakaeke i ngā mea kīhai i utua hei tahunga tinana."

25 Heoi, e ono rau ngā hekere kōura, he mea pāuna, i hoatu e Rāwiri ki a Oronana taua wāhi. 26 Ā, hangā ana e Rāwiri he āta ki reira Ihowā, whakaekea ana he tahunga tinana, he whakahere te pai, ā, karanga ana ki a Ihowā. , ka whakahokia tāna i te rangi, he ahi ki runga ki te āta tahunga tinana.

27 , ka kōrero a Ihowā ki te anahera, ā, whakahokia ana e ia tāna hoari ki tōna takotoranga. 28 I taua anō, i te kitenga o Rāwiri kua whakarongo a Ihowā ki a ia i te patunga wīti a Oronana Iepuhi, ka mea patunga tapu ia ki reira. 29 Ko te tapenākara hoki o Ihowā i hangā nei e Mohi ki te koraha, me te āta tahunga tinana, i te wāhi tiketike i Kipeono i taua . 30 Kīhai ia a Rāwiri i āhei te haere ki mua o taua āta ki te rapu i te Atua, i wehi hoki ia i te hoari a te anahera a Ihowā.

A realização do recenseamento

1 Então Satanás se levantou contra Israel, e incitou Davi a numerar a Israel. 2 E disse Davi a Joabe e aos maiorais do povo: Ide, numerai a Israel, desde Berseba até ; e trazei-me a conta para que saiba o número deles.

3 Então disse Joabe: O Senhor acrescente ao seu povo cem vezes tanto como é; porventura, ó rei meu senhor, não são todos servos de meu senhor? Por que procura isto o meu senhor? Porque seria isto causa de delito para com Israel.

4 Porém a palavra do rei prevaleceu contra Joabe; por isso saiu Joabe, e passou por todo o Israel; então voltou para Jerusalém. 5 E Joabe deu a Davi a soma do número do povo; e era todo o Israel um milhão e cem mil homens, dos que arrancavam da espada; e de Judá quatrocentos e setenta mil homens, dos que arrancavam da espada. 6 Porém os de Levi e Benjamim não contou entre eles, porque a palavra do rei foi abominável a Joabe.

Davi opta pelo castigo

7 E este negócio também pareceu mau aos olhos de Deus; por isso feriu a Israel. 8 Então disse Davi a Deus: Gravemente pequei em fazer este negócio; porém agora servido tirar a iniquidade de teu servo, porque procedi mui loucamente.

9 Falou, pois, o Senhor a Gade, o vidente de Davi, dizendo:

10 Vai, e fala a Davi, dizendo: Assim diz o Senhor: Três coisas te proponho; escolhe uma delas, para que eu ta faça.

11 E Gade veio a Davi, e lhe disse: Assim diz o Senhor: Escolhe para ti,

12 Ou três anos de fome, ou que três meses sejas consumido diante dos teus adversários, e a espada de teus inimigos te alcance, ou que três dias a espada do Senhor, isto é, a peste na terra, e o anjo do Senhor destrua todos os termos de Israel; , pois, agora, que resposta hei de levar a quem me enviou.

13 Então disse Davi a Gade: Estou em grande angústia; caia eu, pois, nas mãos do Senhor, porque são muitíssimas as suas misericórdias; mas que eu não caia nas mãos dos homens.

14 Mandou, pois, o Senhor a peste a Israel; e caíram de Israel setenta mil homens. 15 E Deus mandou um anjo a Jerusalém para a destruir; e, destruindo-a ele, o Senhor olhou, e se arrependeu daquele mal, e disse ao anjo destruidor: Basta, agora retira a tua mão. E o anjo do Senhor estava junto à eira de Ornã, o jebuseu.

16 E, levantando Davi os seus olhos, viu o anjo do Senhor, que estava entre a terra e o céu, com a sua espada desembainhada na sua mão estendida contra Jerusalém; então Davi e os anciãos, cobertos de sacos, se prostraram sobre os seus rostos. 17 E disse Davi a Deus: Não sou eu o que disse que se contasse o povo? E eu mesmo sou o que pequei, e fiz muito mal; mas estas ovelhas que fizeram? Ah! Senhor, meu Deus, seja a tua mão contra mim, e contra a casa de meu pai, e não para castigo de teu povo.

Davi levanta um altar na eira de Ornã

18 Então o anjo do Senhor ordenou a Gade que dissesse a Davi para subir e levantar um altar ao Senhor na eira de Ornã, o jebuseu. 19 Subiu, pois, Davi, conforme a palavra de Gade, que falara em nome do Senhor. 20 E, virando-se Ornã, viu o anjo, e esconderam-se seus quatro filhos que estavam com ele; e Ornã estava trilhando o trigo. 21 E Davi veio a Ornã; e olhou Ornã, e viu a Davi, e saiu da eira, e se prostrou perante Davi com o rosto em terra. 22 E disse Davi a Ornã: Dá-me este lugar da eira, para edificar nele um altar ao Senhor; dá-mo pelo seu valor, para que cesse este castigo sobre o povo.

23 Então disse Ornã a Davi: Toma-o para ti, e faça o rei meu senhor dele o que parecer bem aos seus olhos; eis que dou os bois para holocaustos, e os trilhos para lenha, e o trigo para oferta de alimentos; tudo dou.

24 E disse o rei Davi a Ornã: Não, antes, pelo seu valor, a quero comprar; porque não tomarei o que é teu, para o Senhor, para que não ofereça holocausto sem custo.

25 E Davi deu a Ornã, por aquele lugar, o peso de seiscentos siclos de ouro. 26 Então Davi edificou ali um altar ao Senhor, e ofereceu nele holocaustos e sacrifícios pacíficos; e invocou o Senhor, o qual lhe respondeu com fogo do céu sobre o altar do holocausto. 27 E o Senhor deu ordem ao anjo, e ele tornou a sua espada à bainha.

O sítio do templo

28 Vendo Davi, no mesmo tempo, que o Senhor lhe respondera na eira de Ornã, o jebuseu, sacrificou ali. 29 Porque o tabernáculo do Senhor, que Moisés fizera no deserto, e o altar do holocausto, estavam naquele tempo no alto de Gibeom. 30 E não podia Davi ir perante ele consultar a Deus; porque estava aterrorizado por causa da espada do anjo do Senhor.

Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!

Veja também