1 Ko ngā kupu a te Kaikauwhau, arā a te tama a Rāwiri, i kīngi nei ki Hiruhārama:
2 "He tino horihori rawa," e ai tā te Kaikauwhau,
"he tino horihori rawa; he horihori katoa!"
3 He aha te pai ki te tangata o tōna māuiui katoa
e māuiui ai ia i raro i te rā?
4 Ko tēnei whakatupuranga e haere atu ana,
ko tērā whakatupuranga e haere mai ana;
ko te whenua ia, mau tonu.
5 E whiti ana hoki te rā, e heke atu ana te rā,
hohoro tonu atu ki tōna wāhi i whiti mai ai.
6 E anga ana te hau ki te tonga,
nā, ka taka ki te raki;
he hanga takataka tonu tāna i tōna ara,
ā, ka hoki mai anō te hau ki ōna takatakanga.
7 E rere ana ngā awa katoa ki te moana,
heoi kāhore e kī te moana;
ko te wāhi i rere mai ai ngā awa,
ka hoki atu anō rātou ki reira.
8 Māuiui rawa ngā mea katoa,
e kore e taea e te tangata te kōrero;
e kore te kanohi e ngata i te mātakitaki,
e kore te taringa e kī i te whakarongo.
9 Ko tō mua mea koia anō hei mea āianei,
ā, ko te mea i mahia i mua ka mahia anō āianei;
kāhore hoki he mea hou i raro i te rā.
10 Tērā anō rānei he mea e kī ai tētahi,
"Titiro, he mea hou tēnei"?
He mea ia nō ngā wā ō mua,
nō ērā i mua atu i a tātou.
11 Kāhore he mahara ki ngā whakatupuranga o mua;
kāhore hoki e maharatia
ngā whakatupuranga e haere mai
ā muri nei e te hunga ō muri atu.
12 Ko ahau, ko te Kaikauwhau, te kīngi o Īharaira i Hiruhārama. 13 Nā, ka whakaangahia e ahau tōku ngākau ki te whakaaro nui hei rapu, hei kimi i ngā mea katoa e mahia ana i raro i te rangi. Nā te Atua tēnei whakararuraru kino i hōmai ki ngā tama a te tangata hei whakararu i a rātou. 14 Kua kite ahau i ngā mea katoa e mahia ana i raro i te rā; nanā, he horihori katoa, he whai hoki i te hau.
15 Ko te mea piko e kore e taea te whakahāngai;
ko te mea koha e kore e taea te tatau.
16 I kōrerorero ahau ki tōku ngākau, i mea, "Nanā, kua whiwhi rawa ahau i te whakaaro nui ki runga ake i ō te hunga katoa i mua atu i ahau i Hiruhārama; āe rā, he maha ngā mea kua kitea e tōku ngākau o te whakaaro nui, o te mātauranga." 17 Nā, ka whakaangahia e ahau tōku ngākau kia mōhio ki te whakaaro nui, kia mōhio ki te haurangi, ki te wairangi; ā, kua kite ahau he whai anō hoki tēnei i te hau.
18 Mā te nui hoki o te whakaaro ka nui ai te pōuri,
ā, ko te tangata e whakaneke ake ana
i te mātauranga e whakaneke ake ana i te mamae.
1 PALABRAS 1.1 vers. 2,12. cp. 7.27 y 12.8,9,10.del Predicador, hijo de David, 1.1 ver. 12rey en Jerusalem.
2 1.2 cp. 12.10. Vanidad de vanidades, dijo el Predicador; vanidad de vanidades, 1.2 Ro. 8.20.todo 1.2 Sal. 62.9 y 144.4.vanidad.
3 1.3 cp. 3.9 y 5.16. ¿Qué provecho tiene el hombre de todo su trabajo con que se afana debajo del sol?
4 Generación va, y generación viene: 1.4 Sal. 104.5 y 119.90.mas la tierra siempre permanece.
5 1.5 Sal. 19.5,6. Y sale el sol, y pónese el sol, y con deseo vuelve á su lugar donde torna á nacer.
6 1.6 Jn. 3.8. El viento tira hacia el mediodía, y rodea al norte; va girando de continuo, y á sus giros torna el viento de nuevo.
7 1.7 Sal. 104.8,9. Job 38.10. Los ríos todos van á la mar, y la mar no se hinche; al lugar de donde los ríos vinieron, allí tornan para correr de nuevo.
8 Todas las cosas andan en trabajo más que el hombre pueda decir: 1.8 Pr. 27.20.ni los ojos viendo se hartan de ver, ni los oídos se hinchen de oir.
9 1.9 cp. 3.15. ¿Qué es lo que fué? Lo mismo que será. ¿Qué es lo que ha sido hecho? Lo mismo que se hará: y nada hay nuevo debajo del sol.
10 ¿Hay algo de que se pueda decir: He aquí esto es nuevo? Ya fué en los siglos que nos han precedido.
11 No hay memoria de lo que precedió, ni tampoco de lo que sucederá habrá memoria en los que serán después.
12 1.12 ver. 1 . cp. 2.7,9.Yo el Predicador fuí rey sobre Israel en Jerusalem.
13 1.13 ver. 17 Y dí mi corazón á inquirir y buscar con sabiduría sobre todo lo que se hace debajo del cielo: 1.13 Gn. 3.19. cp. 3.10este penoso trabajo dió Dios á los hijos de los hombres, en que se ocupen.
14 Yo miré todas las obras que se hacen debajo del sol; y he aquí, todo ello es 1.14 cp. 2.11,17,26 y 4.4.vanidad y aflicción de espíritu.
15 1.15 cp. 7.13. Lo torcido no se puede enderezar; y lo falto no puede contarse.
16 Hablé yo con mi corazón, diciendo: He aquí hállome yo engrandecido, y 1.16 1 R. 3.12 y 4.30.he crecido en sabiduría sobre todos los que fueron antes de mí en Jerusalem; y mi corazón ha percibido muchedumbre de sabiduría y ciencia.
17 1.17 ver. 13 . cp. 2.3,12 y 7.23,25.Y dí mi corazón á conocer la sabiduría, y también á entender las locuras y los desvaríos: conocí que aun esto era aflicción de espíritu.
18 Porque 1.18 cp. 12.12.en la mucha sabiduría hay mucha molestia; y quien añade ciencia, añade dolor.